Η Ακολουθία της Αποκαθήλωσης και του Επιταφίου Θρήνου

" Ὄτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος

τότε τόν ἄδην ἐνέκρωσας, τή ἀστραπή τῆς Θεότητος... "

   

" Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπό τοῦ ξύλου,

καθελῶν, τό ἄχραντόν σου Σῶμα" 

  

  Τό πρωί τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς,  τελεῖται στίς Ἐκκλησίες μας, ἡ Ἀκολουθία τῶν Ὡρῶν καί τοῦ Ἑσπερινοῦ της Ἀποκαθηλώσεως, ὅπου τό Ἅγιο καί Ζωοποιό Σῶμα τοῦ Κυρίου μᾶς ἐναποτίθεται στό κουβούκλιο τοῦ Ἐπιταφίου, πρός προσκύνηση τῶν πιστῶν.  

    

" Ὄτε ἐκ τοῦ ξύλου σέ νεκρόν, ὁ Ἀριμαθαίας καθεῖλε, τήν τῶν ἁπάντων ζωήν, σμύρνη καί σινδόνι σέ Χριστέ ἐκήδευσε, καί τῷ πόθω ἠπείγετο, καρδία, καί χείλει, σῶμα τό ἀκήρατον, σού περιπτύξασθαι, ὅμως συστελλόμενος φόβω, χαίρων ἀνεβόα σοί. Δόξα, τή συγκαταβάσει σου Φιλάνθρωπε".  

     

  Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς (Μέγα Σάββατο),  ἑορτάζουμε "τήν Θεοσωμόν ταφήν καί τήν εἰς ἅδου κάθοδον" τοῦ Κυρίου. Ἡ Ἐκκλησία διά τῆς ὑμνωδίας της, ἐκφράζει τήν ἔκπληξη τῆς μπροστά στό παράδοξό της ταφῆς τοῦ Θεοῦ καί ταυτόχρονα τήν βεβαιότητά της, πώς "τοῦτο  Σάββατον ἔστι τό ὑπερευλογημένον, ἐν ὤ Χριστός ἀφυπνώσας ἀναστήσεται τριήμερος".

     Ἡ ταφή βέβαια ἔγινε τό ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἔκρινε ὀρθό νά ἀφιερώσει ἰδιαίτερη καί ξεχωριστή μέρα πρός τιμήν καί μελέτη τοῦ μυστηριώδους αὐτοῦ γεγονότος.

   Ὁ Χριστός ἀναπαύεται μέσα στόν τάφο, ὅπως ""ἀναπαύθηκε" ὅταν πρωτοδημιούργησε τόν κόσμο τήν ἕβδομη ἡμέρα.Ὅμως ἀναπαύεται ὡς Θεάνθρωπος.   

  Τό πανάχραντο σῶμα Τοῦ θάπτεται στόν τάφο, ἀλλά πνευματικά ὁ ἴδιος μεταβαίνει στόν Ἅδη καί συνεχίζει τό σωτηριῶδες ἔργο του. Καλεῖ κοντά Τοῦ ὅλους τους δίκαιούς της Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀπό τόν Ἀδάμ καί τήν Εὕα μέχρι τούς ἔσχατους ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά μήν λείψει κανείς ἀπό τό παγκόσμιο προσκλητήριο τῆς σωτηρίας, πού εἶναι τελικά μία ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου καί τῆς ὁλοκλήρωσης τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ κάθοδος αὐτή ἦταν τό τελειωτικό χτύπημα κατά τοῦ θανάτου.  

" Ἡ ζωή ἐν τάφω, κατετέθης Χριστέ, καί Ἀγγέλων στρατιαί

ἐξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τήν σήν".

  Στήν βυζαντινή εἰκονογραφία ὁ Κύριος παρουσιάζεται κατερχόμενος στόν Ἅδη μέ δόξα κρατώντας τόν Τίμιο Σταυρό Του. Συντρίβει τίς πύλες τοῦ Ἅδη καί ἀνασύρει ἀπό 'κει τόν Ἀδάμ, τήν Εὕα, τόν Ἄβελ, τούς Πατριάρχες, τούς προφῆτες καί ὅλους του δικαίους της Παλαιᾶς Διαθήκης.

     Στόν Ὄρθρο τοῦ Μεγάλου Σαββάτου (τό ἀπόγευμα τῆς Μ. Παρασκευῆς), ψάλλονται τά Ἐγκώμια, δηλαδή σύντομα τροπάρια πού ἐξιστοροῦν τά Πάθη τοῦ Κυρίου, ἐξυμνοῦν τήν ταφή Του καί διασαλπίζουν τή νίκη Τοῦ κατά τοῦ θανάτου. Πρός τό τέλος τοῦ Ὄρθρου γίνεται καί ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου γύρω ἀπό τούς δρόμους τῆς Ἐνορίας.    

