Η Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα

 Οι "Ακολουθίες του Νυμφίου" και τα γεγονότα

 των τριών πρώτων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος

Μοναδικά καί ἐξαίσια τά γεγονότα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου μας. Μεγάλα καί κοσμοσωτήρια τά χαρακτηρίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅπου τά Πάθη, ἡ Ταφή καί ἡ ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, διαδραματίζονται κατά τή διάρκεια αὐτῆς.

   Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία πολύ σοφά καθιέρωσε οἱ  ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, νά τελοῦνται διαφορετικά, γιά τήν διευκόλυνση, καί εὐκολότερη προσέλευση καί συμμετοχή τῶν πιστῶν. Πιό συγκεκριμένα, ὁ Ὄρθρος νά τελεῖται τό ἀπόγευμα καί ὁ Ἑσπερινός τό πρωί, δηλαδή κάθε βράδυ νά ἀναφέρονται τά γεγονότα τῆς ἑπόμενης ἡμέρας. Παράλληλα, η ὑμνογραφία τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν, εἶναι ἰδιαιτέρως κατανυκτική, ἐνῶ μᾶς βοηθάει νά κατανοήσουμε καί νά "ζήσουμε" ὅσα συνέβησαν κατά τήν ἑβδομάδα αὐτή.  

                                    

                                       

   Ἡ Κυριακή των Βαΐων καί ἡ θριαμβευτική εἴσοδος καί ὑποδοχή τοῦ Ἰησοῦ στά Ἱεροσόλυμα, σηματοδοτεῖ τό τέλος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί τήν ἔναρξη τῆς ἑβδομάδας τοῦ Θείου δράματος. Το ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας, οἱ Ναοί στολίζονται πένθιμα, ἐνῶ ξεκινοῦν νά τελοῦνται καί οἱ Ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου, ὡς καί τό βράδυ τῆς Μεγάλης Τρίτης. 
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ...

Η Ακολουθία του Νιπτήρος και ο Μυστικός Δείπνος

«Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ... »   

Τό ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Τετάρτης (Μεγάλη Πέμπτη), καί ἐν συνέχεια τῶν τριῶν Ἀκολουθιῶν τοῦ Νυμφίου, ἡ Ἐκκλησία μᾶς τελεῖ τήν  Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Πέμπτης, ἡ ὁποία εἶναι εὐρέως γνωστή, ὡς ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καί κατά τήν ὁποία, ὅπως ἀναφέρει καί τό συναξάρι τῆς ἡμέρας : «… οἱ τά πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι Πατέρες …παραδεδώκασιν ἠμίν τέσσαρα τινά ἐορτάζειν. Τόν ἱερόν Νιπτήρα, τόν μυστικόν Δεῖπνον, τήν ὑπερφυά Προσευχήν καί τήν Προδοσίαν αὐτήν».

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ

                                     

Η Σταύρωσις του Κυρίου

«Ἐπί ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ... »

      Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης (Μεγάλη Παρασκευή) ἡ Ἐκκλησία μᾶς τελεῖ τήν μοναδική καί θαυμάσια  Ἀκολουθία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία εἶναι εὐρέως γνωστή ὡς ἡ Ἀκολουθία τῶν «δώδεκα εὐαγγελίων», ἐξαιτίας τοῦ γεγονότος, ὅτι περιέχει τήν ἀνάγνωση δώδεκα εὐαγγελικῶν περικοπῶν  οἱ ὁποῖες περιγράφουν ὅλα τά θαυμαστά  γεγονότα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ...

                                       

Η Ακολουθία της Αποκαθήλωσης και του Επιταφίου Θρήνου

" Ὄτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος

τότε τόν ἄδην ἐνέκρωσας, τή ἀστραπή τῆς Θεότητος... "

  Τό πρωί τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς,  τελεῖται στίς Ἐκκλησίες μας, ἡ Ἀκολουθία τῶν Ὡρῶν καί τοῦ Ἑσπερινοῦ της Ἀποκαθηλώσεως, ὅπου τό Ἅγιο καί Ζωοποιό Σῶμα τοῦ Κυρίου μᾶς ἐναποτίθεται στό κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου, πρός προσκύνηση τῶν πιστῶν.  

Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς (Μέγα Σάββατο),  ἑορτάζουμε "τήν Θεοσωμόν ταφήν καί τήν εἰς ἅδου κάθοδον" τοῦ Κυρίου. Ἡ Ἐκκλησία διά τῆς ὑμνωδίας της, ἐκφράζει τήν ἔκπληξη τῆς μπροστά στό παράδοξό της ταφῆς τοῦ Θεοῦ καί ταυτόχρονα τήν βεβαιότητά της, πώς "τοῦτο  Σάββατον ἔστι τό ὑπερευλογημένον, ἐν ὤ Χριστός ἀφυπνώσας ἀναστήσεται τριήμερος". 

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ...

                                        

Χριστός Ανέστη - Αληθώς Ανέστη

" Αναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα... "

    Ἡ Ἑορτή τῶν ἑορτῶν, τό θεμέλιο καί ὁ θρίαμβος τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού νίκησε τό θάνατο καί τό διάβολο, ὥστε νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τά πάθη καί τίς ἁμαρτίες μας καί νά μᾶς δώσει καινούρια ζωή, ὁλοκλήρωσε τόν κύκλο τοῦ σταυρώσιμου Πάσχα καί ἐγκαινίασε αὐτόν τοῦ Ἀναστάσιμου, ὅπως ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός καί οἱ Γραφές προφήτεψαν: "...καί ἀναστάντα τή τρίτη ἡμέρα κατά τάς Γραφᾶς". 
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ...

«Νόμος άνομος»

                                                       

       Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

                    Λαρίσης και Τυρνάβου 

                            κ. Ιγνατίου

  Ειλικρινά λυπούμαστε για ό,τι βλέπουμε γύρω μας και ακούμε. Στην όμορφη Ορθόδοξη χώρα μας εισβάλλει επίσημα η αμαρτία και νομιμοποιείται. Παίρνει τα εύσημα η ομοφυλοφιλία, αυτή η βδελυκτή αμαρτία και εισέρχεται με καμάρι να σταθεί δίπλα στο γνήσιο και άγιο.

Μια ανατριχίλα διαπερνά το «είναι» μας. Μια αμαρτία που οδηγεί τον άνθρωπο στη βεβαία καταδίκη της ψυχής, σύμφωνα με την πίστη αυτού του λαού, που παρά τις δυσκολίες αποδεικνύει κάθε μέρα ότι πιστεύει και βαδίζει με προσδοκία προς τα Χριστούγεννα, τη Μητέρα των εορτών, έρχεται να καλοκαθήσει ως νόμιμο αγαθό ανάμεσα στ’ άλλα. Τι κρίμα! Κανείς δεν διαμαρτύρεται.

  Ούτε κι αυτά τα πολιτικά κόμματα, τα οποία ως χθες πιστεύαμε ότι απαρτίζονται απ’ τις υγιείς δυνάμεις αυτού του λαού, υψώνουν ανάστημα. Μοιρολατρικά, για να μη χάσουν τις ψήφους των ομοφυλοφίλων, σκύβουν το κεφάλι. Και κρέμονται από τις δυσοσμίες που αναδύουν τα άλλα «πολιτισμένα» κράτη που γρηγορότερα από μας, αποδέχτηκαν το μαύρο σαν άσπρο, το πικρό σαν γλυκύ, το παράνομο σαν νόμιμο. «Ουαί», θάλεγε ο Ησαΐας. Ουαί, λένε όλες οι φωνές αυτού του τόπου απ’ την αυγή της υπάρξεώς του μέχρι σήμερα. Χάσαμε τη ρότα. Νομοθετούμε άνομα.

