Χριστός Ανέστη - Αληθώς Ανέστη

" Αναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν Λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα... "

    Ἡ Ἑορτή τῶν ἑορτῶν, τό θεμέλιο καί ὁ θρίαμβος τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού νίκησε τό θάνατο καί τό διάβολο, ὥστε νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τά πάθη καί τίς ἁμαρτίες μας καί νά μᾶς δώσει καινούρια ζωή, ὁλοκλήρωσε τόν κύκλο τοῦ σταυρώσιμου Πάσχα καί ἐγκαινίασε αὐτόν τοῦ Ἀναστάσιμου, ὅπως ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός καί οἱ Γραφές προφήτεψαν: "...καί ἀναστάντα τή τρίτη ἡμέρα κατά τάς Γραφᾶς". 

    Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, εἶναι τό σημαντικότερο γεγονός τῆς Πίστεώς μας, ἀφοῦ ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος Πάυλος, "Ἄν δέν ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, ἡ πίστη μᾶς εἶναι ἀνωφελής καί ψέμα μεγάλο καί ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀξιολύπητοι.Ἀλλά ἡ ἀλήθεια - ὅπως μᾶς λέγει - , εἶναι μία, ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε, κάνοντας τήν ἀρχή γιά τήν δική μας ἀνάσταση (Ἅ' Κόρ. 15, 12-30), αὐτῆς πού θά γευτοῦμε μετά τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας κατά τή διάρκεια τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου μας, αὐτῆς πού ἀναλύουμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως λέγοντας, "Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλοντος αἰῶνος. Ἀμήν" ὅπου θά ἀναστηθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί θά ἀκολουθήσει ἡ αἰώνια καί ἀτελεύτητη ζωή.

    Η λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, καί τά γεγονότα πού παρακολουθοῦμε καί στά ὁποῖα συμμετέχουμε τίς μέρες αὐτές, μᾶς βοηθοῦν ὥστε νά ζήσουμε, νά χαροῦμε καί νά γευτοῦμε καί ἐμεῖς τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου.

   Τό Μεγάλο Σάββατο τό πρωί, τελεῖται ἡ λεγόμενη "1η Ἀνάσταση", δηλαδή  ὁ Ἑσπερινός της Ἀναστάσεως μέ τή Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Ψάλλονται ὕμνοι ἀναστάσιμοι καί διαβάζεται ἡ προφητεία τοῦ Ἰωνά, τοῦ ὁποίου τό πάθημα προτύπωνε τήν ταφή καί τήν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Μετά ἀπό λίγο, ἀντηχεῖ σάν νικητήρια ἰαχή ὁ ψαλμικός ἦχος:

"Ἀνάστα ὁ Θεός, κρίνον τήν γῆν, ὅτι σύ κατακληρονομήσεις ἐν πάσι τοῖς ἔθνεσι"

     Εἶναι μάλιστα τό Μ. Σάββατο, τό μόνο Σάββατο τοῦ χρόνου πού τηρεῖται αὐστηρή νηστεία, γιά τήν παραμονή τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη.

     Τά μεσάνυχτα τῆς ἴδιας ἡμέρας, ἑορτάζουμε τήν ζωηφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, τήν ἥττα τοῦ θανάτου καί τῆς φθορᾶς καί τήν ἁφή τοῦ Ἁγίου Φωτός στόν κόσμο απο τον Πανάγιο Τάφο. Ἡ Πασχαλινή Ἀκολουθία εἶναι ἰδιαιτέρως λαμπρή. Ξεκινᾶ στίς 12 τά μεσάνυχτα μέ τόν Ὄρθρο καί συνεχίζει μέ τήν Θεία Λειτουργία.

    Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς του Πάσχα, τελεῖται ὁ "Ἑσπερινός της Ἀγάπης", κατά τή διάρκεια τοῦ ὁποίου διαβάζεται σέ πολλές γλῶσσες ἡ Εὐαγγελική Περικοπή πού ἐξιστορεῖ τήν ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου στούς δώδεκα μαθητές τήν ἡμέρα τῆς Ἀνάστασης τοῦ (Ἰω. 20, 19-25) ὥστε νά κηρυχθεῖ σέ ὅλα τά Ἔθνη τό, " Χριστός ἐγερθεῖς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο".