" Ὤ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκήτατόν μου Τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τό κάλλος;"

Οι Κατηχητές του Ιερού Ναού

Τα Εγκώμια του Επιταφίου, από τα κορίτσια των Κατηχητικών Τμημάτων

"Ἔρραναν τόν τάφον αἵ μυροφόροι μύρα λίαν πρωί ἐλθοῦσαι"

    Ὅπως κάθε χρόνο, ἔτσι καί φέτος, τά κορίτσια τῶν κατηχητικῶν ὅλων τῶν βαθμίδων ἔψαλλαν τά Ἐγκώμια τοῦ Ἐπιταφίου Θρήνου. 

    Τά κατηχητόπουλα τῆς Ἐνορίας μας, οἱ νεαρές μυροφόρες καί μαυροφόρες τοῦ Κυρίου, μέ πολλή ὄρεξη καί μεγάλη προσμονή  γιά τό βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἀφοῦ προετοιμάστηκαν τίς τελευταῖες ἡμέρες κατάφεραν νά ἀποδώσουν μέ τόν καλύτερο τρόπο τίς τρεῖς στάσεις τῶν Ἐγκωμίων, ἐνῶ ἐπίσης συνόδεψαν καί τόν Ἐπιτάφιο, κατά τήν περιφορά του στούς δρόμους τῆς Ἐνορίας, ραίνοντας τόν μέ λουλούδια καί ψάλλοντας.  

Ο Στολισμός του Επιταφίου

      

       Μέ βαθιά κατάνυξη καί μεγάλη τή συμμετοχή τῶν πιστῶν, στολίστηκε καί φέτος ὁ Ἐπιτάφιος του Κυρίου μας. Ὁ στολισμός τοῦ Ἐπιταφίου ξεκίνησε τά μεσάνυχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης καί ὁλοκληρώθηκε τά ξημερώματα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἐνῶ τόν ἐπιμελήθηκαν οἱ κυρίες τῆς Ἐνορίας καί τά νεαρά κορίτσια τῶν κατηχητικῶν τμημάτων

   

  Ἀφοῦ ὁλοκληρώθηκε ὁ στολισμός, τό περίτεχνο ἀπό ἀνθη κουβούκλιο, τοποθετήθηκε στό μέσον του Ἱεροῦ Ναοῦ, μέσα στό ὁποίο κατα τήν Ἀκολουθία τῆς Ἀποκαθηλώσεως θα ἀναπαυτεῖ τό Πανάγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου μας.    

Η Σταύρωσις του Κυρίου

«Ἐπί ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ... »

      Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης (Μεγάλη Παρασκευή) ἡ Ἐκκλησία μᾶς τελεῖ τήν μοναδική καί θαυμάσια  Ἀκολουθία τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία εἶναι εὐρέως γνωστή ὡς ἡ Ἀκολουθία τῶν «δώδεκα εὐαγγελίων», ἐξαιτίας τοῦ γεγονότος, ὅτι περιέχει τήν ἀνάγνωση δώδεκα εὐαγγελικῶν περικοπῶν  οἱ ὁποῖες περιγράφουν ὅλα τά θαυμαστά  γεγονότα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου.

Τά ἄχραντα  Πάθη τοῦ Χριστοῦ ἀναφέρονται ἀναλυτικά στό συναξάρι τῆς ἡμέρας μέ τήν σειρά, πού ἔλαβαν χώρα:  Τή Ἁγία καί Μεγάλη Παρασκευή τά ἅγια καί σωτήρια καί φρικτά Πάθη τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν· τούς ἐμπτυσμούς, τά ραπίσματα, τά κολαφίσματα, τάς ὕβρεις, τούς γέλωτας, τήν πορφυράν χλαίναν, τόν κάλαμον, τόν σπόγγον, τό ὄξος, τούς ἥλους, τήν λόγχην· καί πρό πάντων τόν σταυρόν καί τόν θάνατον, ἅ δί’ ἠμᾶς ἐκῶν κατεδέξατο· ἔτι δέ καί τήν τοῦ εὐγνώμονος ληστοῦ, τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῶ, σωτήριον ἐν τῷ σταυρῶ ὁμολογίαν.

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανον ἐν νεφέλαις. 'Ράπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχη ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Προσκυνοῦμέν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἒνδοξόν σου ἀνάστασιν».

