Η εις διάκονον χειροτονία του κατηχητή της ενορίας μας π. Στέφανου Γιάνναρου

   Μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή ημέρα ήταν η περασμένη Κυριακή Ε' των Νηστειών, της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Ένας ακόμα λαμπρός νέος και συνεργάτης της ενορίας μας, εισήλθε στις τάξεις του Ιερού Κλήρου! Ο κατηχητής του Ιερού μας Ναού και επί πολλά έτη συνεργάτης, π. Στέφανος Γιάνναρος έλαβε τον πρώτο βαθμό της ιεροσύνης, αυτόν του Ιεροδιακόνου από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ.κ. Ιγνάτιο, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης.

   Ο π. Στέφανος, που κατάγεται από την Αρναία της Χαλκιδικής, είναι πατέρας τριών παιδιών και πτυχιούχος της Νομικής, ενώ τα τελευταία χρόνια διακόνησε με ιδιαίτερο ζήλο στο ενοριακό έργο του Ιερού μας Ναού. Σύσσωμη η νεανική κίνηση, οι ιερόπαιδες, τα κατηχητόπουλα, ενορίτες και συνεργάτες βρέθηκαν στην εις διάκονον χειροτονία του, για να του ευχηθούν το "άξιος", ενώ συγκίνηση προκάλεσε ο χειροτονητήριος λόγος του σε όλο το  εκκλησίασμα.
   Το "Κέντρο Νεότητας" της ενορίας νιώθει την υποχρέωση να συγχαρεί και να ευχαριστήσει τον π. Στέφανο για τη συμβολή του στο έργο του Ι. Ναού όπως και την σύζυγο του κα. Αργυρώ Αγγελάκη φιλόλογο και επί πολλά έτη κατηχήτρια της ενορίας μας, και τους παρακαλεί στο νέο τους ξεκίνημα, στην κοινή ιερατική τους πορεία, να εύχονται και να προσεύχονται για όλους τους ενορίτες και να αποτελούν πρότυπα ζωής για όλους μας.

Εκ μέρους της νεανικής κίνησης

Οι Κατηχητές του Ιερού Ναού

* Η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του π. Στέφανου, θα τελεσθεί την Παρασκευή της Διακαινησίμου, 10η Μαΐου 2013, στον Πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής Λαρίσης.  

* Η εις διάκονον χειροτονία του π. Στέφανου και η αντιφώνησις προς τον χειροτονήσαντα Σεβαμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιγνάτιο, από την ιστοσελίδα της Ιεράς μας Μητροπόλεως... 

Η χειροτονία   και ο  Ο χειροτονητήριος λόγος

    

Ο Ακάθιστος Ύμνος και η σύγχρονη πραγματικότητα

  Του Στέφανου Καρανίκα

Θεολόγου - Κατηχητή του Ιερού Ναού

 Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή αποτελεί αναμφισβήτητα για όλους εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ένα στάδιο, μία παλέστρα αρετών, όπου η Εκκλησία σαν έμπειρος και μοναδικός ‘’προπονητής’’, προσκαλεί τους ‘’αθλητές’’ της, να αγωνιστούν λίγο περισσότερο και εντατικότερα ώστε με την βοήθεια του Θεού, να απαλλαγούν από την θανατηφόρα παρουσία των παθών και αμαρτιών που φωλιάζουν στην ψυχή μας. Επειδή, όμως, ο Χριστιανός ως άνθρωπος είναι περιορισμένων ψυχικών αλλά και σωματικών δυνατοτήτων, γι’αυτό και η Εκκλησία προβάλλει πρόσωπα και γεγονότα που συμβάλλουν στην εν Αγίω Πνεύματι στήριξη και προκοπή του. Πρόσωπα που μας διδάσκουν την σωτήρια μετάνοια όπως η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, γεγονότα που μας υπενθυμίζουν την αλήθεια της Πίστεώς μας, όπως η Αναστήλωσις των Ιερών μας Εικόνων αλλά και η παρουσία του ζωηφόρου Σταυρού μας βοηθούν να παραμείνουμε ζωντανοί στην οδό που χάραξε για εμάς ο Σωτήρας Χριστός.

