Με λαμπρότητα εόρτασε η ενορία μας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα εορτάστηκε και φέτος η μνήμη των Αγίων και Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, προστατών της θεοφιλούς ενορίας μας. 

   Την Παρασκευή 28 Ιουνίου, παραμονές της εορτής, ετελέσθη ο Πανηγυρικός Εσπερινός προς τιμήν των Αγίων μας, χοροσταντούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Θερμών κ. Δημητρίου ,όστις εκύρηξεν και τον θείον λόγον. 

   Την επομένη, Σάββατο 29 του μηνός, ανήμερα της εορτής, ετελέσθη πανηγυρικά η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του προαναφερθέντος Επισκόπου, ο οποίος προεξήρχε και του μεθέορτου Εσπερινού των Αγίων Αποστόλων και της λιτανεύσεως της Ιεράς Εικόνος των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, όπως επίσης και της χαριτόβρυτης Εικόνος της Παναγίας Εσφαγμένης. 

   Οι μεθέορτες λατρευτικές εκδηλώσεις συνεχίστηκαν και την Κυριακή 30 του μηνός Ιουνίου με την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Ιγνατίου, ο οποίος χειροτόνησε Διάκονο τον π.Δημήτριο Μιχαλόπουλο, γραφίστα και πατέρα τριών παιδιών και χειροθέτησε αναγνώστη τον ιερόπαιδα της ενορίας μας Γεώργιο Γκαστερίδη ευχόμενος καλή σταδιοδρομία στα ιερά γράμματα του εκκλησιαστικού λυκείου. 

   Οι φετινές εκκλησιαστικές εκδηλώσεις της ενορίας μας έκλεισαν με την Ιερά Αγρυπνία που ετελέσθη το εσπέρας της Κυριακής, παραμονές της εορτής των Αγίων και Ιαματικών Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού. 

   Αξίζει να σημειωθεί πως καθ όλη την εβδομάδα προ της εορτής των Αγίων της ενορίας μας, τελούνταν καθημερινά η πρωινή Θεία Λειτουργία, ο Εσπερινός με την Παράκληση προς τους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο και η Ακολουθία του Ιερού Αποδείπνου με τους Χαιρετισμούς προς τους Αγίους μας.   

                   

                       

 

Πρόγραμμα Λειτουργικής Εβδομάδας Ιεράς Πανηγύρεως 2013

«Ἡ ἀσεβής ἁρπαγή»