«... Ἄφες αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην.
οὐ γὰρ οἴδασιν οἱ ἄνομοι, τί ἀδίκως πράττουσιν »   

            Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό ἕνα ἀπό τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδας, προδίδεται, συλλαμβάνεται καί  ὁδηγεῖται ὡς ἐγκληματίας στό δικαστήριο,   ἀνέχεται τόν ἐξευτελισμό καί τά βασανιστήρια τῶν φανατισμένων Ἰουδαίων, σηκώνει στούς ὤμους Τοῦ τόν Σταυρό καί ἀνέρχεται στόν φρικτό Γολγοθά. Ἐκεῖ, ἁπλώνοντας τά ἄχραντα χέρια Του στόν Σταυρό ὑπομένει τόν πιό ἐπονείδιστο θάνατο, ἀνάμεσα σέ δύο ληστές καί δίδει «τήν ψυχήν τοῦ λύτρον ἀντί πολλῶν», γιά νά ἐξαλείψει τίς ἁμαρτίες ὅλου του ἀνθρωπίνου γένους! Ὁ δέ Σταυρός ἔμελλε ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα νά μεταβληθεῖ ἀπό ταπεινωτικό μέσο ἐκτέλεσης καί τιμωρίας σέ αἰώνιο  σύμβολο νίκης, θριάμβου, πίστης καί σωτηρίας.

Οἱ ἄθλιοι σταυρωτές Του νομίζοντας, πώς εἶχαν  ἐπιτύχει τήν τιμωρία καί τήν ἐξόντωσή Του, ἐμπαίζουν τόν Κύριο προκαλώντας Τόν νά κατεβεῖ ἀπό τόν Σταυρό, γιά νά ἀποδείξει μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν θεότητά Του, τόν χλευάζουν ὡς ψεύτικο βασιλέα, παίζουν στά ζάρια τά ἱμάτιά Του καί στήν δίψα Τοῦ προσφέρουν  ξύδι ἀντί γιά νερό. «Ὤ τῆς παραφροσύνης καί τῆς χριστοκτονίας!» Ὁ Χριστός ὅμως, δέν κάνει τίποτε ἀπ’ὅσα Τόν προτρέπουν. Δέν θέλει νά ἐξαναγκάσει τούς ἀνθρώπους στήν πίστη κάνοντας ἕνα ἀκόμη μεγάλο θαῦμα. Θέλει οἱ ἄνθρωποι νά πιστέψουν ἀπό καρδιᾶς καί  μέ τήν ἐλεύθερη βούλησή τους.

«... Ἐγείρεσθε, προσεύξασθε, μὴ τίς με ἀρνήσηται
 βλέπων με ἐν τῷ σταυρῷ. Μακρόθυμε δόξα σοι»

Ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο ληστές συναισθανόμενος τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καί τήν δική του ἁμαρτία ἀναφωνεῖ τήν σωτηριώδη ὁμολογία : «μνήσθητί μου Κύριε ἐν τή Βασιλεία σου» γιά νά ἀκούσει ἀμέσως τήν δεσποτική διαβεβαίωση «…σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσω» καί νά κερδίσει ἀπό ἐκείνη κιόλας τήν ὥρα μία θέση στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.    

Ὁ Κύριος λίγο πρίν τό τέλος, αἰτεῖται τήν συγχώρεση γιά τούς σταυρωτές Του καί «κλίνας τήν κεφαλή» παραδίδει τό πνεῦμα, ὑπακούοντας  πρός στιγμήν στήν «φυσική» νομοτέλεια. Ὁ Θεός πεθαίνει γιά τούς ἀνθρώπους καί ὅλη ἡ πλάση συμπάσχει καί συνταράσσεται. «…ὁ ἥλιος τάς ἀκτίνας ἀπέκρυψε, καί τό φέγγος οἱ ἀστέρες ἀπεβάλοντο. Ἡ γῆ δέ σύν πολλῶ τῷ φόβω συνεκλονεῖτο. Ἡ θάλασσα ἔφυγε, καί αἵ πέτραι διερρύγνυντο. Μνημεῖα δέ πολλά ἀνεώχθησαν, καί σώματα ἠγέρθησαν ἁγίων ἀνδρῶν.» Τα σημεῖα, αὐτά ἔκαναν τόν Ἑκατόνταρχο τῆς φρουρᾶς νά ὁμολογήσει μέ παρρησία: « ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἤν οὗτος» καί νά πιστέψει.

