Η εκδήλωση των κατηχητικών της Μητροπόλεως μας για την 25η Μαρτίου 1821

   Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εορτή των κατηχητικών σχολείων της Ιεράς μας Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, για την εθνική μας επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821.

    Το πρωί της περασμένης Κυριακής, Α' Κυριακής των Νηστειών της Ορθοδοξίας, το Δημοτικό Ωδείο Λάρισας, πλημμύρισε από τις παιδικές φωνές των μικρών κατηχητόπουλων όλων των ενοριών που με τα τραγούδια και τα ποιήματα τους, τίμησαν τους ήρωες του '21, ενώ οι νέοι του Γραφείου Νεότητας, γεμάτοι φλόγα και ενθουσιασμό, ενσαρκώνοντας τους αθάνατους αγωνιστές της επανάστασης, συγκίνησαν και ξεσήκωσαν το κοινό με την όλη ερμηνεία τους.

    Η εορτή ήταν αφιερωμένη στον Στρατηγό της επανάστασης, τον αετό της Ρούμελης Γεώργιο Καραϊσκάκη και στα πρωτοπαλίκαρα του που πολέμησαν μαζί του για να απελευθερώσουν την Ελλάδα από τα 400 χρόνια Τουρκικής σκλαβιάς.

 Την εκδήλωση λάμπρυνε με την παρουσία του ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ.κ. Ιγνάτιος, ο οποίος δε παρέλειψε να ευχαριστήσει γονείς και κατηχητές για την καθοριστική και μεγάλης σημασίας σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών, όπως και την υπεύθυνη της όλης εορτής κ. Μαρία Παπακαλούση δασκάλα και κατηχήτρια αλλά και την υπεύθυνη του τμήματος των παραδοσιακών χορών κ. Νικολέτα Παπαγεωργίου νηπιαγωγό και κατηχήτρια.

  Τέλος ο Σεβασμιώτατος, αναφέρθηκε και στο πρόσωπο του μεγάλου οπλαρχηγού  Γεωργίου Καραϊσκάκη. Για την αγάπη που έτρεφε για την Κούλουρη, τη Σαλαμίνα και τη μεγάλη του επιθυμία να ταφεί στο ναό του Αγίου Δημητρίου, του προστάτη του. Εκεί που μέχρι και σήμερα σώζεται και ο τάφος του, εντός του ιερού ναού. Ο Σεβασμιώτατος, θυμήθηκε τα δικά του παιδικά χρόνια στο νησί, τις εκδηλώσεις μνήμης στους μεγάλους αγωνιστές του 1821, αλλά και την ιδιαίτερη και ξεχωριστή τιμή που απέδιδαν στο πρόσωπο του αθάνατου Στρατηγού, του ήρωα της Κούλουρης του Αθάνατου Γεωργίου Καραϊσκάκη. 

" Παιδιά μου, να νταγιάσετε, να γίνετε ένα σώμα. 

Να μη χαθεί η πατρίδα μας, την πάρτε στο λαιμό σας. 

Μένα με παν στην Κούλουρη, πέρα στον Αϊ-Δημήτρη, 

που είναι παντοτινός γιατρός, αυτός θα με γιατρέψει "

Οι νέοι της ενορίας μας, που συμμετείχαν στο θεατρικό "Ο Αετός της Ρούμελης".

Η λιτάνευση των ιερών εικόνων την Κυριακή της Ορθοδοξίας

  Η Κυριακή της Ορθοδοξίας αποτελεί τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Πίστεως μας κατά της εικονομαχίας. Κατά των αιρετικών και όλων των αιρέσεων που με μανία στράφηκαν εναντίον των ιερών εικόνων και λειψάνων των αγίων της Εκκλησίας μας.

   Η απαγόρευση της προσκυνήσεως των εικόνων κατά τον 8ο αιώνα μ.Χ. γρήγορα μετατράπηκε σε άγριο και σκληρό διωγμό προς κάθε Χριστιανό και κάθε εικονόφιλο. Ήταν μια μακρά περίοδος διαμάχης μεταξύ εικονόφιλων και εικονομάχων. Τα χρόνια αυτά, πιστοί χριστιανοί επαναστάτησαν και έδωσαν τη ζωή τους υπέρ των αγίων και ιερών εικόνων, πολλαπλασιάζοντας το μαρτυρολόγιο της Αγίας μας Εκκλησίας, ενώ πολύ αργότερα και μετά από έναν και περισσότερο αιώνα, η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα ήταν αυτή που επανέφερε και πάλι την προσκύνηση τους και καθιέρωσε την εορτή της Ορθοδοξίας στην Βασιλεύουσα, το 843 μ.Χ.

  Σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησίας μας, η προσκύνηση των εικόνων δεν είναι λατρευτική. Δεν αφορά δηλαδή τη λατρεία προς την ύλη -την εικόνα-, αλλά αποτελεί σεβασμό και τιμή προς το πρόσωπο το οποίο απεικονίζεται.

   Σήμερα και κατά την ημέρα αυτήν, την Α' Κυριακή των Νηστειών, καθιερώθηκε να τελείται και να πανηγυρίζεται σε κάθε Χριστιανικό σπίτι και σε κάθε Ορθόδοξη ενορία η ανάμνηση της αναστήλωσης των εικόνων και η λιτάνευση τους, ψέλνοντας... "Την άχραντον εικόνα Σου προσκυνούμε, Αγαθέ..." να τελείται και να πανηγυρίζεται η εορτή και ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας μας.

   Η λιτάνευση των ιερών εικόνων την ημέρα αυτή, τελέσθηκε ως είθισται και στην ενορία μας, με την συμμετοχή και συμπροσευχή όλων των ενοριτών, ενώ ο πιστός λαός τίμησε για μία ακόμη φορά το πρόσωπο της Παναγιάς μας σηκώνοντας στους ώμους του την θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Εσφαγμένης, άγρυπνης φρουρού και προστάτιδας όλων των ενοριτών και όλων των Λαρισαίων.  

«Τίς Θεὸς μέ­γας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος» 
(Ψαλμ. 76,14-15)

Εορτή των Κατηχητικών Σχολείων για την Εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΙΣ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

 ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΛΑΡΙΣΑΣ

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

1. «ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ» (Χορωδία Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου).

2. Σύντομος Χαιρετισμός από τόν π. Αχίλλιο, Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης καί Τυρνάβου.

3. «Ευαγγελισμός-Ελληνισμός»: Σκηνική παρουσίαση (Κατηχ. Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής και Αγίου Γεωργίου Γόννων).

4. «ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ»: Απόσπασμα από τον Ύμνο του Αγίου Νεκταρίου [Χρήστος Ζιώγας], (Κατηχ. Αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης – Χορωδία).

5. «Η σκλάβα Πόλη»: Σκηνική παρουσίαση (Κατηχ.Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Λαρίσης).

6. «Ο ήρωας, Η μικρή Ελληνοπούλα, Η μάνα του Ρήγα»: Ποιήματα (Κατώτερο Κατηχ. Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Λαρίσης).

7. «Το κρυφό Σχολειό, Της Λευτεριάς τα σήμαντρα»: Ποιήματα (Κατώτερο Κατηχ. Αγίου Νικολάου Λαρίσης).

8. «25^η Μαρτίου»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Γιάννουλης).

9. «25^η Μαρτίου»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Λαρίσης).

10. «Πατρίδα μου»: Ποίημα (Κατηχ.Ι.Ν. Αναλήψεως του Σωτήρος Λαρ.).

11. «Θαυμάζω την Ελλάδα μας»: Ποίημα (Κατηχ. Ζωοδόχου Πηγής Λαρ.).

12. «ΑΤΕΝΙΖΩ ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ», «ΛΕΥΤΕΡΙΑ», «ΜΝΗΜΟΝΕΣ»:Τραγούδια (Χορωδία Χριστιανικών Ομάδων ΓΕΧΑ).

13. «Στους νεκρούς»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Μεγαλομάρ-

τυρος Λαρίσης).

14. «Η μετανάστευση της Πάργας»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου εξ Ιωαννίνων).

15. «Το μοιρολόγι της Πάργας»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγίου Θωμά Λαρίσης).

16. «Του Δράμαλη»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγίων Δώδεκα Αποστόλων Γιάννουλης).

17. «Ο ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»: Τραγούδι(Χορωδία Ι.Μ. Λαρίσης και Τυρνάβου). 

18. «ΝΑ ’ΧΑ ΤΗ ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΛΙΓΑΚΙ»: Τραγούδι (Χορωδία Ι.Μ. Λαρίσης και Τυρνάβου).

19. «Ο ΑΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ»: Θεατρικό.

20. «ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΡΑΧΩΒΑΣ»: Τραγούδι (Χορωδία) .

21. «Η μάχη της Αράχωβας»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγίας Σοφίας Λαρίσης).