    Ἄς προσευχηθοῦμε λέγοντας: "Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι... " και ομολογώντας τή μόνη ἀλήθεια, αὐτῆς τοῦ Ἀναστημένου καί νικητή τοῦ θανάτου καί τῆς ἁμαρτίας Χριστοῦ, καί ἄς ψάλλουμε:

   

"Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, 

θανάτω θάνατον πατήσας

 και τοῖς ἐν τοῖς μνήμασιν, 

ζωήν χαρισάμενος" 

Πατήστε και δείτε το πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών

 της Μεγάλης Εβδομάδος του 2012

Οι Κατηχητές του Ιερού Ναού

Η βίωση της Ανάστασης του Θεανθρώπου

του Παπανικολάου Χρήστου

Βιοχημικού - Βιοτεχνολόγου

Μέλους της νεανικής κίνησης της Ενορίας

    Τό μεγαλύτερο γεγονός τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ἡ ἑορτή τῶν ἑορτῶν, ἡ πανήγυρης τῶν πανηγύρεων ἔφτασε. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ ἑορτή τῆς σωτηρίας μας καθώς χάρη σέ αὐτήν ἐμεῖς ἔχουμε αἰώνια ζωή. Δία τοῦ ξύλου τοῦ Σταυροῦ ὁ Θεός πάτησε τό Θάνατο καί ἠγέρθη ὡς μόνος Ὧν Κύριος καί ἐξουσιαστής ἐπί τοῦ θανάτου. Ἡ ἀποκορύφωση τοῦ Θείου Δράματος, καθώς ὡς πρόβατο ἐν μέσω λύκων καταδικάστηκε, ταπεινώθηκε καί Σταυρώθηκε, γιά κανένα λόγο ἀλλά μόνο καί μόνο ἀπό τήν ἀγάπη του γιά τόν ἄνθρωπο. Πέρασε διά τοῦ θανάτου στή ζωή γιά νά ἔχουμε ἐμεῖς ζωή. Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη ἑορτή πού πανηγυρίζουμε σήμερα.

«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…»

     Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα ἄκρως «μυστικό» γεγονός, καθότι οὐδείς εἶδε τήν Ἀνάσταση ἀπό κοντά. Ἐμεῖς προτρεπώμεθα ὄχι μόνο νά ἑορτάσουμε ἀλλά νά τήν ζήσουμε κιόλας. Καί μᾶς γεννιέται εὔλογα τό ἐρώτημα…πῶς νά ζήσουμε κάτι τό ὁποῖο κανείς δέν εἶδε καί ἔζησε ἀπό κοντά; Οὔτε ἡ Παναγία μας, ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ δέν εἶδε τήν Ἀνάσταση. Πῶς λοιπόν ἐμεῖς καλούμαστε νά τό ζήσουμε αὐτό τό μέγα γεγονός?

     Αὐτό τό Θεῖο καί θαυμαστό γεγονός καλούμαστε νά τό ζήσουμε ὅπως οἱ μαθητές του. Δηλαδή νά δοῦμε καί νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο! Ὅπως τόν εἶδαν οἱ μαθητές του. Δέν εἶδαν τήν Ἀνάσταση ἀλλά Αὐτόν τόν Χριστό. Τόν ἴδιο Χριστό πού βλέπουμε στίς Ἁγιογραφίες. Τόν ζῶντα Κύριο. Ὁ ἄνθρωπος ὅπως εἶναι στή φύση τοῦ ἀμφιβάλλει γιά τά πάντα καί ζητάει ἀποδείξεις χειροπιαστές. Ποῦ νά μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ μέ τό αἰσθητό. Μᾶς τό ἐπιτρέπει αὐτό ὁ Θεός μιᾶς καί μᾶς ἔπλασε ὄντα μέ λογική πού μποροῦν νά σκεφτοῦν καί νά κρίνουν. Μποροῦμε ὅλα ὅμως νά τά ἀντιληφθοῦμε? Πῶς νά συνειδητοποιήσει κανείς τό μέγα γεγονός τῆς Ἀναστάσεως, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἁπλά ἡ ἔγερση ἀπό τούς νεκρούς ἀλλά ἡ ἴδια ἡ νίκη ἀπέναντι στό θάνατο. Ἀκόμα καί οἱ μαθητές τοῦ δυσκολεύτηκαν νά τό πιστέψουν. Ἔπρεπε νά φανερωθεῖ γιά νά τό ἀντιληφθοῦν καί εἰδικά ὁ ἀπόστολος Θωμάς ἄν δέ ἄγγιζε τά σημάδια τοῦ Κυρίου δέν τό πίστευε. Καί τό πίστεψε μόλις εἶδε τόν Κύριο. Τόν εἶδαν ὅμως. Ὁλοζώντανο μπροστά τους. Στή σημερινή ἐποχή θά ἔλεγε κάποιος πώς εἶναι παραίσθηση. Καί ὅμως ὄχι. Οἱ Ἀπόστολοι ξέρουν τί εἶδαν. Ἕναν ζῶντα Χριστό.  