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου 

Λαρίσης και Τυρνάβου

κ. Ἰ γ ν α τ ί ο υ

Καταλαμβάνεται κανείς ἀπό λύπη, ὅταν διαπιστώνει ὅτι καταργοῦνται καί ἀπαξιώνονται θεσμοί ἀκατάλυτοι. Τώρα μαθαίνουμε πάλι, ὅτι καταργεῖται ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς. Κάποιους τούς εἶχε πιάσει σπουδή νά προσθέσουν καί τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου. Αὐτό βλέπεις μᾶς ἐπέβαλαν τότε. Τώρα τούς ἐνοχλεῖ ἡ Κυριακή. Νά καταργήσουμε τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς. Νά διαπράξουμε τό ἁμάρτημα τῆς ἀσεβοῦς ἁρπαγῆς. Νά ἁρπάξουμε, νά κλέψουμε, νά βεβηλώσουμε τήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου, καί νά τήν ἀμαυρώσουμε. Λυπᾶται κανείς καί πικραίνεται. Δέν ἔχουν ἐπίγνωσι τί μέγεθος εἶναι καί τί ἀξία ἔχει ἡ Κυριακή; Αὐτός ὁ πολυσήμαντος ὅρος ζωῆς; Ἀλήθεια, αὐτοί πού τά ἀποφασίζουν αὐτά, δέν σκέπτονται ὅτι αὐτή ἡ πατρίδα ἔχει ἕνα ὀρθόδοξο πλήρωμα, πού ἀναγεννᾶται καί μεταμορφώνεται μέσα στή θεία λατρεία τῆς Ἐκκλησίας του; Δέν σκέπτονται ὅτι σπάει ἕνας θεσμός πολυσήμαντος; Δέν φοβοῦνται τό Θεό; Πῶς στενεύουν τά ὅρια τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων; Ἡ Κυριακή ἔχει διαστάσεις μοναδικές. Δέν μπορεῖ κανείς νά ἀποτιμήσῃ τήν ἀξία της. Εἶναι ἐντολή ἀρχαία, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου. «Ἕξ ἡμέρες ἐργᾷ καί ποιήσεις πάντα τά ἔργα σου, τῇ δέ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» (Δευτ. ε.13-14). Νόμος πού προφητεύθηκε. Ὑπάρχουν Ψαλμοί τοῦ Προφήτου Δαβίδ, (ὁ 6^ος καί ὁ 11^ος ) πού ἔχουν σάν ἐπιγραφή: «ὑπέρ τῆς ὀγδόης» ἀναφερόμενοι στήν ὄγδοη ἡμέρα. Στήν ἡμέρα μετά τήν ἑβδόμη, στοῦ Κυρίου τήν ἡμέρα. Φράσις στήν ὁποία οἱ Πατέρες μας οἱ ἅγιοι διέκριναν τό βαθύ καί πνευματικό νόημα τῆς σημασίας τῆς Κυριακῆς. Ἡ ὀγδόη ἡμέρα, πού ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος  «ἔξω κεῖται τοῦ ἑβδοματικοῦ τούτου χρόνου» πού ξεφεύγει ἀπό τήν ἀνακύκλωσι τῶν ἡμερῶν πού ἀπαρτίζουν τόν παρόντα βίο, πού ἀποτελεῖ σημεῖο ἐπαφῆς μας μέ τήν αἰωνιότητα. Πῶς μπορεῖ λοιπόν νά εἰσέλθῃ μέ τέτοιες διαθέσεις κανείς σ’ αὐτό τόν ἱερό χῶρο χωρίς νά τόν βεβηλώσῃ; Αὐτή τήν ἡμέρα ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει ὅτι ἔχομεν «τό τῆς σωτηρίας γενέθλιον», «τό μεθόριον καθαρῶς τῆς δευτέρας γενέσεως», «Πρός γάρ τήν ἄνω φέρει κατάστασιν». Τήν ἡμέρα αὐτή πού ἑορτάζουμε τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καί  πανηγυρίζουμε τή σωτηρία μας, προγευόμαστε κατάστασι ζωῆς μακαριότητας. Τήν ἡμέρα αὐτή, καλούμαστε σάν εὐλαβεῖς μυροφόροι νά σπεύδουμε στό Ναό γιά τή λατρευτική συνάντησι μέ τόν Ἀναστημένο Κύριο, στή μεγάλη τῆς ἑορτῆς Του ἡμέρα, μέ τά βήματά μας συγχρονισμένα στούς εὐγνώμονες ρυθμούς τῆς καρδιᾶς μας.

Εἶναι παράδεισος γιά μᾶς ἡ Κυριακή. Αὐτή τήν ἡμέρα συνειδητοποιοῦμε ὅτι δέν εἴμαστε «κνώδαλα» πού γυρίζουμε τυφλά στό μαγγανοπήγαδο τῆς ζωῆς, ἀλλ’  «εἰκόνες τοῦ Θεοῦ» μέ ὑπέροχο καί μοναδικό προορισμό τήν θέωσι. Τήν ἡμέρα αὐτή μέ «ἑτοίμη» τήν καρδία μας καί «καιομένη ἐν ἡμῖν» πρέπει νά ξυπνᾶμε τό πρωΐ καί νά πορευόμαστε «εἰς οἶκον Κυρίου», στόν ἐπίγειο οὐρανό τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου «τά οὐράνια συναγάλλονται τῇ γῇ» σέ μιά «κοινή καί εὐφρόσυνη χοροστασία καί πανήγυρι» (Χρυσ.). Κι ὅλα αὐτά τά τονίζει ἡ Κυριακή, ἡ ὀγδόη ἡμέρα, ἡ ἡμέρα «τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», αὐτή πού χαριτώνει καί ἁγιάζει κι ὅλες τίς ἄλλες ἡμέρες τῆς ἑβδομάδος, πού μᾶς ἀφυπνίζει καί μᾶς λέει πώς «γιά κάτι τί καλύτερο εἴμαστε γεννημένοι». Ὁ Μέγας Βασίλειος γιά νά τονίσῃ τήν Κυριακή, τήν ὀνομάζει Μία, ὄχι πρώτη. Κάτι περισσότερο ἀπό πρώτη. Μία! Μοναδική! Ἀσύγκριτη! Ἡμέρα κατά τήν ὁποία καλεῖται ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός νά πάῃ στό Ναό, νά ζήσῃ τό θαῦμα! Στόν οἶκο Κυρίου, νά μεταλάβῃ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Νά διακηρύξῃ τήν Πίστι του. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς διδάσκει: «Ταύτην τήν ἡμέραν ἁγιάσεις... καί τοῖς ὑπό σέ καί μετά σοῦ πᾶσιν ἄνεσιν παρέξῃς. Ἵνα ὁμοῦ δοξάσητε... τόν ἀναστάντα καί συναναστήσαντα τήν ἡμετέραν φύσιν». Καί τούς ὑπαλλήλους σου καί τήν οἰκογένειά σου, ὅλους νά τούς διευκολύνῃς νά ζήσουν τό μεγαλεῖο αὐτῆς τῆς ἡμέρας διδάσκει ὁ Ἅγιος. «Καί μνησθήσῃ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος... καί προσκαρτερήσεις ἐν αὐτῇ τῷ τοῦ Θεοῦ Ναῷ».