22. «Η μάχη της Αράχωβας»: Ποίημα (Κατηχ. Ι.Ν. Αγίας Τριάδος Λαρ.).

23. «Να ’μουν μια πετροπέρδικα»: Χορός Τσάμικος.

24. «ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ»: Τραγούδι (Χορωδία Ι.Μ. Λαρίσης και Τυρνάβου).

25. «Ο ΑΕΤΟΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ»: Θεατρικό (Συνέχεια)

26. «Ο θάνατος του Καραϊσκάκη): Ποίημα (Κατώτερο Κατηχ. Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης).

27. «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ΕΛΕΓΕ»: Τραγούδι (Χορωδία).

28. «ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ»: Τραγούδι(Κατηχ. Αγίου Χαραλάμπους και Αγίου Νικολάου Λαρίσης).

29. «Ο ΗΛΙΟΣ ΕΒΑΣΙΛΕΨΕ»: Ποίημα – Τραγούδι (Κατηχ. Αγίου Νικολάου και Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Λαρίσης).

30. «Παραδοσιακοί χοροί»: (Γραφείο Νεότητος Ι. Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου).

Ε Θ Ν Ι Κ Ο Σ    Υ Μ Ν Ο Σ

(Στο Θεατρικό θα λάβουν μέρος τα Κατηχ. Σχολεία των Ιερών Ναών: Αγ. Νικολάου, Αγίου Αχιλλίου, Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Λαρίσης).

Κρίση και κρίση…

  Του Αναγνώστη

 Χρήστου Παπανικολάου

Βιοχημικού - μέλους της νεανικής κίνησης της ενορίας

   Κρίση….δεν ακούμε άλλη λέξη εδώ και 2-3 χρόνια. Κρίση, κρίση, κρίση και εν τέλει γεννάται το ερώτημα: τι σημαίνει για τον άνθρωπο; Ο άνθρωπος ζει ή οδηγείται στην κρίση; Περνάει πραγματικά κρίση ή δεν έχει πέσει πραγματικά επάνω του; Ποια είναι τελικά η κρίση που μας καίει περισσότερο από κάθε τι;

  Περνάμε όλων των ειδών τις κρίσεις αυτή την περίοδο. Την οικονομική, των αξιών μας ως άνθρωποι, την κοινωνική μας κρίση. Τα βιώνουμε όλα αυτά τόσο έντονα σαν να έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου! Όλα αυτά που γίνονται στην κοινωνία μας και σε κάθε κοινωνία, αντιμετωπίζονται σαν να έχει φτάσει ο κόσμος στο τέλος του! Για ποιο τέλος πραγματικά μιλάτε; Που αν έρθει το τέλος, θα τρέχουμε και κυριολεκτικά δε θα φτάνουμε! Που αν γίνει η συντέλεια του κόσμου θα τρέχουμε  να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα! Γιατί εκεί δεν θα υπάρχει μια απλή κοινωνική ή οικονομική κρίση! Αλλά η φοβερά Κρίση της ελεύσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού!

   Πραγματικά αναλογίζομαι…θα μας δει ο Θεός την μέρα της μίας και μοναδικής Κρίσεως και θα μας κοιτάξει κατάματα και το πρώτο που θα μας πει πριν μας χωρίσει εκ δεξιών και εξ ευωνύμων θα μας πει «φοβηθήκατε για τα λεφτά σας, για τις βιοτικές ανάγκες σας, παλεύατε για όλα αυτά τα επίγεια! Για την κρίση που περνάγατε! Μα καλά…γι’ αυτήν εδώ την ώρα δεν σκεφτήκατε ποτέ τίποτα;»! Και άντε τώρα να απαντήσεις του Θεού! Και να πεις τι ακριβώς; Μπορείς να πεις κάτι ή έστω να δικαιολογηθείς; Ο Θεός δεν είναι ο δάσκαλος που θα σε εξετάσει σε ένα μάθημα, όπου και αδιάβαστος να πας με μια δικαιολογία τη γλυτώνεις! Γιατί ο δάσκαλος δεν ξέρει τι πραγματικά έγινε. Έλα όμως που ο Θεός δεν είναι απλά ο δάσκαλος αλλά ο Παντογνώστης της ψυχής σου και των πράξεων σου!