   Κανένα όμως πρόσωπο και γεγονός από την ζωή των Αγίων μας δεν δύναται να επισκιάσει το πρόσωπο της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου. Για τον λόγο αυτό, η Εκκλησία μας τοποθέτησε θαυμάσια την περίοδο αυτή, ένα ακόμη γεγονός που συνδέεται άρρηκτα με την σωστική παρουσία της στην πορεία του Γένους μας. Πρόκειται για τον Ακάθιστο Ύμνο που ψάλλεται τμηματικά κάθε Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και ολόκληρος την Παρασκευή της Ε’ Εβδομάδος. Ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και ομορφότερα δείγματα της εκκλησιαστικής μας ποιήσεως. Έχει συνδεθεί με την επέμβαση της Θεοτόκου στην σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως, της μεσαιωνικής πρωτεύουσας του Ελληνισμού, από την βαρβαρική συνδυασμένη επίθεση Περσών και Αβαροσλάβων.

 Στα χρόνια του αυτοκράτορος Ηρακλείου, ο μεγαλύτερος εχθρός του Βυζαντίου στην ανατολή ήταν οι Πέρσες, οι οποίοι στις αρχές του 7^ου αιώνα επιτέθηκαν στις ανατολικές επαρχίες και αφού κατέλαβαν διαδοχικά την μία περιοχή μετά την άλλη, έφθασαν έξω από τα τείχη της Πόλης. Προκειμένου να επιτύχουν την πτώση της, συμμάχησαν με τους Αβαροσλάβους του βορρά, οι οποίοι πρόθυμα έσπευσαν επίσης έξω από τα τείχη της πρωτεύουσας λεηλατώντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Η Πόλη ήταν θεωρητικά ακέφαλη, αφού ο αυτοκράτωρ με το σύνολο σχεδόν του βυζαντινού στρατού βρίσκονταν στα βάθη της ανατολής, προκειμένου να νικήσει τους Πέρσες και να ανακτήσει το ιερότερο κειμήλιο της Χριστιανοσύνης που εκλάπη από τους εχθρούς: τον Τίμιο Σταυρό. Η απουσία του βασιλέως υπήρξε η κατάλληλη ευκαιρία να πέσει η Πόλη στα χέρια των εχθρών. Αυτό όμως που δεν υπολόγιζαν οι εχθροί ήταν πως η Πόλη δεν χρειάζονταν επίγειο βασιλέα για να σωθεί. Ήταν Θεοφρούρητος Πόλη από την ημέρα της ιδρύσεώς της. Η Υπέρμαχος Στρατηγός, η Ουράνια Βασίλισσα, θα έβρισκε τρόπο για μία ακόμη φορά να φανερώσει την αλήθεια αυτή. Με την προτροπή του Πατριάρχου Σεργίου, σύσσωμος ο λαός  έψαλλε ικετευτικούς ύμνους και προσευχές προς την Θεοτόκο, ώστε να μην λησμονήσει την Πόλη Της. Και το θαύμα δεν άργησε να φανεί. Όλες οι επιθέσεις των εχθρών από ξηρά και θάλασσα, αποκρούστηκαν από την ολιγάριθμη φρουρά της πρωτεύουσας. Οι εχθροί γρήγορα διαλύθηκαν και υποχώρησαν άτακτα από τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Η τιμωρία τους όμως δεν σταμάτησε μέχρι εκεί. Οι μεν Άβαροι εξαφανίστηκαν για πάντα από το προσκήνιο της Ιστορίας, οι δε πανίσχυροι Πέρσες αφού υπέκυψαν στην νικηφόρα προέλαση του Ηρακλείου, ισοπεδώθηκαν λίγα χρόνια αργότερα από τον νεοεμφανιζόμενο εχθρό της Χριστιανοσύνης: το Ισλάμ.