  Νόμιμον έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι το γνήσιο, το καλό, αυτό που μεταγγίζει ζωή και αποθαρρύνει και μαραίνει ό,τι βάρβαρο και κακό. Νόμιμον, μία λέξη με καρκινική γραφή. Που διαβάζεται κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη ίδια σαν να μας λέει ότι δεν μπορείς ν’ αλλάξεις όρια αμετάθετα. Πονάμε τον αμαρτωλό. Είμαστε όλοι εξ άλλου αμαρτωλοί. Τον πονάμε και τον συντρέχουμε. Τον θεραπεύουμε και τον αποκαθιστούμε. Γινόμαστε αρωγοί στον πόνο του και το μαρτύριό του. Την αμαρτία όμως που τον ταλαιπωρεί και τον πλανά, με ποια λογική την ανεβάζουμε σε ύψη; Έδωσε Νόμο ο Θεός. Σύμφωνα με το Νόμο Του καλούμεθα να ζούμε. Κι αυτό δεν είναι τιμωρία, δεν είναι βάσανο και φορτίο, είναι καταξίωση και δικαίωμα. Έδωσε Νόμο ο Θεός. Κι ο λαός μας ζυμώνεται με το Νόμο του Θεού, είκοσι αιώνες τώρα, είκοσι λαμπρούς αιώνες που έδωσαν αγίους και δικαίους, και οι άνθρωποι έχοντας σαν πολικό αστέρα τον Νόμο, τον Θείο Νόμο και τον Νόμο τον ανθρώπινο, όταν αυτός εναρμονίζεται με το Νόμο του Θεού, πορεύονται σ’ αυτό τον κόσμο, σαν οδίτες και οδοιπόροι, χειραγωγούμενοι απ’ αυτόν για να φθάσουν στον δικό τους άγιο και θείο προορισμό και ν’ αφήσουν γνήσια ίχνη ζωής πίσω τους. Κι αν έχουμε μάτια να δούμε και στους προηγούμενους των είκοσι αιώνων, όλα μιλούσαν για το Νόμο. Κι όλα προέβαλαν τον Νομοδότη. Ποιος παίρνει τη θέση Του!

  Λυπούμαστε! Φοβόμαστε, τρέμουμε. Δεν έχουμε τώρα από πού να πιαστούμε δίπλα μας, και να κρατηθούμε. Ας είναι καλά αυτοί οι λίγοι που υψώνουν φωνή. Αλλά τουλάχιστον οι άλλοι, πριν νομοθετήσουν άνομα, ας μας ακούσουν. Ας δώσουν μια ευκαιρία στο λαό αυτό να πει ένα σθεναρό όχι σ’ αυτά τα οποία μόνο με πόνο, με πυρ και με θείον, εδοκίμασε ο Κύριος ο Θεός. 

  Πώς να βγει το παιδί μας απ’ την πόρτα του σπιτιού του, απ’το άρωμα της οικογενειακής εστίας, και να αναπνεύσει τη δυσωδία της διπλανής πόρτας, όταν αυτή κατοικείται από πρόσωπα δυστυχή που τάχα ζουν νόμιμη ζωή. Προχώρησε ο νους τους. Είδαν με «σοφία» όλες τις παραμέτρους της βόμβας που τίθεται στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας και προσπαθούν να προβλέψουν τις καταστροφές της εκρήξεώς της. Είμαστε κοντόφθαλμοι μπροστά στη θεία σοφία. Ας το πάρουν χαμπάρι. Θάναι σκληρά τα κέντρα στα οποία λακτίζουν. Θα γίνει ένας χαλασμός. Θα φθάσει η δυσοσμία του επιχειρούμενου στους θείους μυκτήρες και θα συντριβούν τα σχέδια των πονηρών.«Οι πονηρευόμενοι εξολοθρευθήσονται». Γι’ αυτό, προσέξτε Αδελφοί μας. Άρχοντές μας προσέξτε. «Θεός ου μυκτηρίζεται». Λυπηθήτε αυτό το λαό. Πέρασε χρόνια φτώχειας και δυστυχίας και κατοχών και πολέμων. Εξουθενώθηκε και εξαθλιώθηκε. Δεν ταπεινώθηκε όμως. Κράτησε τις Αρχές του και βγήκε νικητής. Όλα τα επιχειρήματα είναι έωλα. Το βλέπετε, το καταλαβαίνετε. Ακούστε τη συνείδησή σας και δεν θα χάσετε. Δεν θα χάσετε. Κι αν δεν συμφέρει, όταν βλέπουμε τα πράγματα βολικά και κοντόφθαλμα, να ξέρετε, την όποια θυσία θα σάς την ανταμείψει ο Θεός. Είναι αδιάψευστος ο Κύριος.

  Δεν παραχαράσσεται ο Νόμος Του, δεν αφήνει χρέη. Οι άνθρωποι που σάς πλανούν είναι καταδικασμένοι. Η αμαρτία τους είναι το χειρότερο είδος της αμαρτίας. «Βασιλείαν Ουρανών ου κληρονομήσουσι». Μην τούς αποκοιμίζουμε μ’ αυτό το σκληρό υπνωτικό. Μ’ αυτό το νόμο που τους ρίχνουμε σαν ξεροκόμματο. Ίσως τους απαλύνει λίγο τον πόνο για την εδώ ζωή, και για μια κοντόφθαλμη προοπτική. Το αιώνιο, το ακατάλυτο δεν θα το αντέξουν.

Γι’ αυτό «πρόσχωμεν». «Άνω σχώμεν τας καρδίας». Δεν είμαστε εμείς σαν κι αυτούς. Εμείς είμαστε η Ορθόδοξη Ελλάδα.

  Αυτός είναι ο θησαυρός μας. Αυτό μάς ζηλεύουν. Αυτό θέλουν να μάς συλλήσουν.

Ας μην πέσουμε στην παγίδα τους. Ας μην προδώσουμε. Κι έχουμε τρόπο να μαζέψουμε τα τραύματά μας. Αρκεί να βγούμε νικητές κι απ’ αυτόν τον πόλεμο.

25η Μαρτίου 1821: Η αρχή του τέλους της τουρκοκρατίας

                                                        Του Στέφανου Καρανίκα

Θεολόγου - Κατηχητή του Ιερού Ναού

Σήμερα η Πατρίδα και το Έθνος μας σύσσωμο εορτάζει την Εθνική μας Επέτειο διπλά: Την απελευθέρωση της Πατρίδος μας από το σκότος της Τουρκοκρατίας, αλλά και τη μεγάλη Θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Σήμερα, εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες, θα τιμήσουμε την διπλή αυτή εορτή, με ποικίλους τρόπους και ευκαιρίες. Θα εκκλησιαστούμε για να τιμήσουμε το πανάγιο πρόσωπο της Θεομήτορος και θα επικαλεστούμε τις μεσιτείες της για την πνευματική μας προκοπή και τελείωση. Θα ευχαριστήσουμε τον Τριαδικό Θεό που μας χάρισε την Μητέρα όλων μας αλλά και το δικαίωμα να επιστρέψουμε στον Παράδεισο από τον οποίο εξοριστήκαμε. Σήμερα ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μας υπενθυμίζει ότι η ελπίδα έρχεται! Ο Χριστός θα γεννηθεί για να μας σώσει από την φθορά του θανάτου και να μας χαρίσει την αιώνια παρουσία και συντροφιά Του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τον μήνα Μάρτιο συνετελέσθη η Έξοδος του αρχαίου Ισραήλ από την Αίγυπτο (της αμαρτίας και των παθών) και στις 25 Μαρτίου έγινε η διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης. Επίσης, αρχαίες Παραδόσεις της Εκκλησίας μας πληροφορούν ότι την ημέρα αυτή θα πραγματοποιηθεί και η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας.

Σήμερα, επίσης, εμείς οι Έλληνες, θα τιμήσουμε την Εθνική μας Επέτειο, με την παρουσία μας ή την συμμετοχή μας στις μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις,   αλλά και στις κάθε είδους σχολικές εορτές και εκδηλώσεις. Το πιο απλό που οφείλουμε να πράξουμε είναι να αναρτήσουμε έξω από τα σπίτια μας την ελληνική μας σημαία. Το πιο σημαντικό που μπορούμε να πράξουμε είναι να διδασκόμαστε από τα ανδραγαθήματα των Ηρώων του ’21 και να προσπαθούμε να τους μιμούμαστε στην ζωή μας. Είμαστε συνεχιστές των πράξεών τους όταν τους θυμόμαστε και τους τιμούμε.