   Πολύ φοβάμαι ότι σε εκείνη την κρίση θα τρέχουμε σαν τις 5 μωρές παρθένες της παραβολής για να βρούμε λάδι για τα καντήλια μας. Γιατί όλα καλά στη ζωή μας, να αγχωνόμαστε για το που πάει η κοινωνία μας, το που πάνε τα λεφτά μας, το τι θα γίνει στο αύριο μας. Όμως μετά το αύριο υπάρχει ένα μεθαύριο και αυτό θα ανήκει ολοκληρωτικά στο Χριστό μας! Γι’ αυτό το μεθαύριο κάνουμε τίποτα; Όπως σκεφτόμαστε τι ρούχα θα βάλουμε αύριο στη δουλειά μας, έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι θα δείξουμε στον Κύριο μας; Α! Και για να μην ξεχνιόμαστε! Εκεί δεν θα υπάρχουν μέτρα για να διορθώσουμε την κατάσταση, ούτε τρόικες με συμβουλές για το τι πρέπει να κάνουμε, ούτε εθνοπατέρες, ούτε εργατοπατέρες, ούτε κανενός άλλου είδους σωτήρα! Εκεί θα χτυπήσει το καμπανάκι και θα λέμε από πού μας ήρθε!

  Μα τι από πού; Από πού αλλού; Από εκεί που μας έχει παραπέμψει ο ίδιος ο Χριστός! Στο ευαγγέλιο του! Και να πει κανείς πως δεν τα είπε ο Θεάνθρωπος! Τα είπε και με το παραπάνω! Τα αυτιά μας εμείς όμως τα είχαμε αλλού. Τα μάτια μας τα είχαμε μόνο στη γη. Ποτέ στον ουρανό! Αμελήσαμε λοιπόν τον Λόγο του Θεού και μεριμνήσαμε μόνο για αυτή τη ζωή. Έτσι, κοιτάμε πάντα τις κατά καιρούς κρίσεις, και ποτέ τη μέλλουσα Κρίση, που θα κρίνει την ίδια μας την ύπαρξη. Φοβόμαστε την οικονομική μας κατάσταση και δεν φοβόμαστε την ψυχική μας. Όχι ότι ο Θεός θέλει να φοβόμαστε! Ελεύθερους να επιλέξουμε μας έπλασε. Αλλά μη του ζητήσουμε και τα ρέστα μετά! Γιατί θα μας πει το πάντα διαχρονικό «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!». Άντε μετά να πείσεις ότι ήσουν κουφός! Μας έδωσε μια ζωή να αξιοποιήσουμε και εμείς όχι απλά δεν κάνουμε το αυτονόητο αλλά οδηγούμε και στο αντίθετο ρεύμα!

   Μας αγαπάει ο Θεός! Όλους θέλει να μας σώσει! Εμείς όμως θέλουμε να σωθούμε; Έχουμε τον τρόπο αν θέλουμε. Μας τον παρουσιάζει ο Κύριος! Μετάνοια, πίστη και αγάπη. Μπορεί να είναι τόσο δύσκολο στην όψη, όμως αν λίγο, αν ελάχιστα προσπαθήσει με αγνή καρδιά ο άνθρωπος θα του φανεί εύκολο, γιατί εκεί θα βοηθήσει και ο Θεός. Ας αποφασίσουμε λοιπόν ποια κρίση είναι πιο σημαντική. Ποια κρίση μας νοιάζει περισσότερο. Γιατί οι κρίσεις του κόσμου αυτού έρχονται και παρέρχονται. Η μία και μοναδική όμως Κρίση της Δευτέρας παρουσίας δεν έχει παράταση ούτε δεύτερο γύρο! 

Μ Η Ν Υ Μ Α

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ

Ι Γ Ν Α Τ Ι Ο Υ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ

ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΛΑΡΙΣΗΣ

Ἀδελφοί μου,

Μέ χαρά σᾶς ἀναγγέλλουμε ὅτι μαζί μέ πολλούς ἄλλους φορεῖς τῆς πόλεώς μας συγκροτοῦμε ἕνα Κοινωνικό Ἰατρεῖο καί Φαρμακεῖο, τό ὁποῖο θά ἑδρεύῃ στήν Ἰατρική Σχολή, στό κτίριο Κατσίγρα στήν πλατεία Ταχυδρομείου τῆς πόλεώς μας, καί θά ἐξυπηρετῇ ἀπόρους καί ἀνασφάλιστους ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας.