«Ἐξέδυσαν μέ τά ἱμάτιά μου

και ενέδυσαν με χλαμύδα κοκκίνην.

Ἔθηκαν ἐπί τήν κεφαλήν μου

στέφανον ἐξ ἀκανθῶν

καί ἐπί τήν δεξιάν μου χείρα

ἔδωκαν κάλαμον,

ἴνα συντρίψω αὐτούς

ὡς σκεύη κεραμέως».

Οἱ μαθητές Τοῦ βρίσκονται σκορπισμένοι καί κρυμμένοι «διά τόν φόβο τῶν Ἰουδαίων». Κάτω ἀπό τόν Σταυρό βρίσκεται μόνο ἡ Παναγία μας  καί ὁ Ἰωάννης ὁ «ἠγαπημένος μαθητής», στόν ὁποῖο ὁ Κύριος ἐμπιστεύεται στό ἑξῆς τήν μητέρα Του.
Ἀνερχόμενοι νοερά στόν Γολγοθά καί ἀτενίζοντας τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, ἄς προσπαθήσουμε νά συναισθανθοῦμε τό μεγαλεῖο του Πάθους καί τοῦ Θανάτου Του καί ἄς Τόν δοξάσουμε μέ εὐγνωμοσύνη πολλή γιά τήν σωτηρία μας. Ἄς ὁμολογήσουμε τήν πίστη μας σέ Ἐκεῖνον μέ θάρρος, ὅπως ὁ Ἑκατόνταρχος. Ἄς  Τόν ἀγαπήσουμε ἀληθινά  κι ἄς μήν Τόν ἐγκαταλείψουμε ποτέ, ὅπως ὁ Ἰωάννης.  Τέλος, ἄς μιμηθοῦμε τήν βαθειά καί εἰλικρινή  μετάνοια τοῦ ληστῆ γιά νά ἀκούσουμε κι ἐμεῖς το  «… σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσω..» καί νά κερδίσουμε τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Οι Κατηχητές του Ιερού Ναού

Η Ακολουθία του Νιπτήρος και ο Μυστικός Δείπνος

«Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ... »      

   Τό ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Τετάρτης (Μεγάλη Πέμπτη), καί ἐν συνέχεια τῶν τριῶν Ἀκολουθιῶν τοῦ Νυμφίου, ἡ Ἐκκλησία μᾶς τελεῖ τήν  Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Πέμπτης, ἡ ὁποία εἶναι εὐρέως γνωστή, ὡς ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καί κατά τήν ὁποία, ὅπως ἀναφέρει καί τό συναξάρι τῆς ἡμέρας : «… οἱ τά πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι Πατέρες …παραδεδώκασιν ἠμίν τέσσαρα τινά ἐορτάζειν. Τόν ἱερόν Νιπτήρα, τόν μυστικόν Δεῖπνον, τήν ὑπερφυά Προσευχήν καί τήν Προδοσίαν αὐτήν».

       Λίγο πρίν φθάσουμε στά Ἄχραντα Πάθη τοῦ Κυρίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς προτρέπει νά ζήσουμε τά τέσσερα αὐτά γεγονότα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν τούς τελευταίους προπομπούς τῶν ὅσων φρικτῶν καί θαυμαστῶν πρόκειται νά ἀκολουθήσουν καί καθένα ἐκ τῶν ὁποίων ἔχει τό δικό του ἰδιαίτερο συμβολισμό.

      Ὁ Νιπτήρας ἀποτελεῖ σύμβολο τῆς ἑκούσιας ταπείνωσης,  πρίν τήν «ἄκρα ταπείνωση». Ὁ Κύριος πλένει τά πόδια τῶν μαθητῶν Του γιά νά διδάξει σέ ὅλους μας, τό μεγαλεῖο της ταπείνωσης καί πώς μόνο ἄν γίνουμε «πάντων διάκονοι», θά μποροῦμε νά  ἔχουμε ἐλπίδα σωτηρίας.

      Ὁ Μυστικός Δεῖπνος, κεντρικό καί κυρίαρχο γεγονός τῆς ἡμέρας, ἀποτελεῖ τήν παράδοση ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριό του σωτηριώδους Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Τό ἁπλό ψωμί καί τό ἁπλό κρασί μετουσιώνονται σέ Σῶμα καί Αἷμα Του καί προσφέρονται στούς Μαθητές, συνοδευόμενα μέ τήν ρητή ἐντολή «…τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν.». Ζῶσα καί ἐνεργουμένη συνέχεια τοῦ Μυστικοῦ ἐκείνου Δείπνου ἀποτελεῖ ἐδῶ καί αἰῶνες κάθε τελούμενη Θεία Λειτουργία, κατά τήν ὁποία οἱ Χριστιανοί μεταλαμβάνουν μέ πίστη καί εὐλάβεια Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ  καί ἑνώνονται μαζί Του.