Αὐτή τήν ἡμέρα καλούμαστε νά τήν ἁγιάσουμε στῆς θείας λατρείας τή θαυμαστή Θεοφάνεια καί Χάρη. Νά ἀνυψωθοῦμε στόν ἁγιασμό τῆς ψυχῆς μας, νά ἀναβαθμισθοῦμε πνευματικά. Νά μετάσχουμε ἔνθερμα στή θεία Λατρεία. Νά τροφοδοτηθοῦμε μέ τόν θεῖο λόγο, μέ μελέτη καί προσευχή καί μετά νά ἀνοιχθοῦμε «ἐν ἁγίαις ἀναστροφαῖς καί εὐσεβείαις» (Β΄ Πέτρ. Γ. 11) ὅπως διαγορεύει ὁ Ἀπ. Πέτρος. Νά ἀσκήσουμε φιλανθρωπία, νά δοῦμε πονεμένους, καί νά τούς προσφέρουμε ὅ,τι εἴχαμε φυλάξει γι’ αὐτό τό σκοπό, σύμφωνα μέ τόν Ἀπ. Παῦλο: «κατά μίαν Σαββάτων ἕκαστος ὑμῶν παρ’  ἑαυτῷ τιθέτω... ὅ,τι ἄν εὐοδῶται» (Α΄ Κορ. Ις.2).

Ὦ ἡ Κυριακή! Ἡ προβολή τῆς αἰωνιότητος, ἡ ἀληθινή πρόγευσις τοῦ Παραδείσου, πῶς ἀντιμετωπίζεται στήν ἄθλια ἐποχή μας. Ἄς ἀναλάβουμε τόν ἀγῶνα, ἀδελφοί μου, νά ἀποκαλύψουμε στούς πολλούς καί στούς ἄγευστους, τήν ἀσύγκριτη πνευματική της γλυκύτητα καί χάρι, ὅπως τήν ζήσανε οἱ πατέρες μας. Ἄς ἀναλάβουμε τόν ἀγῶνα, νά τήν ὑπερασπισθοῦμε, νά τήν διασώσουμε, γιά νά τήν παραδώσουμε στούς νεωτέρους ὅπως τήν παραλάβαμε. Πρό πάντων νά παρακαλέσουμε τούς Γονεῖς νά ὁδηγοῦν τά παιδιά στήν Ἐκκλησία. Κρίκοι χαριτωμένοι σέ μιά ἱερή μακραίωνη λατρευτική ἁλυσίδα: Ἀπό τήν Ἄννα μέ τό μικρό Σαμουήλ, τόν δωδεκάχρονο Ἰησοῦ στό Ναό, τίς ἅγιες οἰκογένειες τῶν μεγάλων Πατέρων, τῶν παιδιῶν τῶν κρυφῶν Σχολείων τῆς πατρίδος μας, ἕως τίς μέρες μας. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος παρακαλεῖ: «Ἐν Ἐκκλησίᾳ χειραγωγῶν ἅγε τού παῖδας... οὐ τερπνόν δέ μόνον, ἀλλά καί ἐπικερδές τοῦτο».

Ἐδῶ τό κέρδος λοιπόν, τό πραγματικό κέρδος. Οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, δυστυχῶς, βλέπουν πολύ ρηχά τό νόημα τῆς Κυριακῆς καί δέν μποροῦν νά διεισδύσουν στό μέγεθος τοῦ μεγαλείου της. Θέλουν νά ἀποδυναμώσουν τήν Ἐκκλησία. Νά ἰσοπεδώσουν τίς ἡμέρες, νά κάνουν τήν ζωή ἄχαρη καί ἀνιαρή καί τούς ἀνθρώπους τυφλά «κνώδαλα». Ἄς ἀντισταθοῦμε,ὑπερασπίζοντας τόν πνευματικό αὐτό θησαυρό, τοῦ ὁποίου ὅμοιος δέν εἶναι ἄλλος.