Ὁ Δῆμος Λαρισαίων, ἡ Ἰατρική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ὁ Ἰατρικός Σύλλογος τῆς πόλεώς μας, οἱ «Ἐνεργοί πολίτες τῆς Λάρισας», ὁ Φαρμακευτικός Σύλλογος τῆς πόλεώς μας, ὁ Ἑλληνικός Ἐρυθρός Σταυρός, οἱ φοιτητές τοῦ Τμήματος Ἰατρικῆς, ἡ Ἑταιρεία Δημόσιας Ὑγείας καί Περιβαλλοντικῆς Ὑγιεινῆς σέ μιά θαυμάσια συνεργασία προετοιμάζουν αὐτό τό δῶρο γιά τούς φτωχούς καί ἀνασφάλιστους ἀδελφούς μας καί γιά ὅσους δέν καλύπτονται ἀπ’ τά Ταμεῖα τους γιά μιά Ἰατρική καί Φαρμακευτική φροντίδα.

Ὅλοι μαζί λοιπόν σᾶς καλοῦμε σέ πρώτη φάση νά μᾶς φέρετε φάρμακα στίς Ἐνορίες, καί μέσῳ τῶν Ἐνοριῶν νά τά διαβιβάζουμε στούς εἰδικούς, ὥστε νά τά προσφέρουν στούς ἀδελφούς μας πού τἄχουν ἀνάγκη. Φάρμακα κάθε εἴδους, πού νά μήν ἔχουν λήξει, φάρμακα πού σᾶς ἔμειναν καί πού τώρα δέν τά χρειάζεσθε, Ἰατρικά σύνεργα, ἐργαλεῖα, ἤ ὅ,τι ἄλλο σᾶς ἔμεινε ἀπό μιά πρόσφατη θεραπεία, δική σας ἤ οἰκείου σας προσώπου, θά εἶναι εὐπρόσδεκτα διά νά διατεθοῦν σ’  αὐτούς πού τἄχουν ἀνάγκη. Ἀπό θερμόμετρα, πιεσόμετρα, γάζες, βαμβάκια, σύριγγες, κρεββάτια, καροτσάκια, ἕως αντιβιώσεις, παυσίπονα, ἀναλγητικά καί κάθε εἴδους φαρμάκων πού δέν σᾶς χρειάζονται, θἆναι χρήσιμα γιά τό ὑπό σύστασιν Κοινωνικό Ἰατρεῖο καί Φαρμακεῖο. Οἱ Ἐφημέριοι θἆναι πρόθυμοι νά δεχθοῦν τίς προσφορές σας καί νά τίς μεταφέρουν στό Κοινωνικό Φαρμακεῖο. Σέ νέα μας ἀνακοίνωσι ἀπό τοῦ ἄμβωνος ἤ τοῦ Ραδιοφωνικοῦ μας Σταθμοῦ, ἀλλά καί διά τοῦ τοπικοῦ μας Τύπου, θά σᾶς ἐνημερώσουμε καί γιά τόν τρόπο χορηγήσεως φαρμάκων στούς ἐνδεεῖς καί γιά τήν ἐν γένει Ἰατροφαρμακευτική τους κάλυψι.

Μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά ἀνταποκριθῆτε καί σ’ αὐτό τό κάλεσμα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία αὐτή τή φορά ἔχει τή χαρά νά συνεργάζεται μέ ὁμάδα ὁλόκληρη εἰδικῶν, σᾶς καλοῦμε νά βοηθήσετε νά γίνουμε ἀρωγοί πρός τόν ἀσθενῆ συνάνθρωπό μας τήν μεγάλη ὥρα τοῦ πόνου, ὑπακούοντες στόν λόγο τοῦ Κυρίου «ἀσθενής ἤμην καί ἐπεσκέψασθέ με».

Ἀφοῦ ἐκφράσω τή χαρά μου καί τήν εὐγνωμοσύνη μου πρός ὅλους αὐτούς τούς συνεργαζόμενους φορεῖς στούς ὁποίους συμπεριλαμβάνονται ἰατροί, φαρμακοποιοί, μεταπτυχιακοί φοιτητές, φοιτητές Ἰατρικῆς, νοσηλευτές, ἐθελοντές καί ἐθελόντριες Ἐρυθροσταυρίστες καί Ἐρυθροσταυρίτισσες, ἐνεργοί πολίτες ὥς καί αὐτή ἡ Ἡγεσία τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς, καί πρός σᾶς ὅλους ἀδελφοί μου, σᾶς παρακαλῶ νά συνδράμετε  σ’ αὐτό τό θεῖο καί ἅγιο ἔργο.

ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΑΓΑΠΗ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

Ο ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ  ΙΓΝΑΤΙΟΣ

Οι μάσκες κάτω από τις μάσκες

  Του Αναγνώστη

 Χρήστου Παπανικολάου

Βιοχημικού - μέλους της νεανικής κίνησης της Ενορίας

  Κάθε χρόνο καρναβάλι. Κάθε χρόνο εκδηλώσεις και γλέντια. Διασκεδάζει ο κόσμος και ξεφαντώνει μεταμφιεζόμενος σε κάτι άλλο. Μεταμφιέζεται ο άνθρωπος σε κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι για μια μέρα μόνο. Μετά από αυτή την ημέρα επανέρχεται σε αυτό που είναι στην πραγματικότητα… ή τουλάχιστον αυτό νομίζει ο ίδιος.

  Κάθε χρόνο βάζουμε μια μάσκα εμείς οι άνθρωποι, με σκοπό να περάσουμε καλά όμως δεν είναι η μοναδική που φοράμε. Κάτω από αυτήν που φοράμε στο πρόσωπο υπάρχει και μια άλλη την οποία ξεχνάμε οι περισσότεροι να τη βάλουμε γιατί απλά…δεν την βγάζουμε! Τη φοράμε όλη μέρα και όλη νύκτα, όλες τις μέρες του χρόνου. Παράλληλα όμως είναι μια μάσκα την οποία την έχουμε ξεχασμένη και ζούμε μαζί της συνέχεια. Κι αυτή η μάσκα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Αν κάποιος την φορέσει στο δρόμο την ώρα που περπατάει και δεν είναι απόκριες όλοι θα τον κοιτάνε περίεργα και θα γελάνε μαζί του, γιατί θα φαίνεται. Την άλλη όμως μάσκα, την μάσκα του εαυτού μας μπορούμε να την δούμε μόνο εμείς οι ίδιοι σε έναν καθρέφτη.

  Την μάσκα της ψυχής μας μόνο εμείς μπορούμε να την κάνουμε ορατή. Μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αντιληφθούμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και τι κρύβουμε. Στεκούμενοι μπροστά σε έναν καθρέφτη βλέποντας την όψη του προσώπου μας βλέπουμε και την όψη της ψυχής μας. Βλέπουμε το προσωπείο που μας περιβάλλει. Και εδώ γεννιέται η μεγάλη απορία. Εμείς γελάμε με αυτή το προσωπείο ή κλαίμε; Αντιλαμβανόμαστε το πόσο ψεύτικοι ήμαστε ή συνεχίζουμε να παίζουμε το ωραίο θεατρικό της ζωής μας;

   Αλήθεια έχουμε αναλογιστεί ποτέ πόσο αληθινοί είμαστε; Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ το πόσο υποκριτές γινόμαστε; Πόσες και πόσες συμπεριφορές δεν είναι υποκριτικές στη ζωή μας. Πόσες φορές δεν φερόμαστε υποκριτικά μόνο και μόνο να πετύχουμε έναν στόχο; Πόσες φορές λέμε λόγια που δεν εννοούμε αλλά τα λέμε λογιζόμενοι μόνο το συμφέρον το δικό μας; Ακόμα και αυτή η μορφή ταπείνωσης μπορεί να είναι υποκριτική πολλές φορές. Και η πιο τραγική μορφή της υποκρισίας είναι η καυτηρίαση της υποκρισίας των άλλων ενώ εμείς συνεχίζουμε με την ίδια μάσκα. Μα το πιο σημαντικό είναι πως ξεχνάμε ένα μεγάλο ζήτημα. Απέναντι στους ανθρώπους μπορεί να είμαστε όσο υποκριτές θέλουμε. Απέναντι στο Θεό όμως τι γίνεται;

   Η υποκρισία είναι ένα πάθος το οποίο κατακεραυνώνεται από τον Θεό μέσα στην Καινή Διαθήκη. Κάθε ουαί για τους γραμματείς και τους φαρισαίους που έλεγε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός συνοδευόταν από το επίθετο υποκριτές. Αυτό το ψεύτικο προσωπείο, μόνο με έναν τρόπο γίνεται να το αφαιρέσουμε. Με μετάνοια και εξομολόγηση. Να το ξεριζώσουμε ενώπιον του πνευματικού μας πατέρα και ενώπιον του Θεού και να το αποστραφούμε μια για πάντα. Να ξεσκεπάσουμε την ψυχή μας έναντι του Θεού και του εαυτού μας. Γιατί για να γνωρίσουμε το Θεό πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. 