         Ἐμεῖς ὅμως μέ τά φτωχά μάτια σάν ἄλλοι Θωμάδες συνεχίζουμε νά μή βλέπουμε αὐτή τή μεγάλη χαρά τῆς Ἀναστάσεως καί ψάχνουμε ἀποδείξεις ὅλη τήν ὥρα. Δηλώνουμε πιστοί καί ὅμως δέν μποροῦμε νά πιστέψουμε αὐτό πού μᾶς ἔδωσε τή σωτηρία. Δέν μποροῦμε νά δοῦμε αὐτό πού ἔχει ἀποδειχτεῖ ἐξ ἀρχῆς. Καί ὅλο ζητᾶμε σημάδια. Τά σημάδια τά δίνει ὁ Θεός ἀλλά οὔτε αὐτά τά βλέπουμε. Καλούμαστε στό δεῖπνο τῆς χαρᾶς μέ τή μετοχή μας στή Θεία Λειτουργία τῆς Ἀναστάσεως διά τῆς μεταλήψεως τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Καλούμαστε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Κύριο. Νά ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως. Τό ἴδιο τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου τά ὁποία θυσίασε γιά ἐμᾶς. Μᾶς λέει ἐνωθεῖτε μαζί μου. Νά καί οἱ χειροπιαστές ἀποδείξεις πού ζητᾶμε. Ἀλλά καί πάλι ἀμφιβάλλουμε καί δέν λέμε νά τό κατανοήσουμε. Μά πῶς νά ἑνωθοῦμε μέ κάποιον πού πέθανε; Μήπως πραγματικά Ἀναστήθηκε ; Μήπως οἱ ἀμφιβολίες εἶναι ἁπλά ἀμφιβολίες δικές μας, ἐξαιτίας τῆς ὀλιγοπιστίας μας καί ὄχι οὐσιαστικές; Μήπως πρέπει νά ζοῦμε τήν Ἀνάσταση κάθε φορᾶ πού κοινωνοῦμε καθότι λαμβάνουμε Σῶμα καί Αἷμα ζῶντος Χριστοῦ; Ἤ μήπως κάθε φορᾶ ὡς «καλοί ἄπιστοι» μένουμε μέ τίς ἴδιες ἀμφιβολίες καί ταλαντευόμαστε ἄδικα; Τήν ἀπάντηση  μποροῦμε νά τή βροῦμε πάλι στά λόγια του Χριστοῦ ἀπευθυνόμενος στόν Ἀπόστολο Θωμά: «ὄτι εωρακας μέ, πεπίστευκας· μακάριοι οἰ μή ιδοντες καί πιστευσαντες».