Ὦ Κυριακή ἁγία, τοῦ Κυρίου ἡμέρα! Κανείς δέν μπορεῖ νά ὑπερβῇ τό μεγαλεῖο Σου. Ἀξίωσέ μας νά ζοῦμε τό θαῦμα πού διακηρύττεις. Ἁγίασέ μας κι ἀξίωσέ μας νά σέ ἁγιάζουμε στόν ἐπίγειο βίο μας ὥστε νά ἀξιωθοῦμε καί τῆς Καινῆς Κυριακῆς στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Η λήξη των κατηχητικών μαθημάτων

   Η λήξη των μαθημάτων των κατηχητικών σχολείων του Ιερού μας Ναού πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή 2 Ιουνίου.Οι νέοι και νέες της ενορίας μας που απαρτίζουν τα κατηχητικά τμήματα του Ναού, αφού παρακολούθησαν την Θεία Λειτουργία, στη συνέχεια βρέθηκαν στο ενοριακό "Αρχονταρίκι" όπου και έλαβαν το καθιερωμένο πρωινό κέρασμα. Οι κατηχητές ανέλαβαν να ενημερώσουν τα παιδιά για τα καθήκοντα τους κατά την περίοδο του καλοκαιριού ως μέλη της Εκκλησίας και κατηχητόπαιδα, ενώ ενημέρωσαν και τους γονείς κάνοντας μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς και των δραστηριοτήτων που προηγήθηκαν για την εφετινή κατηχητική περίοδο 2012-2013.

  Σε ένα κλίμα χαράς και ενθουσιασμού, λίγο πριν από τις καλοκαιρινές τους διακοπές, τα παιδιά αποχαιρέτησαν του εφημερίους και τους κατηχητές τους και έλαβαν το αναμνηστικό τους δώρο, κλείνοντας με τον καλύτερο τρόπο μια ακόμα κατηχητική χρονιά, πλούσια σε εικόνες και ευλογημένες δραστηριότητες στην αγκαλιά της Αγίας μας Εκκλησίας.

Ο νέος εφημέριος της ενορίας μας

   Από την περασμένη Τετάρτη 29 Μαΐου της Μεσοπεντηκοστής, τοποθετήθηκε και επίσημα ο δεύτερος εφημέριος στον Ιερό μας Ναό.

  Ο Αρχιμανδρίτης πατήρ Ανατόλιος Παπαναγιώτου απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής της Γεωπονίας και Εδαφολογίας, στο εξής θα καλύψει τις λειτουργικές και πνευματικές ανάγκες της ενορίας, στο πλευρό του προϊσταμένου του Ιερού μας Ναού πατρός Δημητρίου Καρανίκα.

  Ο π. Ανατόλιος, εκάρη μοναχός το Σάββατο 13 Απριλίου ε.ε. από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιγνάτιο στο παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου στο κέντρο της πόλης μας, ενώ διάκονος την Δ' Κυριακή των Νηστειών, στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Λαρίσης.Την Κυριακή 21 Απριλίου, της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, ο Σεβασμιώτατος χειροτόνησε Πρεσβύτερο και Αρχιμανδρίτη τον π. Ανατόλιο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου.

    Ο πιστός λαός, οι συνεργάτες και οι νέοι του Ιερού μας Ναού, εύχονται στον νέο εφημέριο πλουσία τη χάρη και τη δωρεά του Παναγίου Πνεύματος και τον καλωσορίζουν στην πόλη και την ενορία μας!

Ο π. Ανατόλιος με τον Σεπτό Ποιμενάρχη μας κ.κ. Ιγνάτιο και τον
Πνευματικό του Πατέρα π. Συμεών κατά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του. 

Προδοσίες και διχόνοιες γύρω από την Άλωση του 1453

                                                           Του Στέφανου Καρανίκα

Θεολόγου - Κατηχητή του Ιερού Ναού

  Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους στις 29 Μαΐου του 1453, αποτελεί για την Ιστορία της φυλής μας την μεγαλύτερη, ίσως, τραγική στιγμή της. Είναι η αποφράδα ημέρα του Γένους μας. Αν και για πολλούς ιστορικούς είναι ένα γεγονός που αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε, αφού η αντίστροφη μέτρηση για την πτώση της Πόλης είχε ήδη ξεκινήσει πολύ καιρό πριν, εντούτοις αποτελεί για την Ρωμιοσύνη  ημερομηνία-ορόσημο: το τέλος της πολιτικής υπόστασης του μεσαιωνικού Ελληνισμού και την επίσημη αρχή της χειρότερης περιόδου που εισήλθε ποτέ ο Ελληνισμός, της Τουρκοκρατίας.