   Πολλά διδάγματα μας άφησαν τα γεγονότα της εποχής εκείνης. Πολλά επίσης θαύματα μας φανέρωσε η χάρη της Παναγίας μας. Ο επινίκιος Ύμνος που εψάλλη από τον λαό της Πόλης την βραδιά της οριστικής νίκης, ο Ακάθιστος Ύμνος, αποτελεί μέγιστο διαχρονικό θαύμα της Πίστεώς μας πως η Παναγιά μας σκεπάζει και μας προστατεύει από κάθε εχθρό, ορατό και αόρατο. Το Κοντάκιο του Ακαθίστου που εψάλλη για πρώτη φορά τότε, το ‘’Τη Υπερμάχω Στρατηγώ’’, αποτελεί τον ‘’Εθνικό Ύμνο’’ της Εκκλησίας μας. Αξίζει επίσης να αναφερθούμε και στα ιστορικά διδάγματα που απορρέουν από τα προρρηθέντα γεγονότα. Όταν ο λαός είναι ενωμένος και μονιασμένος δημιουργεί ιστορικά θαύματα. Όπου υπάρχει διχόνοια και έλλειψη εθνικής και κοινωνικής συνοχής δημιουργούνται ιστορικά τραύματα. Η παρουσία ψυχομένης και δυναμικής εξουσίας, πολιτικής αλλά και εκκλησιαστικής, αποτελεί εγγύηση για την ευοίωνη εξέλιξη ακόμη και των πιο δυσάρεστων και τραγικών γεγονότων. Ο λαός νίκησε, όχι μονάχα διότι πολέμησε γενναία, αλλά διότι η κεφαλή του πολεμούσε στην πρώτη γραμμή του μετώπου και όχι πίσω από την ασφάλεια της φρουράς και του γραφείου. Ο Ηράκλειος κέρδιζε την μία μάχη μετά την άλλη, όχι μονάχα επειδή ήταν έξυπνος και γενναίος ηγήτωρ, αλλά επειδή γνώριζε πως η ήττα δεν αποτελούσε ‘’βιώσιμη λύση’’ για τον λαό του. Ήταν ηγέτης με όραμα, που το μεταμόρφωσε σε ελπίδα για τον λαό του. Αν κέρδιζε τον πόλεμο, έσωζε τα πάντα. Αν έχανε, ο σημερινός ευρωπαϊκός χάρτης θα ήταν πολύ διαφορετικός.

   Όλοι εμείς και ο καθένας ξεχωριστά, ο συνάνθρωπός μας, το κάθε σπίτι, η κάθε οικογένεια, μικρή και μεγάλη, το κάθε κομμάτι που απαρτίζει τον σημερινό κοινωνικό ιστό, αποτελούν την νέα εκδοχή της πολιορκούμενης Βασιλεύουσας. Οι σύγχρονοι πολιορκητές προσπαθούν να αλώσουν την Πόλη μας όχι με όπλα και φωτιά, αλλά με άλλο τρόπο, πιο ύπουλο, πιο μεθοδικό.  Ας ξυπνήσουμε επιτέλους από τον λήθαργο στον οποίο μας οδήγησε ο υλισμός και η ατομιστική ευμάρεια. Ας σηκωθούμε πλέον από το αναπαυτικό κρεβάτι της ηθικής και πνευματικής κατάπτωσης. Ας δραπετεύσουμε από την ''χώρα των Λωτοφάγων '' που μας οδήγησε ο ωχαδερφισμός και η ηττοπάθειά μας. Ας κρατήσουμε ψηλά στις πνευματικές μας επάλξεις τα λάβαρα της Πίστεώς μας και των πανανθρώπινων αξιών που όριζαν και ορίζουν την ρωμέϊκη ταυτότητά μας. Ο πόλεμος δεν τελείωσε, οι μάχες συνεχίζονται. Κάθε προσωπική ήττα που γεννάται από την απιστία, κάθε αυτοκτονία που οδηγείται από την απελπισία, κάθε ψυχόλεθρη δέσμευση που δημιουργείται από τα αμαρτήματα και τις λανθασμένες επιλογές μας, δεν αποτελούν μονόδρομο στην πορεία του Γένους μας. Χάσαμε αρκετές μάχες μέχρι τώρα στην ζωή μας. Πιθανόν να χάσουμε και άλλες τόσες. Αρκεί μονάχα να μην χάσουμε τον πόλεμο. Στην εποχή μας, δυστυχώς, μονάχα με έναν τρόπο δυνάμεθα να χάσουμε τα πάντα, αλλά και τον πόλεμο: και αυτός είναι να παραδοθούμε εύκολα, ακοπίαστα και άνευ όρων, στον κάθε επίδοξο, φαινομενικά ανίκητο, εχθρό που προσβάλλει τα πνευματικά μας τείχη.

   Οι καμπάνες των Εκκλησιών μας καλούν για μία ακόμη χρονιά να θυμηθούμε το πρόσωπο της Υπερμάχου Στρατηγού. Το κάλεσμά Της είναι σωτήριο και επιτακτικό. Περιμένει καρτερικά και υπομονετικά την ανταπόκρισή μας. Παραβλέπει, ως στοργική μητέρα, τις προσβολές μας, δέχεται την μετάνοιά μας. Χαίρεται να μιλάμε μαζί Της. Και όσο γεμίζουμε τις Εκκλησιές μας, όσο αγωνιζόμαστε τον καλόν Αγώνα της Πίστεώς μας, όσο κάνουμε χώρο στον αδελφό μας και τόπο στα πάθη μας, τόσο περισσότερο υποχρεώνουμε την Παναγιά μας να επέμβει. Και όταν επεμβαίνει η Παναγία πολλά μπορούν να αλλάξουν, πολλά μπορούν να γίνουν.                 