Γιατί όμως όλοι εμείς οι Έλληνες ‘’οφείλουμε’’ να πράττουμε όλα τα προαναφερθέντα; Τι υποχρεώσεις έχουμε απέναντι σε ανθρώπους και γεγονότα που συνέβησαν αιώνες πριν; Η Ιστορία μας διδάσκει πολλά πράγματα. Ιδιαιτέρως δε η δική μας. Σαν Έθνος, σαν λαός, έχουμε ανεκτίμητες αρετές και προτερήματα αλλά και πάθη τραγικά και μοιραία. Το 1821, όλα αυτά βγήκαν στην επιφάνεια. Ήμασταν ολιγάριθμοι στα πεδία των μαχών. Λιγότεροι από 500 πολέμησαν στο Χάνι της Γραβιάς, στην Αλαμάνα, στο Μανιάκι, στο Δραγατσάνι και στο Σούλι, σε θάλασσα και σε στεριά. Χιλιάδες οι εχθροί. Βοήθεια εξωτερική δεν είχαμε, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια του Αγώνα. Ένας Καποδίστριας όρθωσε ανάστημα στους ισχυρούς της Ευρώπης και έσωσε την Επανάσταση. Υλική οργάνωση πενιχρή. Διοικητική οργάνωση της Επανάστασης σχεδόν ανύπαρκτη. Και όμως το θαύμα έγινε.

 Όμως, τα λάθη και τα πάθη μας, παραλίγο να καταστρέψουν τον Αγώνα. Έναν χρόνο αργότερα από το ξέσπασμα της Επανάστασης, άρχισε ο Εμφύλιος. Οι στρατιωτικοί εναντιώθηκαν στους κυβερνητικούς. Οι θαλασσινοί στους στεριανούς. Οι Ρουμελιώτες στους Μωραΐτες. Από ελληνικά χέρια σκοτώθηκαν οι Οδυσσσέας Ανδρούτσος και Πάνος Κολοκοτρώνης. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ρίχνεται στην φυλακή με πολλούς άλλους αγωνιστές. Οι Τούρκοι αναθαρρεύουν και μαζί με τους Τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ καταπνίγουν μία μία τις επαναστατικές εστίες.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, ο Έλληνας ξυπνά και γλιτώνει από βέβαιο θάνατο και καταστροφή. Ξεδιπλώνει ένα ένα τα χαρίσματα και τις αρετές τις οποίες προίκισε ο Θεός την Φυλή μας και ‘’ξανά προς την δόξα τραβά’’. Αυτό όμως ποτέ δεν επετεύχθη χωρίς την βοήθεια του Θεού. Οι πρόγονοί μας το γνώριζαν πολύ καλά αυτό, διότι είχαν πίστη στον Θεό και αγάπη στους Αγίους, τους οποίους επικαλούνταν συνεχώς. ‘’Ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για την σωτηρία της Πατρίδος και δεν την παίρνει οπίσω’’, έλεγε χαρακτηριστικά ο Γέρος του Μοριά. Η πίστη αυτή εκφράστηκε περίτρανα με την συμμετοχή της Εκκλησίας στον Αγώνα του 1821, αφού ούτως ή άλλως η συμπόρευση αυτή Ορθοδοξίας και Ελληνισμού είναι διαχρονικά δεδομένη. Δεν είναι τυχαίο που η Φιλική Εταιρία και οι κεφαλές του Αγώνα όρισαν ως ημερομηνία έναρξης της Επανάστασης την 25^η Μαρτίου του 1821.

       Καλούμαστε να εορτάσουμε και να τιμήσουμε το πρόσωπο της Παναγιάς μας αλλά και των Ηρώων μας που έχυσαν το αίμα τους για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Τιμώντας τους, αναπέμπουμε ευχαριστία και δοξολογία στον Θεό για τις ευεργεσίες που μας χαρίζει. Η Πατρίδα μας στηρίζεται στη Χάρη της Θεοτόκου και στο έλεος του Θεού. Οι πρόγονοί μας, οι Ήρωές μας, το γνώριζαν αυτό. Το βίωναν. Ακόμη και όταν αμάρταναν. Μετανοούσαν και ζητούσαν την βοήθεια του Θεού. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό. Διότι αλλιώς μια νέα σκλαβιά θα έρθει. Και ίσως χειρότερη από την τουρκική.                      

Οἱ συνθῆκες κάτω ἀπό τίς ὁποῖες θά κατηχηθοῦν οἱ νέοι μας σήμερα

    Του Αρχιμανδρίτου 

     π. Αχιλλίου Τσούτσουρα

     

Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς

   Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου

           

    Μία νέα κατηχητική χρονιά ἄρχισε καί ἡ Ἐκκλησία γιά ἄλλη μιά φορά καλεῖ τά παιδιά της στίς κατηχητικές συναντήσεις, προκειμένου νά διαλεχθεῖ μαζί τους, νά συζητήσει πολλά ἀπό τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν τά ἴδια καί οἱ οἰκογένειές τους, καί κυρίως νά τούς μιλήσει γιά Ἐκεῖνον πού πόνεσε περισσότερο ἀπ’  ὅλους ἐπάνω στόν Σταυρό γιά τήν δική μας σωτηρία καί γιά τήν δική μας ἀνάσταση.     Καί ἐνῶ ἡ διδάσκουσα πάντοτε Ἐκκλησία, ἀπό τήν ἐποχή τοῦ κρυφοῦ σχολειοῦ μέχρι καί σήμερα, μιλοῦσε μέ πολλή  ἀγάπη στά νέα παιδιά πού κατηχοῦσε γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὁ Θεός ἦλθε στόν κόσμο καί κατεργάσθηκε τήν σωτηρία μας, γιά τήν ὕψιστη αὐτή εὐεργεσία πού δέχθηκε τό ἀνθρώπινο γένος καί γιά τό πῶς ὁ ἄνθρωπος θά περάσει ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὁμοίωσιν, σήμερα διαπιστώνουμε πώς τά παιδιά μας διακατέχονται ἀπό ἐντελῶς διαφορετικά ἐρωτήματα καί ἀπορίες πού ἔντονα τά ἀπασχολοῦν.

     Ἀσφαλῶς δέν παύουν νά τούς ἀπασχολοῦν τά ὑπαρξιακά προβλήματα, ἡ σχέση τους μέ τόν Θεό, ἡ ζωή καί ὁ θάνατος, θέματα πού πάντοτε κυριαρχοῦσαν στίς συζητήσεις τοῦ κατηχητικοῦ, καί ἀσφαλῶς στό πῶς θά ἀντιμετωπίσουν τό αὔριο. Ὅμως στήν ἐποχή μας, οἱ νέοι ἐπικεντρώνουν τό ἐνδιαφέρον τους περισσότερο στό σήμερα καί  στό πῶς θά ξεπεράσουν τίς τεράστιες δυσκολίες πού τούς ἔφεραν οἱ φοβερές ἐκεῖνες παγκόσμιες ἀνακατατάξεις.