   Οι σελίδες της Ιστορίας μας είναι γεμάτες με στιγμές δόξας και μεγαλείου. Στιγμές που έμειναν βαθιά χαραγμένες στις μνήμες μας και υπήρξαν σταθμός τόσο στην δική μας ιστορική συνέχεια όσο και στην Παγκόσμια Ιστορία. Δεν ήταν όμως λίγες οι στιγμές όπου αξίες όπως όραμα, ηρωισμός, τιμή, θυσία, αυτοθυσία, συμπορεύονταν ή επλήγοντο από πάθη και αδυναμίες που οδήγησαν σε ήττες και καταστροφές. Κανένα όμως πάθος ή αδυναμία δεν είχε τόσες ανυπολόγιστες αρνητικές συνέπειες στην Ιστορία μας, όσο η διχόνοια και η προδοσία. Η διχόνοια είναι το ‘’σαράκι’’ της Φυλής μας και η προδοσία το χειρότερο καρκίνωμα. Η διχόνοια οδήγησε στον Πελοποννησιακό Πόλεμο στα αρχαία χρόνια, στην υποδούλωση των Ελλήνων αργότερα στους Ρωμαίους, στην διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σε Εμφύλιο μόλις ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, σε Εθνικό Διχασμό στα χρόνια του Βενιζέλου. Η προδοσία από την άλλη,  έκρινε τη μάχη των Θερμοπυλών, τη μάχη στο Ματζικέρτ το 1071 που έκρινε την τύχη της Μικράς Ασίας, τη πτώση της Κωνσταντινουπόλεως σε Φράγκους και Τούρκους, τη πτώση του Σουλίου λίγο πριν το ’21 και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός. Στην περίπτωσή μας, η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως στους Οθωμανούς το 1453, οφείλεται ως ένα σημαντικό βαθμό και στα δύο παραπάνω.

   Κατ’ αρχάς η πτώση της ίδιας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είναι αποτέλεσμα εσωτερικής διχόνοιας ή ακόμη χειρότερα, της κοντόφθαλμης και προδοτικής πολιτικής των κρατούντων λίγο πριν το 1204. Η εγκατάλειψη της κοινωνίας στην τύχη της, τα αποσχιστικά κινήματα ορισμένων δυνατών, η πρόσκληση των Φράγκων αρπαχτικών να μας στεριώσουν στην εξουσία, οδήγησαν φυσιολογικά στην πτώση της Πόλεως στους Φράγκους της Δ’ Σταυροφορίας και στην ουσιαστική διάλυση της Αυτοκρατορίας. Η Φραγκοκρατία, αντί να μας ξυπνήσει, να μας βάλει μυαλό και να μας συσπειρώσει, ρίζωσε την διχόνοια, με τους Έλληνες να δημιουργούν κρατίδια και να σφάζονται μεταξύ τους, πότε με την βοήθεια των Τούρκων, πότε με την βοήθεια των Φράγκων. Και όταν ήρθε η περιβόητη και καλοδεχούμενη απελευθέρωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1261, η αναστυλωμένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν ο πυρσός  που έκαιγε κάποτε και φώτιζε την οικουμένη αλλά ένα σπίρτο που τρεμόσβηνε. Η ίδια η Κωνσταντινούπολη ήταν μονάχα μια σκιά του πάλα ποτέ ένδοξου εαυτού της. Παρά ταύτα, η ελπίδα δεν έσβηνε ποτέ. Ώσπου ήρθανε στα μέσα του 14ου αιώνα, στα χρόνια των Παλαιολόγων,  δύο απανωτοί εμφύλιοι πόλεμοι για να μετατρέψουν το όνειρο σε εφιάλτη και το ‘’νυν απολύεις’’ για την ίδια την κουτσουρεμένη Αυτοκρατορία. Και έτσι φτάσαμε στα 1450, με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία να αποτελείται λίγο πριν το ‘’Δι ‘ευχών’’ της , από την πρωτεύουσα και τα περίχωρα, με τον τελευταίο της αυτοκράτορα τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, να προσπαθεί να οργανώσει την άμυνα της Πόλης απέναντι στις ορδές των Τούρκων που έσφιγγαν τον κλοιό μέρα με την μέρα, παλεύοντας συγχρόνως να συμφιλιώσει τον λαό της Πόλης που είχε ήδη χωρισθεί σε Ενωτικούς και Ανθενωτικούς.