   Έλεγαν οι αρχαίοι: «Γνώθι σαυτόν  Και πως θα γίνει αυτό όταν ζούμε μονίμως με αυτή τη μάσκα στην ψυχή μας; Όπως δεν γίνεται να δεις το πρόσωπο κάποιου ανθρώπου κάτω από μια μάσκα, έτσι δεν γίνεται να γνωρίσουμε τον εαυτό μας αν δεν πετάξουμε τη μάσκα που ενδύσαμε την ψυχή μας.

    Μπορεί, λοιπόν, να είμαστε ικανοί υποκριτές έναντι των ανθρώπων όμως μπροστά στον Κύριο μας όλοι ξεγυμνωνόμαστε εσωτερικά και δεν δυνάμεθα να κρύψουμε το παραμικρό μιας και ο Κύριος ξέρει πολύ καλά και την παραμικρή μας σκέψη. Ας πετάξουμε λοιπόν όλοι τις μάσκες μας. Αυτές του προσώπου αλλά και αυτές της ψυχής. Ας ελευθερώσουμε την ψυχή μας από αυτό το ψεύτικο εγώ που μας περιβάλλει για να μη μας αποκαλέσει ποτέ ο Κύριο υποκριτή. Ας κλάψουμε με αυτό το οποίο είμαστε, για την μάσκα την οποία έχουμε βάλει στην ψυχή μας και να μετανοήσουμε για να γίνουμε αυτό το οποίο μας έχει προορίσει ο Κύριος μας. Δηλαδή πραγματικά άνθρωποι!

Ο Σεσωσμένος και ο πραγματικά Άσωτος Υιός

Του Αναγνώστη
 Χρήστου Παπανικολάου

Βιοχημικού - μέλους της νεανικής κίνησης της Ενορίας

   Τριώδιο…μια πραγματικά μεγάλη και πολύ σημαντική εποχή για τον κάθε χριστιανό. Όχι για τα καρναβάλια και για κάθε λογής ξενόφερτου στοιχείου που εμφανίζεται αυτή την περίοδο, αλλά μια σπουδαία περίοδος προετοιμασίας για τον κάθε άνθρωπο ώστε να βιώσει τα πάθη, τη Σταύρωση και εν τέλει την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Σπουδαίες ευαγγελικές περικοπές περιλαμβάνονται σε αυτήν την περίοδο που όλες μας διδάσκουν και από κάτι το ξεχωριστό. 

   Έτσι και η παραβολή του ασώτου υιού είναι μια από τις πολύ σημαντικές και βαρυσήμαντες περικοπές του ιερού μας Ευαγγελίου, καθότι διδάσκει την ειλικρινή μετάνοια που οφείλει να δείξει ο άνθρωπος για τις αμαρτίες του και τις αδυναμίες του.
   Παρόλα αυτά, θα κάνω την έκπληξη και δεν θα ασχοληθώ άμεσα με την ευαγγελική αυτή περικοπή. Αλλά θα δώσω μια ώθηση σε έναν προβληματισμό ο οποίος θα μπορούσε να είναι προέκταση του νοήματος της περικοπής αυτής. Όλοι γνωρίζουμε την περικοπή. Ο άσωτος υιός παίρνει το μερίδιο του και φεύγει και το σπαταλάει άνομα και εν τέλει μετανοεί γυρνώντας πίσω και ζητώντας συγνώμη από τον πατέρα του. Έτσι, ο άνθρωπος έχοντας πάρει το δώρο της δημιουργίας από τον Κύριο, φεύγει μακριά του και σπαταλάει μέσα στην αμαρτία αυτό το δώρο του Θεού και με αυτόν τον τρόπο ο Κύριος μας καλεί σε μετάνοια ενώπιον του και περιμένει με ανοιχτές αγκάλες να δεχτεί τον άσωτο υιό του, δηλαδή τον άνθρωπο, να τον συγχωρέσει και να του φορέσει τη λαμπρή στολή της μετανοίας.