   

   Πολλοί ἀπό τούς ὑπευθύνους τοῦ κατηχητικοῦ ἔργου διερωτῶνται πῶς θά στηρίξουν φέτος αὐτά τά νέα παιδιά, πού ἀπ’ τόν κόσμο τῆς καλοπέρασης καί τοῦ ἄφθονου ὑλισμοῦ βρέθηκαν, χωρίς νά τό θέλουν καί ἀσφαλῶς χωρίς νά τό περίμεναν, στήν στέρηση καί τήν ἀνέχεια.  Σίγουρα, ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πολύ δυνατός, ἰδιαίτερα ὠφέλιμος, ἀληθινά ἐνισχυτικός, πάντοτε παρηγορητικός, σωτήριος καί ἁγιαστικός γιά κάθε ἄνθρωπο καί σέ κάθε ἐποχή. Γι’ αὐτό καί ἡ κατήχηση τῆς Ἐκκλησίας σήμερα κρίνεται ἀναγκαία ὅσο ποτέ ἄλλοτε, γιατί γονεῖς καί παιδιά ἔζησαν καί ζοῦν καθημερινά τεράστιες ἀλλαγές, τήν ἀνατροπή ὅλου τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ οἰκοδομήματος ὡς καί τοῦ θεσμοῦ ἀκόμη τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας  και τήν βίωση μιᾶς οἰκονομικῆς κρίσεως πού μᾶς ἔφερε ὄχι μόνο τήν ὑλική ἀλλά καί τήν πνευματική ἐξαθλίωση.  Ἡ κατήχηση λοιπόν τῶν παιδιῶν μας, ἀφοῦ ἀσκηθεῖ ἀπό ἀνθρώπους πού θά διακατέχονται ἀπό ἔνθεο ζῆλο, γνήσια πίστη, πυρωμένη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καρδιά, ἀφοσίωση καί μεράκι, θά προσπαθήσει μαζί μέ τήν γνώση τοῦ Θεοῦ, τήν ἐμπειρία τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τήν θαυμαστή διδασκαλία τῆς πίστεως καί τήν χαρά τῆς συνύπαρξης, νά δώσει διά τοῦ στόματος αὐτῶν τῶν κατηχητῶν τους, πού πολλές φορές εἶναι οἱ καλύτεροι φίλοι καί σύμβουλοι τῶν παιδιῶν, εὐκαιρίες σημαντικές καί οὐσιαστικές. Ἔτσι, οἱ νέοι μας δέν θά ἀποκάμουν, δέν θά ἀπογοητευτοῦν, ἀλλά ενδυναμωμένοι καί αἰσιόδοξοι θά κάνουν πράξη αὐτό πού διδάχθηκαν καί ἄκουσαν στό κατηχητικό σχολεῖο, πού συνεχίζει καί σήμερα νά καλλιεργεῖ τήν γνώση, νά διδάσκει τήν ἐλευθερία, νά χαράζει νέους δρόμους στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, νά ἀνεγείρει ἔμψυχους ναούς, νά οἰκοδομεῖ ἀνθρώπινες ψυχές, νά χτίζει τό αὔριο τῶν παιδιῶν, νά «δημιουργεῖ» Θεούς κατά χάριν, ὅπως χαρακτηριστικά τόνιζε παλαιός, ἔμπειρος κατηχητής καί νά δίνει στήριγμα καί ἐνίσχυση πνευματική σέ καιρούς ἀφιλίας καί ἀποξένωσης.

    Σήμερα, ὁ κατηχητικός λόγος τῆς Ἐκκλησίας, στηριγμένος ἀπό τή μιά στήν Ἱερά Παράδοσή της καί προσαρμοσμένος ἀπό τήν ἄλλη στίς ἀνάγκες τῆς ἐποχῆς, μπορεῖ νά δώσει ἀπαντήσεις ὄχι μόνο σέ θέματα πίστεως καί ζωῆς, ἀλλά καί σέ ὅ,τι παράδοξο καί πρωτόγνωρο βιώνουν οἱ σύγχρονοι νέοι καί καλοῦνται νά τό ἀντιμετωπίσουν.

    Μαζί τους ζοῦμε σήμερα τήν ὁλοκληρωτική στέρηση ὁραμάτων, τήν ἔλλειψη ἐλπίδας καί πληρότητας ζωῆς. Βρέθηκαν σέ ἕναν κόσμο ἀλλοτριωμένο, γιά τόν ὁποῖο καμμία εὐθύνη δέν φέρουν οἱ ἴδιοι, κι ἔφθασαν νά στεροῦνται ἀκόμη καί τήν οἰκογενειακή ζεστασιά καί θαλπωρή.

     Ἡ Ἐκκλησία ὅμως τούς λέει, μήν πτοεῖσθε, ὁ Κύριος νίκησε τήν ἁμαρτία καί τό θάνατο, συνέτριψε τό κράτος τοῦ Σατανᾶ καί ἑπομένως κάθε κακό. Ἀγωνισθεῖτε μέ πολλή ψυχική δύναμη την οποία θά πάρετε ἀπ’ τόν Μεγάλο Μάρτυρα τοῦ Γολγοθᾶ καί νά εἶσθε σίγουροι ὅτι ὅλα θά βελτιωθοῦν καί θά διορθωθοῦν, μέ πρῶτο τόν ἐσωτερικό μας κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία ἐξάλλου πάντοτε ἔλεγε πώς τίποτα δέν μπορεῖ νά ἀλλάξει καί νά βελτιωθεῖ, ἐάν δέν ἀλλάξουμε καί δέν βελτιωθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.

    Αὐτό εἶναι καί τό σημαντικό ἔργο της κατηχήσεως σήμερα: νά ὁδηγήσει δηλαδή τούς νέους ἀνθρώπους στόν Χριστό, νά κατανοήσει τά προβλήματα καί τίς ἀνάγκες τους, νά ἀναγεννήσει τίς καρδιές τους, νά καλλιεργήσει τό πνεῦμα τους, νά τούς μιλήσει γιά τίς ἀξίες τῆς ζωῆς πού δέν χάθηκαν, ἐπειδή πτωχεύσαμε ὑλικά καί  νά θέσει γερά τά θεμέλια τοῦ οἰκοδομήματος τοῦ Χριστοῦ μέσα τους. Ἔτσι θά εἰσέλθει ὁ Χριστός στήν ἀνθρώπινη καρδιά, καί  τότε ἡ ἐλπίδα δέν θά σβήσει ποτέ, ἀφοῦ αὐτή εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός  (όπως εξάλλου ψάλλουμε: ἡ ἐλπίς ἡμῶν Κύριε δόξα Σοι…). Και ὄπως διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, οἱ Χριστιανοί δέν ἀπελπιζόμαστε ποτέ ἀλλά ἐλπίζουμε καί προσδοκοῦμε καί «ἡ ἐπί τόν Θεόν ἐλπίς ἀδιάψευστος» (κατά τον Ἰερό Χρυσόστομο).

     Στήν προσδοκία λοιπόν ἑνός καλύτερου κόσμου καί στήν προσδοκία ἀσφαλῶς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν τοῦ Κυρίου μας θά στρέψουμε φέτος τήν προσοχή μας καί θά προσπαθήσουμε κάτω ἀπό τίς ὅποιες συνθῆκες νά μήν ἀφήσουμε αὐτήν τήν πρόσκαιρη κρίση νά σκοτώσει τῶν παιδιῶν μας τήν ἐλπίδα, γιατί οἱ λαοί δέν πεθαίνουν ποτέ ἀπό πτώχευση ἤ ἔλλειψη ἀνέσεων, ἀλλά ἀπό τήν ἀπελπισία, τό κενό καί τήν ἔλλειψη ὁραμάτων καί ἰδανικῶν.

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα κατηχηθούν οι νέοι μας σήμερα

Του Αρχιμανδρίτου π. Αχιλλίου Τσούτσουρα,

Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου

    Μία νέα κατηχητική χρονιά ἄρχισε καί ἡ Ἐκκλησία γιά ἄλλη μιά φορά καλεῖ τά παιδιά της στίς κατηχητικές συναντήσεις, προκειμένου νά διαλεχθεῖ μαζί τους, νά συζητήσει πολλά ἀπό τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν τά ἴδια καί οἱ οἰκογένειές τους, καί κυρίως νά τούς μιλήσει γιά Ἐκεῖνον πού πόνεσε περισσότερο ἀπ’  ὅλους ἐπάνω στόν Σταυρό γιά τήν δική μας σωτηρία καί γιά τήν δική μας ἀνάσταση.   Καί ἐνῶ ἡ διδάσκουσα πάντοτε Ἐκκλησία, ἀπό τήν ἐποχή τοῦ κρυφοῦ σχολειοῦ μέχρι καί σήμερα, μιλοῦσε μέ πολλή  ἀγάπη στά νέα παιδιά πού κατηχοῦσε γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ὁ Θεός ἦλθε στόν κόσμο καί κατεργάσθηκε τήν σωτηρία μας, γιά τήν ὕψιστη αὐτή εὐεργεσία πού δέχθηκε τό ἀνθρώπινο γένος καί γιά τό πῶς ὁ ἄνθρωπος θά περάσει ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὁμοίωσιν, σήμερα διαπιστώνουμε πώς τά παιδιά μας διακατέχονται ἀπό ἐντελῶς διαφορετικά ἐρωτήματα καί ἀπορίες πού ἔντονα τά ἀπασχολοῦν.