         Ἄς πιστέψουμε ὁλοκληρωτικά φέτος ἀδελφοί μου στήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας καθότι δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία περί τοῦ γεγονότος τούτου. Ἄς μήν τό βλέπουμε μέ τά μάτια τοῦ σώματος, ἀλλά ἄς τό δοῦμε μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς. Εὐτυχισμένοι λέει ὁ Κύριος ὅσοι δέν βλέπουν καί πιστεύουν. Εὐτυχισμένοι δηλαδή αὐτοί πού δέν περιμένουν κάποια ἀπόδειξη γιά νά πιστέψουν. Αὐτή τήν πίστη πρέπει νά ἔχουμε, τήν ἁγνή, τήν καρδιακή καί τότε ὁ νοῦς δέν θά ἀναζητᾶ τίποτα. Οὔτε θά μᾶς γεμίζει ἀμφιβολίες. Ἄς ἑνωθοῦμε πραγματικά μέ τόν Χριστό μας καί νά μεταβάλλουμε τόν ἑαυτό μας καί νά ζήσουμε δίπλα του διότι πέρα ἀπό τό Θεό κανένα νόημα δέν ὑπάρχει σέ αὐτή τή ζωή. Ἄς ζήσουμε πραγματικά τήν Ἀνάσταση, γιατί εἴμαστε παρόντες στήν ἔγερση τοῦ Κυρίου καί νά ψάλλουμε μέ μία φωνή: «Χριστός Ἀνέστη».

Χρόνια σας πολλά καί εὐλογημένα.

Η Ακολουθία της Αποκαθήλωσης και του Επιταφίου Θρήνου

" Ὄτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος

τότε τόν ἄδην ἐνέκρωσας, τή ἀστραπή τῆς Θεότητος... "

   

" Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπό τοῦ ξύλου,

καθελῶν, τό ἄχραντόν σου Σῶμα" 

  

  Τό πρωί τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς,  τελεῖται στίς Ἐκκλησίες μας, ἡ Ἀκολουθία τῶν Ὡρῶν καί τοῦ Ἑσπερινοῦ της Ἀποκαθηλώσεως, ὅπου τό Ἅγιο καί Ζωοποιό Σῶμα τοῦ Κυρίου μᾶς ἐναποτίθεται στό κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου, πρός προσκύνηση τῶν πιστῶν.  

    

" Ὄτε ἐκ τοῦ ξύλου σέ νεκρόν, ὁ Ἀριμαθαίας καθεῖλε, τήν τῶν ἁπάντων ζωήν, σμύρνη καί σινδόνι σέ Χριστέ ἐκήδευσε, καί τῷ πόθω ἠπείγετο, καρδία, καί χείλει, σῶμα τό ἀκήρατον, σού περιπτύξασθαι, ὅμως συστελλόμενος φόβω, χαίρων ἀνεβόα σοί. Δόξα, τή συγκαταβάσει σου Φιλάνθρωπε".  

     

  Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς (Μέγα Σάββατο),  ἑορτάζουμε "τήν Θεοσωμόν ταφήν καί τήν εἰς ἅδου κάθοδον" τοῦ Κυρίου. Ἡ Ἐκκλησία διά τῆς ὑμνωδίας της, ἐκφράζει τήν ἔκπληξη τῆς μπροστά στό παράδοξό της ταφῆς τοῦ Θεοῦ καί ταυτόχρονα τήν βεβαιότητά της, πώς "τοῦτο  Σάββατον ἔστι τό ὑπερευλογημένον, ἐν ὤ Χριστός ἀφυπνώσας ἀναστήσεται τριήμερος".

     Ἡ ταφή βέβαια ἔγινε τό ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἔκρινε ὀρθό νά ἀφιερώσει ἰδιαίτερη καί ξεχωριστή μέρα πρός τιμήν καί μελέτη τοῦ μυστηριώδους αὐτοῦ γεγονότος.

   Ὁ Χριστός ἀναπαύεται μέσα στόν τάφο, ὅπως ""ἀναπαύθηκε" ὅταν πρωτοδημιούργησε τόν κόσμο τήν ἕβδομη ἡμέρα.Ὅμως ἀναπαύεται ὡς Θεάνθρωπος.   