    Ἡ προσευχή τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ μία ἀπό τίς συγκλονιστικότερες στιγμές τῆς ἐπίγειας παρουσίας Του. Ὁ ἴδιος ὁ Θεός προσεύχεται καί μᾶς διδάσκει τήν μεγάλη δύναμη καί τήν ἀνεκτίμητη ἀξία τῆς προσευχῆς. Ἡ ἀνθρώπινή Του φύση στιγμιαία δειλιάζει μπροστά στό ἐπερχόμενο Πάθος καί ἀγωνιᾶ μέ τρόπο πρωτόγνωρο.  Ἡ Προσευχή ἔρχεται νά γαληνέψει τόν ὅποιο φόβο καί ἡ «συνομιλία» μέ τόν Θεό – Πατέρα καταλήγει στήν πλήρη  ὑπακοή  στό θέλημά Του.

       Τέλος ἡ Προδοσία τοῦ Ἰούδα, τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μᾶς προβάλλει ὡς διαρκές καί αἰώνιο  παράδειγμα πρός ἀποφυγή. Ὁ δόλιος μαθητής, ἀντί νά προτιμήσει τό φώτισμα καί τήν ἕνωση μέ τόν Χριστό στό τραπέζι τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, κινούμενος ἀπό τό πάθος τῆς φιλαργυρίας, σπεύδει νά βυθιστεῖ στό σκοτάδι τῆς παρανομίας  καί νά παραδώσει τόν Χριστό στά ἄνομα χέρια τῶν σταυρωτῶν Του. Ὁ Ἰούδας δέν ἀποτελεῖ ὄργανο τῆς Θείας Πρόνοιας, ὅπως ἐσφαλμένα θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ. Ἦταν δοῦλος καί ἐργάτης τῆς ἁμαρτίας καί τῶν παθῶν του, τά ὁποία τοῦ στέρησαν  τήν αἰώνιο ζωή καί τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

         Λίγο πρίν τό σωτήριο Πάθος τοῦ Κυρίου μας, ἄς κατανοήσουμε καλύτερα καί ἄς νιώσουμε τά ὅσα θαυμάσια περιλαμβάνονται στούς ψαλμούς καί τά ἀναγνώσματα αὐτῆς τῆς ἡμέρας. Ἄς προσπαθήσουμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τά πάμπολλα καταστροφικά μας πάθη καί νά ἀγωνιστοῦμε ἐνάντια στήν ἁμαρτία, πού μᾶς ὁδηγεῖ στόν αἰώνιο θάνατο. Ἄς πάψουμε  νά φερόμαστε, ἔναντί του Χριστοῦ ὡς ἀχάριστοι καί προδότες. Μόνο τότε θά ἀξιωθοῦμε νά παρακαθήσουμε κι ἐμεῖς  στό τραπέζι τοῦ Μυστικοῦ Του Δείπνου, νά λάβουμε μέρος στήν οὐράνια καί Θεία Μυσταγωγία, νά γίνουμε ἄξιοι κοινωνοί τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματός Του καί νά ἀκούσουμε τήν μακαρία φωνή Του νά μᾶς καλεῖ λέγοντας : «Εἴσελθε δοῦλε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» .  

«Ξενίας δεσποτικῆς καί ἀθανάτου τραπέζης, ἐν ὑπερώω τόπω, ταῖς ὑψηλαῖς φρεσί, πιστοί, δεῦτε ἀπολαύσωμεν, ἐπαναβεβηκότα Λόγον, ἐκ τοῦ Λόγου μαθόντες, ὄν μεγαλύνομεν»

«Ὄτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτήρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβῆς φιλαργυρίας νοσήσας ἐσκοτίζετο · καί ἀνόμοις κριταῖς σέ τόν δίκαιον Κριτήν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τόν διά ταῦτα ἀγχόνη χρησάμενον · φεῦγε ἀκόρεστον ψυχήν, τήν Διδασκάλω τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περί πάντας ἀγαθός, Κύριε, δόξα σοί»

«Ἰούδας ὁ δοῦλος καί δόλιος...  Παραδώσω τοῦτον, καί κερδήσω τά συναχθέντα χρήματα... Απέδωκεν ἀσπασμόν, παρέδωκε τόν Χριστόν καί ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν...»

Οι Κατηχητές του Ιερού Ναού