    Ἀσφαλῶς δέν παύουν νά τούς ἀπασχολοῦν τά ὑπαρξιακά προβλήματα, ἡ σχέση τους μέ τόν Θεό, ἡ ζωή καί ὁ θάνατος, θέματα πού πάντοτε κυριαρχοῦσαν στίς συζητήσεις τοῦ κατηχητικοῦ, καί ἀσφαλῶς στό πῶς θά ἀντιμετωπίσουν τό αὔριο. Ὅμως στήν ἐποχή μας, οἱ νέοι ἐπικεντρώνουν τό ἐνδιαφέρον τους περισσότερο στό σήμερα καί  στό πῶς θά ξεπεράσουν τίς τεράστιες δυσκολίες πού τούς ἔφεραν οἱ φοβερές ἐκεῖνες παγκόσμιες ἀνακατατάξεις.

    Πολλοί ἀπό τούς ὑπευθύνους τοῦ κατηχητικοῦ ἔργου διερωτῶνται πῶς θά στηρίξουν φέτος αὐτά τά νέα παιδιά, πού ἀπ’ τόν κόσμο τῆς καλοπέρασης καί τοῦ ἄφθονου ὑλισμοῦ βρέθηκαν, χωρίς νά τό θέλουν καί ἀσφαλῶς χωρίς νά τό περίμεναν, στήν στέρηση καί τήν ἀνέχεια.

    Σίγουρα, ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πολύ δυνατός, ἰδιαίτερα ὠφέλιμος, ἀληθινά ἐνισχυτικός, πάντοτε παρηγορητικός, σωτήριος καί ἁγιαστικός γιά κάθε ἄνθρωπο καί σέ κάθε ἐποχή. Γι’ αὐτό καί ἡ κατήχηση τῆς Ἐκκλησίας σήμερα κρίνεται ἀναγκαία ὅσο ποτέ ἄλλοτε, γιατί γονεῖς καί παιδιά ἔζησαν καί ζοῦν καθημερινά τεράστιες ἀλλαγές, τήν ἀνατροπή ὅλου τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ οἰκοδομήματος ὡς καί τοῦ θεσμοῦ ἀκόμη τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας  και τήν βίωση μιᾶς οἰκονομικῆς κρίσεως πού μᾶς ἔφερε ὄχι μόνο τήν ὑλική ἀλλά καί τήν πνευματική ἐξαθλίωση.

    Ἡ κατήχηση λοιπόν τῶν παιδιῶν μας, ἀφοῦ ἀσκηθεῖ ἀπό ἀνθρώπους πού θά διακατέχονται ἀπό ἔνθεο ζῆλο, γνήσια πίστη, πυρωμένη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καρδιά, ἀφοσίωση καί μεράκι, θά προσπαθήσει μαζί μέ τήν γνώση τοῦ Θεοῦ, τήν ἐμπειρία τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τήν θαυμαστή διδασκαλία τῆς πίστεως καί τήν χαρά τῆς συνύπαρξης, νά δώσει διά τοῦ στόματος αὐτῶν τῶν κατηχητῶν τους, πού πολλές φορές εἶναι οἱ καλύτεροι φίλοι καί σύμβουλοι τῶν παιδιῶν, εὐκαιρίες σημαντικές καί οὐσιαστικές. Ἔτσι, οἱ νέοι μας δέν θά ἀποκάμουν, δέν θά ἀπογοητευτοῦν, ἀλλά ενδυναμωμένοι καί αἰσιόδοξοι θά κάνουν πράξη αὐτό πού διδάχθηκαν καί ἄκουσαν στό κατηχητικό σχολεῖο, πού συνεχίζει καί σήμερα νά καλλιεργεῖ τήν γνώση, νά διδάσκει τήν ἐλευθερία, νά χαράζει νέους δρόμους στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, νά ἀνεγείρει ἔμψυχους ναούς, νά οἰκοδομεῖ ἀνθρώπινες ψυχές, νά χτίζει τό αὔριο τῶν παιδιῶν, νά «δημιουργεῖ» Θεούς κατά χάριν, ὅπως χαρακτηριστικά τόνιζε παλαιός, ἔμπειρος κατηχητής καί νά δίνει στήριγμα καί ἐνίσχυση πνευματική σέ καιρούς ἀφιλίας καί ἀποξένωσης.

    Σήμερα, ὁ κατηχητικός λόγος τῆς Ἐκκλησίας, στηριγμένος ἀπό τή μιά στήν Ἱερά Παράδοσή της καί προσαρμοσμένος ἀπό τήν ἄλλη στίς ἀνάγκες τῆς ἐποχῆς, μπορεῖ νά δώσει ἀπαντήσεις ὄχι μόνο σέ θέματα πίστεως καί ζωῆς, ἀλλά καί σέ ὅ,τι παράδοξο καί πρωτόγνωρο βιώνουν οἱ σύγχρονοι νέοι καί καλοῦνται νά τό ἀντιμετωπίσουν.

    Μαζί τους ζοῦμε σήμερα τήν ὁλοκληρωτική στέρηση ὁραμάτων, τήν ἔλλειψη ἐλπίδας καί πληρότητας ζωῆς. Βρέθηκαν σέ ἕναν κόσμο ἀλλοτριωμένο, γιά τόν ὁποῖο καμμία εὐθύνη δέν φέρουν οἱ ἴδιοι, κι ἔφθασαν νά στεροῦνται ἀκόμη καί τήν οἰκογενειακή ζεστασιά καί θαλπωρή.

    Ἡ Ἐκκλησία ὅμως τούς λέει, μήν πτοεῖσθε, ὁ Κύριος νίκησε τήν ἁμαρτία καί τό θάνατο, συνέτριψε τό κράτος τοῦ Σατανᾶ καί ἑπομένως κάθε κακό. Ἀγωνισθεῖτε μέ πολλή ψυχική δύναμη την οποία θά πάρετε ἀπ’ τόν Μεγάλο Μάρτυρα τοῦ Γολγοθᾶ καί νά εἶσθε σίγουροι ὅτι ὅλα θά βελτιωθοῦν καί θά διορθωθοῦν, μέ πρῶτο τόν ἐσωτερικό μας κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία ἐξάλλου πάντοτε ἔλεγε πώς τίποτα δέν μπορεῖ νά ἀλλάξει καί νά βελτιωθεῖ, ἐάν δέν ἀλλάξουμε καί δέν βελτιωθοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.

    Αὐτό εἶναι καί τό σημαντικό ἔργο της κατηχήσεως σήμερα: νά ὁδηγήσει δηλαδή τούς νέους ἀνθρώπους στόν Χριστό, νά κατανοήσει τά προβλήματα καί τίς ἀνάγκες τους, νά ἀναγεννήσει τίς καρδιές τους, νά καλλιεργήσει τό πνεῦμα τους, νά τούς μιλήσει γιά τίς ἀξίες τῆς ζωῆς πού δέν χάθηκαν, ἐπειδή πτωχεύσαμε ὑλικά καί  νά θέσει γερά τά θεμέλια τοῦ οἰκοδομήματος τοῦ Χριστοῦ μέσα τους. Ἔτσι θά εἰσέλθει ὁ Χριστός στήν ἀνθρώπινη καρδιά, καί  τότε ἡ ἐλπίδα δέν θά σβήσει ποτέ, ἀφοῦ αὐτή εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός  (όπως εξάλλου ψάλλουμε: ἡ ἐλπίς ἡμῶν Κύριε δόξα Σοι...). Και ὄπως διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, οἱ Χριστιανοί δέν ἀπελπιζόμαστε ποτέ ἀλλά ἐλπίζουμε καί προσδοκοῦμε καί «ἡ ἐπί τόν Θεόν ἐλπίς ἀδιάψευστος» (κατά τον Ἰερό Χρυσόστομο).