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας

Πατήστε εδώ και διαβάστε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας

Η Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας

 Την περασμένη Τετάρτη 17 Απριλίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Ιγνάτιος, χοροστάτησε και ετέλεσε την Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος στον Ιερό μας Ναό, ενώ το λόγο εκήρυξε ο Αγιορείτης Ιερομόναχος π. Συμεών, του Βατοπαιδινού Κελλίου των Αιγυπτάδικων.

Επίσκεψη των νέων του Αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης και προσκύνημα στην Παναγία την Εσφαγμένη

 Το περασμένο Σάββατο 13 Απριλίου το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε κοινή νεανική συνάντηση, μεταξύ των παιδιών της ενορίας μας και του Αγίου Χαραλάμπους Λαρίσης.

 Τα παιδιά (Γυμνασίου - Λυκείου) που παρακολουθούν και συμμετέχουν στις εβδομαδιαίες κατηχητικές συναντήσεις και δραστηριότητες των δυο ενοριών, συζήτησαν και αντάλλαξαν απόψεις για διάφορα θέματα πνευματικού περιεχομένου και μη.

   Οι υπεύθυνοι κατηχητές και τα παιδιά, κατευθύνθηκαν στον Ιερό Ναό όπου και προσκύνησαν την Ιερά εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Εσφαγμένης, ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκαν στο ιστορικό της εικόνος και γενικότερα στο πρόσωπο της Παναγίας μας, το οποίο και τιμάμε ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές με την ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου, των Χαιρετισμών.

   Στη συνέχεια αφού δέχτηκαν και το καλωσόρισμα του εφημερίου μας, π. Δημητρίου, δέχτηκαν κέρασμα στο "Αρχονταρίκι" του ναού και ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη κατηχητική χρονιά.    

  

Η νεανική κίνηση της ενορίας μας, στα πλαίσια της δημιουργικής απασχόλησης, 

λειτουργεί  Τμήμα Πλεκτικής 

στο Αρχονταρίκι του Ιερού μας Ναού.

   

Μπορούν να συμμετέχουν γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας, νέες, νέοι και παιδιά.

 Τα μαθήματα είναι δωρεάν και γίνονται κάθε Κυριακή απόγευμα 5.00 με 7.00. 

Σκοπός του τμήματος, οι ενδιαφερόμενοι να γνωρίσουν την τέχνη του πλεξίματος και να δημιουργήσουν τα δικά τους πλεκτά στολίδια, μέσα σε ένα ευχάριστο και φιλικό περιβάλλον.

Υπεύθυνη του τμήματος είναι η κα. Ευαγγελία Κουτσιώρα.

Πάλι με χρόνια με καιρούς...

Του Στέφανου Καρανίκα

Θεολόγου - Κατηχητή του Ιερού Ναού

   Η Επανάσταση των προγόνων μας για την αποτίναξη της τουρκικής σκλαβιάς το 1821 είναι ένα από τα κορυφαία γεγονότα της Ιστορίας του πολύπαθου Γένους μας. Λίγοι λαοί στην Παγκόσμια Ιστορία έχουν καταφέρει, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια, να πράξουν κάτι παρόμοιο με το θαύμα του ’21. Πολλά έχουνε γραφτεί για τους Ήρωές μας και τα ανδραγαθήματά τους και άλλα τόσα για τα γεγονότα και την σημασία τους. Δεν θα ασχοληθούμε με όσα προσβλητικά και ανιστόρητα έχουν γραφεί κατά καιρούς από ορισμένους πληρωμένους και αφελείς οσφυοκάμπτες για μεμονωμένα πρόσωπα και γεγονότα της εποχής. Η σημερινή ημέρα αφιερώνεται σε όλους εκείνους που έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία της Πατρίδος μας, ώστε όλοι εμείς σήμερα να αναπνέουμε τον αέρα της ελευθερίας. Ποια όμως ήταν τα στοιχεία εκείνα που χαρακτήριζαν τους ήρωες της εποχής εκείνης και τι είδους ψυχικά αποθέματα είχαν οι ραγιάδες εκείνοι που δεν έχουμε εμείς οι ελεύθεροι νεοέλληνες σήμερα;

  Καταρχάς πρέπει να αναφέρουμε πως σε ολόκληρη την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι Έλληνες δεν υποτάχθηκαν στον κατακτητή. Τα τουλάχιστον 100 επαναστατικά κινήματα πιστοποιούν του λόγου το αληθές. Βασικό και κύριο στοιχείο της ταυτότητας του λαού υπήρξε η βαθιά του πίστη στον Θεό και η ανυπόκριτη εμπιστοσύνη στην Εκκλησία Του. Μια πίστη που τον κράτησε όρθιο και ζωντανό έχοντας αναλλοίωτη την ελπίδα της ελευθερίας. 