  Οι μόνοι ίσως που θα μπορούσαν να στείλουν κάποια στοιχειώδη βοήθεια, έστω και έναν αρματωμένο, ήταν οι αδερφοί του Κωνσταντίνου, Θωμάς και Δημήτριος, οι οποίοι έχοντες τον τίτλο του Δεσπότη, μοιράζονταν την διοίκηση του Δεσποτάτου του Μυστρά. Δυστυχώς όμως δεν έπραξαν το παραμικρό. Και αυτό διότι βρίσκονταν σε διαμάχη μεταξύ τους, για το ποιος θα καταλάβει την εξ’ ολοκλήρου διοίκηση του Δεσποτάτου. Μάλιστα, ο εις εκ των δύο, 8 χρόνια μετά της Άλωση της Βασιλεύουσας, θα ζητήσει την στρατιωτική συνδρομή των Τούρκων για την επίτευξη του σκοπού του. Φυσικά, ο Μωάμεθ ο Πορθητής  θα πράξει το αυτονόητο. Θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα και αφού ισοπεδώσει τον Μοριά, θα ενσωματώσει ακόμη μία ελληνική εστία στην οθωμανική του επικράτεια.

   Από την άλλη μεριά, όσα αναφέρθησαν περί διχόνοιας, επαφίενται στην κρίση του αναγνώστη, για να διαπιστώσει ο ίδιος εάν και κατά πόσο στα προαναφερθέντα συνυπάρχει και το στοιχείο της προδοσίας, είτε με άμεσο τρόπο, είτε με έμμεσο. Όμως, αξίζει να αναφέρουμε, δύο ακόμη τραγικά γεγονότα που σχετίζονται άμεσα με το στοιχείο αυτό. Το πρώτο σχετίζεται με το περιστατικό της Κερκόπορτας που σύμφωνα με ορισμένες ιστορικές εκδοχές, ήταν μία από τις αιτίες που έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Εικάζεται πως την 29η Μαΐου, την ώρα που εξελίσσονταν οι φονικές τειχομαχίες στο μεγαλύτερο μέρος της έκτασης των θεοδοσιανών τειχών, με τους λιγοστούς καταπονημένους υπερασπιστές να προσπαθούν να αποκρούσουν τις αλλεπάλληλες τουρκικές επιθέσεις, κάποιοι είχαν ξεχάσει ανοιχτή την συγκεκριμένη πύλη, με αποτέλεσμα να εισέλθουν από αυτήν κάποιοι Τούρκοι στρατιώτες, οι οποίοι και βρέθηκαν στα νώτα των υπερασπιστών. Η συγκεκριμένη κίνηση οδήγησε στον τάχιστο κλονισμό της άμυνας και στην ρήξη του ηθικού. Αν ισχύει κάτι τέτοιο και η Κερκόπορτα ευθύνεται για την πτώση της Πόλης, τότε εγείρονται κάποια βασικά ερωτήματα. 

 Πώς είναι δυνατόν, να έχει ξεχαστεί η συγκεκριμένη πύλη ανοιχτή, την στιγμή που όλες οι πύλες των τειχών είχαν κλείσει ήδη από την αρχή της πολιορκίας; Πώς είναι δυνατόν να μην έχει παρατηρήσει κάποιος, είτε από τους εντός είτε από τους εκτός, μία πύλη ανοιχτή, την στιγμή που η πολιορκία κράτησε σχεδόν δυο μήνες; Πέρασε απαρατήρητη όταν για δυο μήνες τα κανόνια του Ουρβανού σώριαζαν καθημερινά τούβλο-τούβλο τα τείχη και οι τουρκικές επιθέσεις γίνονταν σε όλους τους κύριους τομείς των τειχών; Θεωρούμε πως κάτι τέτοιο είναι λιγάκι δύσκολο να ισχύει.
   Το άλλο περιστατικό σχετίζεται με ένα περιστατικό που συνέβη λίγες ημέρες μετά την Άλωση και είναι άξιο μνείας. Αναφέρεται πως μόλις κόπασαν οι τριήμερες σφαγές και λεηλασίες που υποσχέθηκε ο Μωάμεθ στον στρατό του, κάποιος από τους αριστοκράτες που ήταν κρυμμένος και διέφυγε τον θάνατο, παρουσιάστηκε μπροστά στον Μωάμεθ κομίζοντάς του πλούσια και ακριβά δώρα. Ο Μωάμεθ  καλοδέχθηκε και εκείνον και τα δώρα που έφερε. Σύντομα το γεγονός μαθεύτηκε και σαν τα ποντίκια που ξετρυπώνουν δειλά-δειλά από τις τρύπες τους, ένας-ένας κάμποσοι ξεπεσμένοι μεγιστάνες της εποχής τους, έσπευσαν να τον μιμηθούν. Παρουσιάστηκαν με την σειρά τους στον σουλτάνο και άλλος προσέφερε χρυσάφι, άλλος δώρα ακριβά, άλλος το χέρι κάποιας θυγατέρας του. Ο Μωάμεθ εντυπωσιασμένος από τα δώρα που του προσφέρονταν και απορημένος πως διέφυγε τόσος πλούτος της λεηλασίας, ρώτησε τους άρχοντες: ‘’Αφού είχατε τόσο χρυσάφι μαζεμένο γιατί δεν το διαθέσατε στον βασιλιά σας, όταν σας το ζήτησε για εξοπλίσει τον στρατό και να ενισχύσει την άμυνα της Πόλης;’’ Η απάντηση που έλαβε ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα της  ηθικής κατάπτωσης και φυσικά έλλειψης στοιχειώδους σεβασμού απέναντι σε εκείνους που λίγες μέρες πριν έπεσαν μαχόμενοι ηρωικά για την σωτηρία της Πατρίδος: ‘’Μεγαλιώτατε, εμείς φυλάγαμε όλους αυτούς τους θησαυρούς για σένα!’’, απάντησαν χωρίς ντροπή. Ο Μωάμεθ αηδιασμένος από την στάση τους αυτή, διέταξε να τους σφάξουν όλους.