    Στήν προσδοκία λοιπόν ἑνός καλύτερου κόσμου καί στήν προσδοκία ἀσφαλῶς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν τοῦ Κυρίου μας θά στρέψουμε φέτος τήν προσοχή μας καί θά προσπαθήσουμε κάτω ἀπό τίς ὅποιες συνθῆκες νά μήν ἀφήσουμε αὐτήν τήν πρόσκαιρη κρίση νά σκοτώσει τῶν παιδιῶν μας τήν ἐλπίδα, γιατί οἱ λαοί δέν πεθαίνουν ποτέ ἀπό πτώχευση ἤ ἔλλειψη ἀνέσεων, ἀλλά ἀπό τήν ἀπελπισία, τό κενό καί τήν ἔλλειψη ὁραμάτων καί ἰδανικῶν.

"Η μεταστροφή ενός πρώην ρωμαιοκαθολικού στην Ορθοδοξία μέσω του Αγίου Φωτός"

 Του Παύλου Ντάμς

Μηχανολόγου Μηχανικού - Κατοίκου Βελγίου

  Είμαι Βέλγος και στην αρχή της ζωής μου βαπτίστηκα ρωμαιοκαθολικός χριστιανός. Μετά από χρόνια γνώρισα για πρώτη φορά την Ορθοδοξία, συμπίπτοντας με την γνωριμία μου με την τότε μελλοντική μου σύζυγο, η οποία είναι Ελληνίδα. Ήταν δηλαδή η σύζυγος μου που ήταν η αιτία της γνωριμίας μου με την Ορθοδοξία. Λίγο καιρό μετά, βαπτίστηκα Ορθόδοξος Χριστιανός στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Λάρισα.

  Ιδιαίτερα η γνωστοποίηση του θαύματος του Αγίου Φωτός αποτέλεσε για μένα την πλέον εντυπωσιακή και ισχυρότερη αιτία για την αποδοχή και αναγνώριση της Ορθοδοξίας ως αληθινή. Σκεφτείτε, ότι πριν δεν ήξερα καν για την ίδια την ύπαρξη του θαύματος αυτού. Το αίσθημα ότι τόσα χρόνια ζούσα σε πλήρη άγνοια περί αυτού του μεγάλου θαύματος, συν του ότι αυτή η άγνοια φαινόταν προκαλούμενη από την υπάρχουσα στη Δύση έμφυτη τάση άρνησης του υπερφυσικού χαρακτήρα γεγονότων επιστημονικώς ανεξήγητων και η ακόλουθη αποσιώπησή τους, με έκανε χωρίς αμφιβολία να αποδεχθώ αμέσως αυτό το θαύμα ως αληθινό και έγκυρο. Εξάλλου, αισθανόμουν και ακόμα αισθάνομαι θυμωμένος και αγανακτισμένος που δεν μου είχε πει ποτέ κανείς για όλα αυτά αλλά δεν ήξερα που να κατευθύνω τον θυμό μου - ένοχη φαινόταν δε η όλη κοινωνία στην οποία είχα μεγαλώσει. Βαρέθηκα πια την άνευ όρων αμφιβολία και τον σκεπτικισμό περί θαυμάτων που κυριαρχεί τόσο πολύ στην δυτική νοοτροπία.

  Όπως λοιπόν άλλοι αρνούνται εξ' αρχής και χωρίς έρευνα να αποδεχτούν θαύματα ως θαύματα εγώ εν αντιδράσει αποφάσισα εξαρχής και χωρίς έρευνα να αρνηθώ να μην αποδεχθώ θαύματα ως θαύματα. Η αποδοχή μου λοιπόν του φαινομένου του Αγίου φωτός ως γνήσιο θαύμα, ανεξήγητο αν δεν αποδίδεται στην Ενέργεια του Θεού, αποτέλεσε για μένα το μεγαλύτερο ταρακούνημα των αντιλήψεων μου και άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίον έβλεπα τα πράγματα. Με έκανε να αμφιβάλλω και να θέλω να ερευνήσω βαθύτερα αυτά που μέχρι τότε μου είχαν παρουσιάσει ως δεδομένα και αποδεχόμενα, και με έκανε να αποδεχτώ με αυθορμητισμό αυτά που έως τότε μου είχαν παρουσιάσει ως αμφίβολα ή ισάξια με παραμύθια που κανείς δεν τα παίρνει σοβαρά ως αληθινά γεγονότα. 

 Ένιωσα κατά βάθος ότι είχα βρει κάτι τόσο ελπιδοφόρο και σωτήριο πέραν της κατανόησης μου, γιατί ήταν και διά του Αγίου Φωτός που για μένα επιβεβαιώθηκε η Ανάσταση του Χριστού ώστε, όταν διάβασα κάποιο διάστημα μετά την παραβολή της εύρεσης ενός ανεκτίμητου θησαυρού στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (κεφ. ιγ' 44), κατάλαβα ότι τον ενθουσιασμό και την φαιδρότητα που ήθελε ο Χριστός να μας μεταδώσει διά της παραβολής αυτής, ήταν επακριβώς αυτό που είχα αισθανθεί τότε, γιατί και εγώ είχα ανακαλύψει κάτι που μου φαινόταν, δικαίως - εφόσον είναι - ως θησαυρό. 

Υπήρχαν επίσης πολλά άλλα κομμάτια στα Ευαγγέλια με τα οποία μπορούσα να ταυτιστώ με παρόμοιο τρόπο, που άλλα βιβλία δεν το είχαν είτε καθόλου κατορθώσει είτε σε πολύ μικρότερο βαθμό και δίχως διαρκή αποτελέσματα. Κατάλαβα την σημασία και ομορφιά του Ευαγγελίου και ότι η μετά προσοχής και ειλικρινής ανάγνωση του, μπορεί να αναζωογονεί και να αναδημιουργεί τις πνευματικές εμπειρίες, όπως η χαρά που περιέγραψα πριν, που με έκανε να είμαι κοντύτερα στον Θεό.

   Έτσι λοιπόν εξαρχής δεν ήθελα να αμφιβάλλω για το θαύμα του Αγίου Φωτός εάν δεν ήξερα ακόμα αρκετά στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν να δικαιολογούν αυτή την αμφιβολία, παρόλο που το κάνουν κι αυτοί ακόμη που αυτοαποκαλούνται επιστήμονες. Επιστήμονας όμως είναι αυτός που πάει όπου τον οδηγούν οι ενδείξεις, μετά από επαρκή αναζήτηση και έρευνα των ενδείξεων. Επιστήμονας είναι αυτός που ερευνά όλες τις πλευρές ενός δεδομένου ή ενός γεγονότος, είναι αυτός που κάνει όσο το δυνατό περισσότερα πειράματα, είναι αυτός που προσέχει την κάθε λεπτομέρεια η οποία μπορεί να έχει σημασία για το τελικό συμπέρασμα και όλα αυτά έτσι ώστε να αποφύγει λάθη τα οποία μπορούν να αποφευχθούν. Ο σωστός επιστήμονας, που κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και προσεγγίζεται μόνο, είναι αληθινός, είναι ειλικρινής, είναι ουδέτερος, είναι αντικειμενικός, είναι μη προκατειλημμένος, είναι ανοικτός σε όλα για να μην αποκλείονται δυνατές λύσεις. Το να πας κάπου δηλαδή, σε μια άποψη αν θέλετε, χωρίς ενδείξεις μόνο και μόνο επειδή μια αντίθετη άποψη θα αντιμαχόταν την (επιφανειακά επιστημονική) κοσμοθεωρία σου χωρίς τα περαιτέρω βήματα που αναφέρθηκαν πριν ώστε να είναι κάποιος σωστός επιστήμονας, δεν είναι λοιπόν καθόλου επιστημονικό, αν και πάλι, το κάνουν πολλοί επιστήμονες. Γι' αυτό και ανέφερα για επιφανειακή επιστήμη και όχι ουσιώδη.