  Τό πανάχραντο σῶμα Τοῦ θάπτεται στόν τάφο, ἀλλά πνευματικά ὁ ἴδιος μεταβαίνει στόν Ἅδη καί συνεχίζει τό σωτηριῶδες ἔργο του. Καλεῖ κοντά Τοῦ ὅλους τους δίκαιούς της Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀπό τόν Ἀδάμ καί τήν Εὕα μέχρι τούς ἔσχατους ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά μήν λείψει κανείς ἀπό τό παγκόσμιο προσκλητήριο τῆς σωτηρίας, πού εἶναι τελικά μία ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου καί τῆς ὁλοκλήρωσης τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ κάθοδος αὐτή ἦταν τό τελειωτικό χτύπημα κατά τοῦ θανάτου.  

" Ἡ ζωή ἐν τάφω, κατετέθης Χριστέ, καί Ἀγγέλων στρατιαί

ἐξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τήν σήν".

  Στήν βυζαντινή εἰκονογραφία ὁ Κύριος παρουσιάζεται κατερχόμενος στόν Ἅδη μέ δόξα κρατώντας τόν Τίμιο Σταυρό Του. Συντρίβει τίς πύλες τοῦ Ἅδη καί ἀνασύρει ἀπό 'κει τόν Ἀδάμ, τήν Εὕα, τόν Ἄβελ, τούς Πατριάρχες, τούς προφῆτες καί ὅλους του δικαίους της Παλαιᾶς Διαθήκης.

     Στόν Ὄρθρο τοῦ Μεγάλου Σαββάτου (τό ἀπόγευμα τῆς Μ. Παρασκευῆς), ψάλλονται τά Ἐγκώμια, δηλαδή σύντομα τροπάρια πού ἐξιστοροῦν τά Πάθη τοῦ Κυρίου, ἐξυμνοῦν τήν ταφή Του καί διασαλπίζουν τή νίκη Τοῦ κατά τοῦ θανάτου. Πρός τό τέλος τοῦ Ὄρθρου γίνεται καί ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου γύρω ἀπό τούς δρόμους τῆς Ἐνορίας.    

" Ὤ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκήτατόν μου Τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τό κάλλος;"

Οι Κατηχητές του Ιερού Ναού

Τα Εγκώμια του Επιταφίου, από τα κορίτσια των Κατηχητικών Τμημάτων

"Ἔρραναν τόν τάφον αἵ μυροφόροι μύρα λίαν πρωί ἐλθοῦσαι"

    Ὅπως κάθε χρόνο, ἔτσι καί φέτος, τά κορίτσια τῶν κατηχητικῶν ὅλων τῶν βαθμίδων ἔψαλλαν τά Ἐγκώμια τοῦ Ἐπιταφίου Θρήνου. 

    Τά κατηχητόπουλα τῆς Ἐνορίας μας, οἱ νεαρές μυροφόρες καί μαυροφόρες τοῦ Κυρίου, μέ πολλή ὄρεξη καί μεγάλη προσμονή  γιά τό βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἀφοῦ προετοιμάστηκαν τίς τελευταῖες ἡμέρες κατάφεραν νά ἀποδώσουν μέ τόν καλύτερο τρόπο τίς τρεῖς στάσεις τῶν Ἐγκωμίων, ἐνῶ ἐπίσης συνόδεψαν καί τόν Ἐπιτάφιο, κατά τήν περιφορά του στούς δρόμους τῆς Ἐνορίας, ραίνοντας τόν μέ λουλούδια καί ψάλλοντας.  

Ο Στολισμός του Επιταφίου

      

       Μέ βαθιά κατάνυξη καί μεγάλη τή συμμετοχή τῶν πιστῶν, στολίστηκε καί φέτος ὁ Ἐπιτάφιος του Κυρίου μας. Ὁ στολισμός τοῦ Ἐπιταφίου ξεκίνησε τά μεσάνυχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης καί ὁλοκληρώθηκε τά ξημερώματα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἐνῶ τόν ἐπιμελήθηκαν οἱ κυρίες τῆς Ἐνορίας καί τά νεαρά κορίτσια τῶν κατηχητικῶν τμημάτων

   

  Ἀφοῦ ὁλοκληρώθηκε ὁ στολισμός, τό περίτεχνο ἀπό ἀνθη κουβούκλιο, τοποθετήθηκε στό μέσον του Ἱεροῦ Ναοῦ, μέσα στό ὁποίο κατα τήν Ἀκολουθία τῆς Ἀποκαθηλώσεως θα ἀναπαυτεῖ τό Πανάγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου μας.    