   Η Εκκλησία ήταν ο μόνος φάρος που φώτισε τον δρόμο προς το ποθούμενο. Ο ηρωικός μας κλήρος ήταν πάντα μπροστά ευλογώντας και ενισχύοντας τον λαό. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο ιερέας ή ο επίσκοπος, με τον Σταυρό και το σπαθί στο χέρι, οδηγούσε τους Έλληνες στη μάχη και δέχονταν την πρώτη φωτιά σε αυτήν. Ο Σαμουήλ στο Κούγκι, ο Αθανάσιος Διάκος στην Αλαμάνα, ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι, είναι ορισμένες περιπτώσεις από αυτές. Αξίζει να σημειωθεί πως ο ανώτατος κλήρος πλήρωσε με την ζωή του την επαναστατική δραστηριότητα και προετοιμασία με προεξάρχοντα τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και εθνομάρτυρα Άγιο Γρηγόριο Ε’ αλλά και πλήθος επισκόπων όπως ο Κύπρου Κυπριανός, ο Λαρίσης Πολύκαρπος Δαρδαίος, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Σαλώνων Ησαΐας και πολλούς άλλους. Τα Μοναστήρια μας υπήρξαν τα προπύργια του Αγώνα. Η γενέτειρα του Κρυφού Σχολειού. Αυτά φρόντιζαν και περιέθαλπαν αρρώστους και κυνηγημένους αγωνιστές, διέθεσαν την περιουσία τους για τις ανάγκες του Αγώνα, αποθήκευαν όπλα και πολεμοφόδια, φιλοξενούσαν μυστικές συναθροίσεις οπλαρχηγών. Η αξία τους αναγνωρίστηκε ακόμη και από τους εχθρούς: Οι Τούρκοι τα έκαιγαν, ενώ αργότερα οι Βαυαροί ‘’προστάτες μας’’ προσπάθησαν να τα σβήσουν από τον χάρτη.

   Ο ίδιος ο Έλληνας είχε βαθιά πίστη στην ψυχή του και εναπόθετε όλες του τις ελπίδες για ελευθερία στην βοήθεια του Θεού και στην επέμβαση της Υπερμάχου Στρατηγού, της Παναγίας. Η ψυχή του Αγώνα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, έλεγε πως ‘’ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του διά την ελευθερία της Πατρίδος και δεν την παίρνει πίσω’’.  Οι οπλαρχηγοί όπως και οι απλοί αγωνιστές τηρούσαν τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις ακόμη και στην περίοδο των πολεμικών επιχειρήσεων. Οι οπλαρχηγοί φρόντιζαν να τελούν δοξολογίες για τις  νίκες τους, νήστευαν τις καθιερωμένες ημέρες, κοινωνούσαν των Αχράντων Μυστηρίων, επιδίωκαν την ευσέβεια ενώ αποδοκίμαζαν την ασέβεια και βλασφημία ορισμένων ανδρών τους. Όταν ο Γέρος του Μοριά, φιλοξένησε τον φονιά του γιου του θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο κάνει μνημόσυνο για την αδικοχαμένη ψυχή του, όταν ο Μάρκος Μπότσαρης έσκισε το δίπλωμα της αρχιστρατηγίας προκειμένου να αποφευχθεί η διχόνοια, όταν οι γυναίκες του Ζαλόγγου και της Νάουσας πηδούσαν στον γκρεμό επιλέγοντας να διαφυλάξουν την τιμή τους ακέραια, τότε σίγουρα αναφερόμαστε σε ανθρώπους, σε αγωνιστές, άνδρες και γυναίκες, που βίωναν το Ευαγγέλιο του Χριστού σε κάθε πτυχή της ζωής τους. Ζούσαν ελεύθεροι ψυχικά, εσωτερικά, ώστε να επιζητούν και την εξωτερική ελευθερία, της Πατρίδος μας.