  Η Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453 είναι σημαδιακό για την εξέλιξη και την συνέχεια του Γένους μας. Αποτελεί συγχρόνως γεγονός με τραγικές διαστάσεις, που σίγουρα πρέπει να μας προβληματίζουν. Η διχόνοια  και η προδοσία είναι οι κυριότερες πληγές της φυλής μας. Όμως, ο ελληνορθόδοξος λαός μας, έχει αναδείξει τα αντίδοτα εκείνα που πρέπει πάντοτε να χρησιμοποιούμε ώστε να αποφεύγουμε την οδύνη που προκαλεί η παρουσία τέτοιων φαινομένων. Τέτοια αντίδοτα είναι η βαθιά και ειλικρινά ανιδιοτελής πίστη στις αρχές που διέπουν την ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας. Χρειάζεται να είμαστε όχι μόνον σύμφωνοι με τα ανδραγαθήματα των προγόνων μας, αλλά μιμητές τους όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν. Η Άλωση δεν ήταν ένα γεγονός που συνέβη άπαξ. Στο κατώφλι της βρεθήκαμε πολλές φορές άλλωστε και μέχρι το τέλος της Ιστορίας θα βρεθούμε ξανά. Για αυτό και η Ιστορία μας έχει αποδείξει πως πολλές φορές στην ζωή μας καλούμαστε να αποδείξουμε ποιον δρόμο θέλουμε να ακολουθούμε στην ζωή μας: του καθήκοντος και της τιμής ή του ενδοτισμού και της ντροπής.

Τα κατηχητικά μας στην ορεινή Καλλιπεύκη και στα Μοναστήρια του Πυργετού

   Το περασμένο Σάββατο 25 Μαΐου, οι νέοι των κατηχητικών σχολείων του Ιερού Ενοριακού μας Ναού, πραγματοποίησαν την τελευταία τους δραστηριότητα για την φετινή κατηχητική χρονιά, διοργανώνοντας μια ευχάριστη εξόρμηση στην πανέμορφη και κατάφυτη Καλλιπεύκη!  

   Με την ευχή του Σεπτού μας Ποιμενάρχου κ.κ. Ιγνατίου όπως και του εφημερίου της ενορίας μας, πατρός Δημητρίου, τα παιδιά όλων των βαθμίδων των κατηχητικών σχολείων, βρήκαν την ευκαιρία να περάσουν μια πολύ ξέγνοιαστη και διασκεδαστική ημέρα, απολαμβάνοντας το υπέροχο πράσινο, τον καθαρό αέρα και το ατέλειωτο παιχνίδι!

   Το πρωί του Σαββάτου, περίπου 100 άτομα γονείς και παιδιά των κατηχητικών μας τμημάτων με την συνοδεία των κατηχητών, ξεκίνησαν την  εξόρμηση τους με προσκύνημα στις δύο ανδρικές Ιερές Μονές του Πυργετού, που ανήκουν στην Ιερά μας Μητρόπολη.