Η Σταύρωσις του Κυρίου

«Ἐπί ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ... »

      Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης (Μεγάλη Παρασκευή) ἡ Ἐκκλησία μᾶς τελεῖ τήν μοναδική καί θαυμάσια  Ἀκολουθία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία εἶναι εὐρέως γνωστή ὡς ἡ Ἀκολουθία τῶν «δώδεκα εὐαγγελίων», ἐξαιτίας τοῦ γεγονότος, ὅτι περιέχει τήν ἀνάγνωση δώδεκα εὐαγγελικῶν περικοπῶν  οἱ ὁποῖες περιγράφουν ὅλα τά θαυμαστά  γεγονότα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου.

Τά ἄχραντα  Πάθη τοῦ Χριστοῦ ἀναφέρονται ἀναλυτικά στό συναξάρι τῆς ἡμέρας μέ τήν σειρά, πού ἔλαβαν χώρα:  Τή Ἁγία καί Μεγάλη Παρασκευή τά ἅγια καί σωτήρια καί φρικτά Πάθη τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν· τούς ἐμπτυσμούς, τά ραπίσματα, τά κολαφίσματα, τάς ὕβρεις, τούς γέλωτας, τήν πορφυράν χλαίναν, τόν κάλαμον, τόν σπόγγον, τό ὄξος, τούς ἥλους, τήν λόγχην· καί πρό πάντων τόν σταυρόν καί τόν θάνατον, ἅ δί’ ἠμᾶς ἐκῶν κατεδέξατο· ἔτι δέ καί τήν τοῦ εὐγνώμονος ληστοῦ, τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῶ, σωτήριον ἐν τῷ σταυρῶ ὁμολογίαν.

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανον ἐν νεφέλαις. 'Ράπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχη ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Προσκυνοῦμέν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἒνδοξόν σου ἀνάστασιν».

«... Ἄφες αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην.
οὐ γὰρ οἴδασιν οἱ ἄνομοι, τί ἀδίκως πράττουσιν »   

            Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό ἕνα ἀπό τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας, προδίδεται, συλλαμβάνεται καί  ὁδηγεῖται ὡς ἐγκληματίας στό δικαστήριο,   ἀνέχεται τόν ἐξευτελισμό καί τά βασανιστήρια τῶν φανατισμένων Ἰουδαίων, σηκώνει στούς ὤμους Τοῦ τόν Σταυρό καί ἀνέρχεται στόν φρικτό Γολγοθά. Ἐκεῖ, ἁπλώνοντας τά ἄχραντα χέρια Του στόν Σταυρό ὑπομένει τόν πιό ἐπονείδιστο θάνατο, ἀνάμεσα σέ δύο ληστές καί δίδει «τήν ψυχήν τοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν», γιά νά ἐξαλείψει τίς ἁμαρτίες ὅλου του ἀνθρωπίνου γένους! Ὁ δέ Σταυρός ἔμελλε ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα νά μεταβληθεῖ ἀπό ταπεινωτικό μέσο ἐκτέλεσης καί τιμωρίας σέ αἰώνιο  σύμβολο νίκης, θριάμβου, πίστης καί σωτηρίας.

Οἱ ἄθλιοι σταυρωτές Του νομίζοντας, πώς εἶχαν  ἐπιτύχει τήν τιμωρία καί τήν ἐξόντωσή Του, ἐμπαίζουν τόν Κύριο προκαλώντας Τόν νά κατεβεῖ ἀπό τόν Σταυρό, γιά νά ἀποδείξει μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν θεότητά Του, τόν χλευάζουν ὡς ψεύτικο βασιλέα, παίζουν στά ζάρια τά ἱμάτιά Του καί στήν δίψα Τοῦ προσφέρουν  ξύδι ἀντί γιά νερό. «Ὤ τῆς παραφροσύνης καί τῆς χριστοκτονίας!» Ὁ Χριστός ὅμως, δέν κάνει τίποτε ἀπ’ὅσα Τόν προτρέπουν. Δέν θέλει νά ἐξαναγκάσει τούς ἀνθρώπους στήν πίστη κάνοντας ἕνα ἀκόμη μεγάλο θαῦμα. Θέλει οἱ ἄνθρωποι νά πιστέψουν ἀπό καρδιᾶς καί  μέ τήν ἐλεύθερη βούλησή τους.