   Ο κύριος Μιχαήλ Καλόπουλος, λέει παραδείγματος χάριν ότι το Θαύμα του Αγίου Φωτός δεν είναι θαύμα, αλλά είναι απάτη. Μας δείχνει ένα πείραμα στο οποίο βάζει φώσφορο στο φυτίλι μιας λαμπάδας και αυταναφλέγεται μετά από κάποιο χρονικό διάστημα όταν εκτεθεί σε οξυγόνο. Μετά σου λέει, πώς δήθεν θαυματουργικώς αναφλέγονται οι λαμπάδες στη τελετή του Αγίου Φωτός και «αποδείχτηκε επομένως» ότι είναι όλα μια απάτη, με τρόπο επιστημονικό και επειδή έχει μια φαινομενικά επιστημονική προσέγγιση, κάτι που πρέπει δηλαδή ασφαλώς να είναι και αναντίρρητο.

   Ανάλογα με τις αναγκαίες προϋποθέσεις που έδωσα πριν για να είναι κάποιος ένας σωστός επιστήμονας, ο κ. Καλόπουλος πρέπει ακόμα να ερευνά ποιος βάζει πότε και που φώσφορο στις λαμπάδες που αναφλέγονται. Αλλά, δεν το έχει κάνει όμως, τουλάχιστον μέχρι σήμερα δεν έχω μάθει αν το έχει κάνει, αλλά αν θα το είχε κάνει, σίγουρα θα το είχα μάθει. Άρα, δεν έχουν ξεκαθαριστεί ακόμη όλες οι πλευρές του γεγονότος για να είναι δικαιολογημένη η βεβαιότητα. Παρόλα αυτά, η βεβαιότητα του κ. Καλόπουλου δεν φαίνεται να είναι μειωμένη και είναι σαν να τα έχει ήδη όλα ξεκαθαρίσει - η βεβαιότητα είναι σταθερή, καλά ριζωμένη και δεν έχει ταρακουνηθεί με το παραμικρό.

   Αν όμως δεν έχεις σιγουρευτεί για το εάν κάποιος έχει βάλει φώσφορο στα φυτίλια, τότε από που τέτοια σιγουριά, τέτοια αταρακούνητη βεβαιότητα ότι οι λαμπάδες έχουν φώσφορο πάνω τους; Επαναλαμβάνω την ερώτηση, είναι σημαντικό το βάρος της να κατανοηθεί: Από που τέτοια σιγουριά; Μιας και δυστυχώς το συναντάμε σε έναν αποκαλούμενο επιστήμονα, την στιγμή που οι επιστήμονες κανονικά απορρίπτουν βιαστικά και ανεπαρκώς θεμελιωμένα συμπεράσματα, απ’ το να σπεύδουν εξ' αντιθέτου σ' αυτά. Φαίνεται πώς προδίδουν μερικοί επιστήμονες την ίδια την επιστήμη τους και γι' αυτό παύει να είναι επιστήμη και οι ίδιοι επιστήμονες. 

   Αυτό που συμβαίνει είναι ότι έχει κάποιος μια εξ' αρχής άποψη, δηλαδή πριν να κάνει επιστήμη/έρευνα, την «ντύνει με επιστημονικά ρούχα», ώστε παραπλανητικά να κάνει τους άλλους να νομίζουν ότι η άποψη αυτή γεννήθηκε από την επιστήμη, όταν στην πραγματικότητα είναι η επιστήμη και ο τρόπος με τον οποίον αυτή διαπράττεται και διαδίδεται που γεννήθηκε από την άποψη. Επιπλέον μπορούμε να πούμε ότι οι απόψεις με την σειρά τους γεννιούνται από την κοσμοθεωρία κάποιου. Επιπλέον, δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς κοσμοθεωρία (αν και μπορεί να μεταβληθεί και να αντικατασταθεί, όπως έγινε και σε μένα). Το να λέει ο κ. Καλόπουλος ότι το Άγιο Φώς οφείλεται στο φώσφορο και είναι συνεπώς απάτη, δεν του το απέδειξε η ίδια η χημεία της αυτανάφλεξης του φωσφόρου, διότι αυτή λέει μόνο ότι εάν πρώτα υπάρχει φώσφορο στο φυτίλι τότε αυτοαναφλέγεται όταν εκτεθεί σε οξυγόνο, αλλά είναι απλώς και τίποτε παραπάνω η κοσμοθεωρία του, στο πλαίσιο της οποίας είναι φυλακισμένος, η οποία συνεπώς και δεν αφήνει χώρο για θαύματα και τον αναγκάζει και τον σπρώχνει να προβεί σε τέτοια συμπεράσματα. 

   Εδώ συγκεκριμένα έχουμε ουσιαστικά να κάνουμε με μια λογική πλάνη που είναι γνωστή από αρχαίους χρόνους ως “Εν αρχή αιτείσθαι”. Είναι πλάνη γιατί προϋποθέτεις αυτό που θέλεις να αποδείξεις. Για να είναι σωστό το συμπέρασμα, χρειάζεται η προϋπόθεση  να είναι έγκυρη, σωστή. Αν όμως η προϋπόθεση είναι ίδια με το συμπέρασμα, όπως στην λεγόμενη πλάνη, το οποίο συμπέρασμα φυσικά δεν έχει ακόμα αποδειχθεί ως έγκυρο, τότε έχουμε μια προϋπόθεση για την οποία δεν ξέρουμε αν είναι έγκυρη, και συνεπώς το συμπέρασμα δεν αποδεικνύεται. Η επικίνδυνη συνέπεια είναι ότι ο πλανεμένος έχει μετά την τάση να αποδίδει αναντίρρητη ορθότητα στην προϋπόθεση όταν στην πραγματικότητα τίποτε απολύτως δεν έχει ακόμα αποδειχθεί για την ορθότητά της. Αυτό ακριβώς γίνεται στην υπόθεση Καλόπουλου.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα της συγκεκριμένης πλάνης:

Προϋπόθεση: Έχω πάντα δίκιο.

Συμπέρασμα: Έχω δίκιο και τώρα. 

   Βεβαίως αυτές οι πλάνες έχουν συνήθως πιο πολύπλοκες μορφές ή είναι περισσότερο καλυμμένες με ρητορική και άλλα παραπλανητικά μέσα αποσπώντας την προσοχή, ώστε η καθαρότητα του ότι είναι πλάνη να μην είναι τόσο σαφής. Π.χ., μπορεί η προϋπόθεση να μην εκδηλώνεται ρητά όπως θα φανεί παρακάτω στην περίπτωση της απόπειρας αμφισβήτησης της εγκυρότητας του θαύματος του Αγίου Φωτός. 

Για το Άγιο Φως λοιπόν η πλάνη ακολουθεί το εξής σχήμα:

1) Δεν υπάρχουν θαύματα

2) Άρα το Άγιο Φώς δεν είναι θαύμα

   Δεν δηλώνει δηλαδή ρητά ο κ. Καλόπουλος ότι πιστεύει (ξέρει) ότι δεν υπάρχουν θαύματα, αλλά αυτό είναι στην ουσία το μόνο αίτιο για όλα τα επόμενα που κάνει. Είναι ο μόνος και πανίσχυρος κινητήρας των υπολοίπων.

   Όποιος διαπράττει την πλάνη δεν καταλαβαίνει ότι τη διαπράττει - γιατί αλλιώς θα την απέφευγε (τουλάχιστον αν δεν παραπλανεί συνειδητά τον πλησίον) - και επομένως είναι πολύ σίγουρος για το συμπέρασμα της πλάνης, το οποίο ο πλανεμένος χρησιμοποιεί άδικα για να επιβεβαιωθεί και να επιβεβαιώσει την κοσμοθεωρία του από την οποία ρέει η αρχική προϋπόθεση. Εδώ δηλαδή η υποκειμενική κοσμοθεωρία του ψευδεπιστήμονα δεν επιτρέπει την ύπαρξη θαυμάτων. Είναι η πρωταρχική και διόλου αντικειμενική πεποίθηση. Και η αυτή κοσμοθεωρία είναι κάτι που μερικοί επιστήμονες ή ερευνητές την φέρνουν στην επιστήμη ή έρευνά τους, όχι κάτι που ακολουθεί από την επιστήμη ή έρευνά τους, όπως έγραψε κάποτε ορθώς ο συγγραφέας και χριστιανός απολογητής C.S. Lewis: ''The canon 'If miraculous, then unhistorical' is one they bring to their study of the texts, not one they have learned from it.''