   Απορώ όμως και συλλογίζομαι. Υπάρχει και ένας άλλος χαρακτήρας σε αυτήν την παραβολή. Ο αδερφός του ασώτου υιού ο οποίος έχει μείνει πιστός στον πατέρα, και βλέποντας την γιορτή που έχει στηθεί για τον αδερφό του, ως λογική συνέπεια παραπονιέται στον πατέρα του. Εκεί τελειώνει η ευαγγελική περικοπή μεν, όχι όμως και το νόημα δε. Προβληματίζομαι λιγάκι στο τι απογίνεται ο πιστός και υπάκουος υιός μετά το παράπονο του. Εισέρχεται στο γλέντι για να γιορτάσει την επιστροφή του αδελφού του; Τι συμβαίνει με αυτό τον άνθρωπο; Χάρηκε εν τέλει με την επιστροφή αυτή ή έμεινε με το παράπονο του; Ένα παράπονο εύλογο θα λέγαμε αφού  αυτός είναι υπάκουος στον πατέρα του, κάνει το θέλημα του, ενώ ο αδερφός του έχει σκορπίσει το μερίδιο του σε ξένη γη και άνομες πράξεις και παρόλα αυτά ο πατέρας κάνει  γλέντι για εκείνον που ασώτευσε και όχι για εκείνον που ήταν κοντά του. Ένα παράπονο που θα έπιανε τον καθένα μας σε αυτή τη θέση. Ένα παράπονο όμως που μπορεί να κρύβει εγωισμό βαθύ παράλληλα και να μη μας αφήνει να χαρούμε με την επιστροφή του αδερφού μας στον ίσιο δρόμο.

   Και αυτός είναι ο προβληματισμός, αν μπορώ να το πω έτσι. Ο πιστός υιός παρέμεινε πιστός; Χάρηκε όπως ο πατέρας; Ή έμεινε με το παράπονο και τον κυριέψανε ο εγωισμός και η ζήλεια; Κι αν το παράπονο ήταν από εγωισμό ή ζήλεια μετανόησε και αυτός ή παρέμεινε στα πάθη του τα οποία θα τον αποκόψουν από τη συμμετοχή στο γλέντι του πατέρα του; Έτσι είναι και για εμάς αυτή η ερώτηση, για όλους τους χριστιανούς. Λέμε πως προσευχόμαστε, πως εκκλησιαζόμαστε, πως νηστεύουμε, πως κάνουμε καλά έργα και Θεάρεστα. Όταν όμως έρχεται η ώρα που κάποιος «αμαρτωλός» άνθρωπος δηλώνει μετάνοια, εμείς πως συμμετέχουμε στο πανηγύρι που στήνει ο Θεός γι αυτόν τον άνθρωπο; Μας πιάνει το παράπονο ή χαιρόμαστε; Και αν μας πιάνει το παράπονο, μένουμε σε αυτό ή το βάζουμε στην άκρη και συμμετέχουμε στην χαρά; 
   Ως αντιπαραβολή μας δείχνει ένα άλλο παράδειγμα ο Χριστός, με την περικοπή του τελώνου και του φαρισαίου, την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο τελώνης ως άσωτος υιός μετανοεί και ο φαρισαίος ως πιστός υιός δείχνει τα έργα του σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου. Όμως ο φαρισαίος συμπεριφέρεται με υπεροψία και εγωισμό απέναντι στον αδελφό του τον τελώνη. Με λίγα λόγια, μπορούμε να πούμε πως η μετάνοια είναι ένα γεγονός το οποίο πρέπει να μας διακατέχει όλους είτε άσωτοι είτε πιστοί υιοί. Ο Θεός δεν θα μετρήσει τα αμαρτήματα μας όσο την μετάνοια που δείχνουμε απέναντι σε αυτά. Εμείς μπορεί να κάνουμε όσα λέει ο Κύριος μας, όπως ο πιστός υιός της παραβολής του ασώτου. Όμως αυτά ίσως να μην είναι αρκετά αν δεν γίνονται από αγάπη προς τον Κύριο ή ακόμα και τον άσωτο αδελφό μας. Και αυτό φαίνεται από το πώς δεχόμαστε τον αδελφό μας και πόσο χαιρόμαστε με την επιστροφή του.

   
   Ας μην είμαστε φαρισαίοι ως προς το θέλημα του Θεού, δηλαδή να μη δείχνουμε μόνο το εγώ μας σε αυτά που κάνουμε θεωρώντας πως έχουμε τη δικαιολογία ότι «ορίστε εγώ έκανα πάντα το θέλημα σου Κύριε», αλλά ως τελώνες να μετανοούμε και ως άσωτοι και εμείς υιοί να ζητάμε συγνώμη και έλεος από τον Κύριο, γιατί μπορεί εμείς να λέμε ότι κάνουμε το θέλημα του Θεού και να είμαστε πιστοί υιοί, αλλά η υπεροψία και ο εγωισμός αυτός να μας οδηγήσουν σε χειρότερη ασωτία και εν τέλει να μας κλείσουν έξω από τη χαρά του Πατέρα για το απολωλός πρόβατο του.