«... Ἐγείρεσθε, προσεύξασθε, μὴ τίς με ἀρνήσηται
 βλέπων με ἐν τῷ σταυρῷ. Μακρόθυμε δόξα σοι»

Ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο ληστές συναισθανόμενος τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καί τήν δική του ἁμαρτία ἀναφωνεῖ τήν σωτηριώδη ὁμολογία : «μνήσθητί μου Κύριε ἐν τή Βασιλεία σου» γιά νά ἀκούσει ἀμέσως τήν δεσποτική διαβεβαίωση «…σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσω» καί νά κερδίσει ἀπό ἐκείνη κιόλας τήν ὥρα μία θέση στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.    

Ὁ Κύριος λίγο πρίν τό τέλος, αἰτεῖται τήν συγχώρεση γιά τούς σταυρωτές Του καί «κλίνας τήν κεφαλή» παραδίδει τό πνεῦμα, ὑπακούοντας  πρός στιγμήν στήν «φυσική» νομοτέλεια. Ὁ Θεός πεθαίνει γιά τούς ἀνθρώπους καί ὅλη ἡ πλάση συμπάσχει καί συνταράσσεται. «…ὁ ἥλιος τάς ἀκτίνας ἀπέκρυψε, καί τό φέγγος οἱ ἀστέρες ἀπεβάλοντο. Ἡ γῆ δέ σύν πολλῶ τῷ φόβω συνεκλονεῖτο. Ἡ θάλασσα ἔφυγε, καί αἵ πέτραι διερρύγνυντο. Μνημεῖα δέ πολλά ἀνεώχθησαν, καί σώματα ἠγέρθησαν ἁγίων ἀνδρῶν.» Τα σημεῖα, αὐτά ἔκαναν τόν Ἑκατόνταρχο τῆς φρουρᾶς νά ὁμολογήσει μέ παρρησία: « ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἤν οὗτος» καί νά πιστέψει.

«Ἐξέδυσαν μέ τά ἱμάτιά μου

και ενέδυσαν με χλαμύδα κοκκίνην.

Ἔθηκαν ἐπί τήν κεφαλήν μου

στέφανον ἐξ ἀκανθῶν

καί ἐπί τήν δεξιάν μου χείρα

ἔδωκαν κάλαμον,

ἴνα συντρίψω αὐτούς

ὡς σκεύη κεραμέως».

Οἱ μαθητές Τοῦ βρίσκονται σκορπισμένοι καί κρυμμένοι «διά τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων». Κάτω ἀπό τόν Σταυρό βρίσκεται μόνο ἡ Παναγία μας  καί ὁ Ἰωάννης ὁ «ἠγαπημένος μαθητής», στόν ὁποῖο ὁ Κύριος ἐμπιστεύεται στό ἑξῆς τήν μητέρα Του.
Ἀνερχόμενοι νοερά στόν Γολγοθά καί ἀτενίζοντας τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, ἄς προσπαθήσουμε νά συναισθανθοῦμε τό μεγαλεῖο του Πάθους καί τοῦ Θανάτου Του καί ἄς Τόν δοξάσουμε μέ εὐγνωμοσύνη πολλή γιά τήν σωτηρία μας. Ἄς ὁμολογήσουμε τήν πίστη μας σέ Ἐκεῖνον μέ θάρρος, ὅπως ὁ Ἑκατόνταρχος. Ἄς  Τόν ἀγαπήσουμε ἀληθινά  κι ἄς μήν Τόν ἐγκαταλείψουμε ποτέ, ὅπως ὁ Ἰωάννης.  Τέλος, ἄς μιμηθοῦμε τήν βαθειά καί εἰλικρινή  μετάνοια τοῦ ληστῆ γιά νά ἀκούσουμε κι ἐμεῖς το  «… σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσω..» καί νά κερδίσουμε τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Οι Κατηχητές του Ιερού Ναού