   Αυτό μπορεί να απαντήσει την ερώτηση μου, δηλαδή από που έχει τέτοια σιγουριά. Και αφού υπάρχει αυτή η αβάσιμη σιγουριά ότι είναι απάτη, ο πλανεμένος νιώθει την υποχρέωση να δείξει πώς ακριβώς γίνεται η απάτη. Γιατί η πηγή της αβάσιμης σιγουριάς - η οποία είναι αναγκαία για να επιβεβαιώνεται συνεχώς η εξίσου αβάσιμη κοσμοθεωρία - του ψευδεπιστήμονα είναι αρκετά μεγάλη έως και απεριόριστη για να ξέρει σίγουρα εκτός του ότι είναι απάτη επίσης και σίγουρα πώς γίνεται η απάτη, και όλα αυτά χωρίς το παραμικρό σημάδι παρουσίας κάποιας παραπάνω ερευνητικής σκέψης πάνω στην σκέψη του, για την οποία παραδόξως καυχάται όμως, συνήθως και περιφρονώντας άλλους για δήθεν έλλειψη σκέψης κιόλας.

   Επιπλέον, η εξήγηση του πώς γίνεται η απάτη γίνεται κατά προτίμηση με την χρήση όσο το δυνατόν περισσοτέρων επιστημονικών ορολογιών ώστε να γίνεται η εξήγηση όσο το δυνατόν πιο επιβλητική και πειστική, και επομένως πιο φαινομενικά αναντίρρητη. Αυτός είναι ένας από τους παραπλανητικούς τρόπους που είπαμε παραπάνω που βοηθούν στο να μη αναγνωρίζουμε ότι γίνεται μια λογική πλάνη.

   Όποιος εξάλλου μετά τολμά να αμφιβάλλει την εγκυρότητα της εξήγησης, θα απεικονιστεί ως ένας ηλίθιος ή καθυστερημένος, που αμφιβάλλει ή ακόμα απορρίπτει μόνο επειδή δεν έχει αρκετή νοημοσύνη να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά τα δύσκολα μέχρι και ακατανόητα επιστημονικά. Έτσι και ακόλουθα εξισώνεται με κάποιον που είτε ακόμη πιστεύει ότι η γη είναι επίπεδη, είτε ονομάζεται οπισθοδρομικός, είτε θεωρείται σαν κάποιος που ζει ακόμα στους σκοτεινούς (με έμφαση συνήθως στην λέξη σκοτεινό) μεσαίωνα, είτε προσφωνείται με την Ελληνικότατη λέξη 'φουνδαμενταλιστή' ή την λίγο περισσότερο Ελληνική λέξη 'θεμελιωτή' (αν και η τελευταία δεν χρησιμοποιείται τόσο γιατί δεν έχει τόσο αρνητικό φορτίο όσο η πρώτη) ή λόγω περιορισμού λεξιλογίου, ή ακόμα καλύτερα ένας συνδυασμός από αυτές τις προσβολές, διαπράττοντας έτσι μετά πάλι μια άλλη λογική πλάνη, που λέγεται “ad hominem” δηλαδή “προς τον άνθρωπον” - για τον ενδιαφερόμενο το διαδίκτυο περιέχει αρκετές πληροφορίες. 

   Μερικοί έχουν την πίστη τους βασισμένη σε επιχειρήματα και ενδείξεις για την εγκυρότητα της πίστης τους, άλλοι έχουν μια πίστη που είναι βασισμένη σε πνευματικές ανεπάρκειες, πάθη, που σχετίζονται με τον εγωισμό, όπως π.χ. η περηφάνια. Τέτοια πίστη είναι πρώτον άνευ όρων, δηλαδή τέτοια πίστη δεν εξαρτάται και δεν σχηματίζεται από επιχειρήματα, απλώς υπάρχει ήδη εξ' αρχής ανεξαρτήτως ενδείξεων ή επιχειρημάτων που θα μπορούσαν να πουν κάτι για αυτή την πίστη. Αυτό από μόνο του δεν πρέπει αναγκαστικά να είναι κακό πράγμα, αλλά είναι όταν αυτό αποτελεί το αποτέλεσμα εγωισμού.

   Δεύτερον, αν σ' αυτές τις περιπτώσεις εμφανιστεί μια ένδειξη ή ένα επιχείρημα που αντιμάχεται την πίστη, τότε λόγω του εγωισμού από τον οποίον προέρχεται η πίστη η ένδειξη ή το επιχείρημα θα καταπολεμηθεί έτσι ώστε ακόμα οι ισχυρότερες ενδείξεις να απορροφηθούν, εκεί που πολύ πιο αδύναμες ενδείξεις και πολύ πιο αδύναμα επιχειρήματα, που εξ' αντιθέτου επιβεβαιώνουν την πίστη, θα γινόντουσαν αμέσως δεκτές. Δηλαδή αφ' ενός αποδέχεται κανείς αυτόματα αυτό που του αρέσει, αφ' ετέρου δε εξετάζει με το μικροσκόπιο αυτό που δεν του αρέσει, προδίδοντας έτσι την κακιά φύση της πίστης δια της ανειλικρίνειας και ασυμμετρίας της σκέψης. Είναι αυτό - συν τοις άλλοις - για το οποίο έλεγξε ο Κύριος τους Φαρισαίους και Γραμματείς, όταν τους έλεγε: “Οδηγοί τυφλοί, οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες!” (Ματθ. κεφ. κγ' 24).

   Είναι τέτοια ψεύτικη στάση από την οποία γεννιέται εύκολα η διάπραξη λογικών πλανών. Όποιος μετέπειτα διαπράττει πλάνες στερείται κάποιας αλήθειας, διότι αν το διαπράττει συνειδητά για να παραπλανήσει το πλησίον στερείται αγάπης και όποιος στερείται αγάπης στερείται αλήθειας, και αν δεν το κάνει συνειδητά στερείται της αλήθειας η οποία αφαιρείται απ' την πλάνη και πιστεύει σε συμπεράσματα στα οποία έχει φτάσει με λάθος τρόπο έτσι ώστε το συμπέρασμα να μην απορροφηθεί κι ας είναι εσφαλμένο. Επιπλέον κλέβει την αλήθεια από τον άλλον. Κάπου διάβασα ότι η κλοπή είναι η χειρότερη αμαρτία. Ο φόνος π.χ. είναι κλοπή μιας ζωής. Το ψέμα είναι κλοπή της αλήθειας. Οι αμαρτίες μπορούν να θεωρηθούν ως κλοπές της δυνατότητας της ένωσης με τον Θεό. Ο Θεός είναι Αλήθεια, άρα κάτι που κλέβει την αλήθεια εν μέρει ή εντελώς, είναι εμπόδιο στο να πας κοντά στον Θεό. Γι' αυτό το θεωρώ σημαντικό να αναγνωρίζουμε την βαρύτητα των πλανών, και να τα μισούμε με την ίδια δύναμη με την οποία μισούμε και το ψέμα. Όχι να μισούμε αυτόν που το διαπράττει, αλλά την πλάνη την ίδια. Το να αναγνωρίζεις όμως προϋποθέτει το να το γνωρίζεις, γι' αυτό και ενθαρρύνω τον αναγνώστη να εμβαθύνει σ' αυτό το θέμα των λογικών πλανών αν τουλάχιστον ενδιαφέρεται για την αποφυγή ψεμάτων και γενικότερα και ευρύτερα οποιουδήποτε ψεύδους. Αλλιώς τον ενθαρρύνω να ενδιαφέρεται.

"Φως Χριστού φαίνει πάσι"

   Για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα περί του Αγίου Φωτός, ακόμα και γι' αυτούς που νομίζουν ότι ξέρουν ο,τι είναι να ξέρουν περί τούτου, συνιστώ θερμά το βιβλίο “Άγιο Φως” του συγγραφέα Χάρη Σκαρλακίδη. Περιέχει σίγουρα κάτι που δεν το ξέρατε!