   

   Οι πρόγονοί μας έπραξαν το καθήκον τους στο ακέραιο, ώστε σήμερα όλοι εμείς να μπορούμε να ζούμε ελεύθεροι, να τους τιμούμε, ενθυμούμενοι τους αγώνες τους και να ζούμε την καθημερινή μας ζωή με τον ίδιο ηρωισμό και αυτοθυσία. Και αν ποτέ η Πατρίδα μας βρεθεί σε παρόμοιες περιστάσεις, να έχουμε το ίδιο σθένος να σηκώσουμε τα άρματα και να χτυπήσουμε τον οιονδήποτε εχθρό.  

   Πιθανόν σήμερα να μην βρισκόμαστε ενόψει μιας νέας Τουρκοκρατίας. Πιθανόν… Όμως, ζούμε το προοίμιο μιας νέου είδους σκλαβιάς. Για κάποιους ορίζεται ως οικονομική κρίση. Για μερικούς άλλους ως κοινωνικό πρόβλημα. Ό,τι όμως επιτρέψει η Χάρις του Θεού να έλθει, καλά θα ήταν να μην ξεχνάμε ορισμένες  βασικές παραμέτρους που διέπουν διαχρονικά το Γένος μας. Είτε συμφωνούμε, είτε όχι. Βασικότατη παράμετρος είναι ‘’η υπογραφή του Θεού’’. Πώς όμως ο Θεός θα υπογράψει την ελευθερία μας την στιγμή, που αργά αλλά σταθερά, φροντίζουμε για την αποχριστιανοποίηση της Πατρίδος μας; Δεν χρειάζεται να επανέλθει το παιδομάζωμα. Ο φοβερός μας Σουλτάνος που λέγεται Έκτρωση έχει αρπάξει ήδη από την κοιλιά της Ελληνίδος 200.000.000 ελληνόπουλα τα τελευταία 40 χρόνια. Δεν χρειάζεται να επανέλθει ο εξισλαμισμός των παιδιών μας. 

Η ά-Χριστη Παιδεία μας φροντίζει ώστε η νέα γενιά να επιλέξει από μόνη της μια ζωή χωρίς το Φάρμακο της ψυχής αλλά με πολλά ψυχοφάρμακα στο ντουλαπάκι του μπάνιου μέσα σε κάθε σπίτι. Νεοελληνόπουλα χωρίς όνειρα και ελπίδα καταλήγουν στην εύκολη απόκτηση της ευτυχίας μέσα από ψεύτικους παραδείσους και οδυνηρές οδύνες με την αυτοκτονία ως ‘’ηρωική’’ επιλογή απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Νεογενίτσαροι με την επικρότηση των γονέων θα κάψουν την γαλανόλευκη, θα καταστρέψουν δημόσια περιουσία, θα μάθουν πώς να φοροδιαφεύγουν και πάνω από όλα να αποφύγουν την ‘’μακροχρόνια’’ στράτευση. Η μείωση των μισθών και των συντάξεων είναι ο μόνος λόγος που οφείλουμε να επαναστατήσουμε. Τα προσωπικά μας δικαιώματα υπεράνω του συλλογικού συμφέροντος. Οι άρχοντες μας είναι, ως επί των πλείστων, άχρηστοι, όχι διότι ξεπουλούν τα αιματοβαμμένα χώματά μας, προσβάλλουν διακριτικά τα Θεία, αρπάζουν περισσότερα από τον Αλή Πασά, διάγουν βίον κολάσιμον, αλλά διότι μας κούρεψαν τις οικονομικές μας δυνατότητες. Δεν μπορούμε πλέον να λικνιζόμαστε συχνά στα νυχτερινά ‘’χαρέμια’’, ούτε στα ‘’χαμάμ’’ των πολύβουων νήσων μας. Οι μάσκες έχουν ήδη πέσει αλλά ακόμη μας αρέσει να είμαστε οι πιστοί του θεού Καρνάβαλου.

   Ζούμε σε μία εποχή στην οποία τα σωστά πρότυπα πολεμούνται περισσότερο από ποτέ. Γι’αυτό και τώρα τα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Οι ήρωες του 1821 μας το υπενθυμίζουν.  Έρχεται πολλές φορές η στιγμή να επιλέξουμε τον δρόμο που πρέπει να πορευθούμε. Ας μην ξεχνάμε όμως πως δύο είναι οι δρόμοι της ζωής του Έλληνα: Ο δρόμος που χάραξαν οι ήρωές μας και ο δρόμος του προσκυνήματος. Από εμάς εξαρτάται τι μας ταιριάζει να προσκυνούμε.