   Οι νέοι μας αρχικά επισκέφτηκαν την Ιερά Μονή του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, όπου εκεί, ο ηγούμενος π. Ειρηναίος και οι πατέρες υποδέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά, δείχνοντας τη μεγάλη τους αγάπη και το εξαιρετικό τους ενδιαφέρον στην κατήχηση!Οι νέοι, αφού προσκύνησαν στο Καθολικό του Μοναστηριού, στη συνέχεια άκουσαν λίγα λόγια από τον γέροντα π. Ειρηναίο, ο οποίος περιέγραψε  εν συντομία την νεόδμητη Ιερά Μονή του Οσίου Νικοδήμου, αναφέρθηκε στα καθήκοντα ενός μοναχού, ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε και σε έναν μεγάλο ασκητή και παράδειγμα μετανοίας, τον Όσιο Μωυσή τον Αιθίοπα!Ο γέροντας, καθήλωσε την προσοχή και το ενδιαφέρον όλων, αναφέροντας στιγμές του Αγίου και προέτρεψε τα παιδιά να ζουν βίο μετανοίας και να προσέχουν τις πράξεις τους στην καθημερινότητα τους!Λίγο πριν την αναχώρηση, τα παιδιά δέχτηκαν και το πλούσιο κέρασμα των μοναχών, δείγμα της άριστης φιλοξενίας του μοναστηριού!     

Στο Καθολικό της Ι. Μ. Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

   Επόμενος προορισμός, το γειτονικό μοναστήρι των Αγίων Νεοφανών Μαρτύρων, Ραφαήλ Νικολάου και Ειρήνης.Εκεί υποδέχτηκε τα κατηχητόπουλα ο π. Αναστάσιος της αδελφότητας της Μονής, ο οποίος και οδήγησε τα παιδιά στο Καθολικό, για να προσκυνήσουν τα Άγια Λείψανα και την εικόνα των Αγίων Μαρτύρων της Λέσβου!Στη συνέχεια τα παιδιά αφέθηκαν να απολαύσουν την υπέροχη θέα προς τη θάλασσα, ενώ γεύτηκαν και το κέρασμα του Μοναστηριού με πολλά γλυκίσματα!Την ευχή του γέροντα της Μονής π. Διονυσίου και τη χαρά του για αυτή μας την επίσκεψη, είχαμε την ευλογία να δεχτούμε τηλεφωνικά, μιας και ο ίδιος δεν κατάφερε λόγω υποχρεώσεων να μας υποδεχτεί. 

Στο Μοναστήρι των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης

   Στη συνέχεια, το πρόγραμμα περιελάμβανε φαγητό και παιχνίδι στον πανέμορφο και κατάφυτο από Οξιές, Πεύκα και Έλατα χώρο της "Πατωμένης", στην ορεινή Καλλιπεύκη!Σε υψόμετρο 1100μ. πλάι στην τεράστια έκταση της αποξηραμένης λίμνης της Ασκυρίδος και σε ένα κλίμα δροσιάς, καθαρού αέρα και απέραντης ηρεμίας, τα παιδιά γευμάτισαν, έπαιξαν και χάρηκαν τον υπέροχο ανοιξιάτικο καιρό!

    Μία από τις πιο διασκεδαστικές στιγμές της ημέρας, ήταν όταν όλα τα παιδιά έλαβαν μέρος σε αθλητικούς διαγωνισμούς και μαθητικά παιχνίδια, όπου συμμετείχαν με μεγάλο ζήλο και γέλασαν με την ψυχή τους!

   Λίγο πριν την επιστροφή, δε θα μπορούσε να λείψει από το πρόγραμμα και η βόλτα στη θάλασσα.Οι νέοι μας βρέθηκαν στην παραλία των Νέων Πόρων για παγωτό, αναψυκτικό και τρέξιμο στην αμμουδιά!

   Στο κλείσιμο και της φετινής κατηχητικής περιόδου, οι κατηχητές του Ιερού Ναού αισθάνονται τεράστια την υποχρέωση να ευχαριστήσουν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιγνάτιο για το ενδιαφέρον του, τη στήριξη και την ευλογία του σε κάθε δραστηριότητα των νέων μας και αυτή την χρονιά, όπως και τον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς μας Μητροπόλεως π. Αχίλλιο για την αγάπη που δείχνει συνεχώς προς όλα τα κατηχητόπουλα και την συνεχή παρουσία του στις περισσότερες των εκδηλώσεων.

Λίγο πριν την αναχώρηση...

Στο Μοναστήρι του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου...

Στην Ιερά Μονή των Αγίων Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης...

Στην Καλλιπεύκη, στο χώρο αναψυχής η "Πατωμένη" και οι αθλοπαιδιές...

Στην παραλία των Νέων Πόρων

Οι κατηχητές του Ιερού Ναού