Ενορία: Το κύτταρο της Εκκλησίας

Του Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Μαϊδώνη

Πρωτοσύγκελλου – Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ιερισσού

(από την επετειακή έκδοση των 30 χρόνων της Ενορίας)

Το όνομα της ομάδος Πρωτοβουλίας της Ιερισσού «κύτταρο» μου δίνει το ερέθισμα για να ασχοληθώ σ’ αυτό το πρώτο άρθρο με το κύτταρο της Εκκλησίας που είναι η Ενορία.

Φέτος μάλιστα η Εκκλησία της Ελλάδος και η Μητρόπολις Ιερισσού έχουν αφιερώσει το 2010 στην Ενορία καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια της δημοσίευσης του Νόμου περί Ενορίας το 1910.

Ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί για ορισμό της Εκκλησίας την εικόνα του ανθρωπίνου σώματος, λέγοντας ότι «η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού» (Α΄ Κορ. 12.27).

Το σώμα αποτελείται από κύτταρα. Κύτταρο είναι η πιο μικρή βασική, λειτουργική μονάδα των εμβρύων όντων, που αποτελείται από τρία μέρη το κυτταρόπλασμα, τον πυρήνα και την κυτταρική μεμβράνη. Έτσι και η Εκκλησία έχει ως κύτταρά της τις Ενορίες. Το σύνολο των κατά τόπους ενοριών και επισκοπών αποτελούν το σώμα της Εκκλησίας.

Μεταφορική κάθε βασική δομική μονάδα π.χ. η οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Έτσι μεταφορικά η ενορία είναι το κύτταρο της Εκκλησίας.

Η λέξη ενορία είναι γεωγραφικός προσδιορισμός ενός τόπου, που έχει συγκεκριμένα γεωγραφικά όρια. Ότι περικλύεται σ’ αυτά τα όρια ανήκει σε ένα συγκεκριμένο χώρο.

Η έννοια της ενορίας στον εκκλησιαστικό χώρο, όπως είναι σήμερα εμφανίσθηκε στο τέλος του 3^ου αρχές του 4^ου αιώνος.

Στους 3 πρώτους αιώνες της ζωής της Εκκλησίας κέντρο μιας τοπικής Εκκλησίας ήταν ο τόπος τελέσεως της Θείας Λειτουργίας από τον Επίσκοπο.

Υπήρχε λοιπόν μία Θεία Λειτουργία από ένα Επίσκοπο σε ένα Ναό στην έδρα του Επισκόπου. Αυτές ήταν οι κεντρικές πόλεις κάθε περιοχής.

Κοντά στον Επίσκοπο ήσαν οι πρεσβύτεροι, που είχαν για έργο τους την κατήχηση των πιστών και των προσερχομένων στη πίστη. Οι δε διάκονοι και οι διακόνισσες είχαν κυρίως αναλάβει το φιλανθρωπικό έργο.

Μετά τον τρίτο αιώνα ο Επίσκοπος δίδει το δικαίωμα και στους πρεσβυτέρους να τελούν μόνοι τους εξ ονόματος του Επισκόπου τη Θεία Λειτουργία σε άλλο Ναό, άλλου τόπου.

Με την διάδοση του χριστιανισμού στις επαρχιακές κωμοπόλεις και τα χωριά έχουμε και τη δημιουργία περισσότερων ενοριών.

Κέντρο, ο πυρήνας, κάθε ενορίας είναι ο Ναός. Όπου τελείται η Θεία Λειτουργία και συγκεντρώνονται οι χριστιανοί.

Η ενορία διά των κληρικών και των λαϊκών μελών της συνεχίζει το τριπλό έργο του Χριστού:

α. Το λειτουργικό. Είναι η τέλεση της Θείας Λειτουργίας, των ιερών μυστηρίων και των Ιερών Ακολουθιών διά των οποίων αγιάζονται οι πιστολι. Είναι το μέσο για την κοινωνία της Χάριτος του Θεού.

β.  Το διδακτικό. Η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι το μέσον για την κοινωνία με την αλήθεια του Θεού, όπως διατυπώθηκε στην Αγία Γραφή και στα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων. Οι πιστοί διδάσκονται μέσα στην Ενορία.

γ.  Το ποιμαντικό. Καλούνται οι πιστοί να βιώσουν την αγάπη του Θεού και να την εκφράζουν με τη ζωή τους. Στην εφαρμογή των εντολών  του Θεούαποβλέπει το ποιμαντικό έργο της Ενορίας.

Συμπληρωματικά θα λέγαμε, ότι η Ενορία έχει σκοπό να ενώσει τους ανθρώπους σε κοινωνία μία.

Η Ενορία είναι κατ’ εξοχήν κοινωνία προσώπων.

Είναι κοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.

Είναι κοινωνία μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Είναι μία θεανθρώπινη κοινωνία.

Μία κοινωνία που βρίσκεται «καθ’ οδόν» προς την τελειότητα που δεν τελειώνει ποτέ.

Η κοινωνία αυτή επιτυγχάνεται με την ενότητα την οποία αγωνίζεται να φέρει η Εκκλησία στο κόσμο.

Η απομάκρυνση του ατομικιστικού συμφεροντολογικού φρονήματος.

Η ταπείνωση, η υπομονή, η συγχωρητικότητα που καλλιεργούνται μέσα στο χώρο της Ενορίας βοηθούν στην ενότητα.

Πάντοτε βεβαίως υπάρχει και στο χώρο της Ενορίας η ατέλεια, οι νοσηρές καταστάσεις. 

Ο π. Χρυσόστομος στην παρουσίαση του βιβλίου του ‘’Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: 

Ο Γέροντας του Γένους’’, στο ενοριακό μας Αρχονταρίκι

Το Λυτρωτικό Μυστήριο της Ενορίας

Του πρωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη

(από την επετειακή έκδοση των 30 χρόνων της Ενορίας)  

  Στην προσπάθειά μας να χαράξουμε ελάχιστες λέξεις-ψηφίδες διαμορφώνοντες το υπέροχο ψηφιδωτό ζωής, που ονομάζουμε ενορία, θα αρκεστούμε σύντομα σε απλές καρδιακές σκέψεις. Θεωρούμε πως με τον τρόπο αυτόν μπορούμε ακριβοδίκαια και αντικειμενικά να μιλήσουμε για το ‘’γλυκό μυστήριο της ενορίας’’.

  Μέσα σε μία ζωντανή και δημιουργική πνευματικά και ποιμαντικά ζώσα και δρώσα, ενορία εκφράζεται και λειτουργεί το ένθεο και λυτρωτικό μυστήριο της Θεανθρώπινης κοινωνίας. Τότε ακριβώς η ενορία αυτή αποτελεί το σωτήρια ανυψωτικό και αναστάσιμα ελευθερογόνο γεγονός της καθαρής κοινωνίας του Θεού και των ανθρώπων. Γίνεται, είναι η Εκκλησία σε μικρή και δυναμική κατάσταση.

  Αποτελεί το ευλογημένο κύτταρο ζωής διά του οποίου ο άνθρωπος και τ’ ανθρώπινα πραγματοποιούν και ολοκληρώνουν το βαθυκάρδιο όραμά τους, που είναι η ιερή και διαρκής ανησυχία να φθάσουν στα ζωηφόρα χέρια του Θεού.

  Η κάθε ενορία, που σταθερά κινείται και υπάρχει κάτω από την θερμουργό πνοή της υπακοής στον επίσκοπο και κατευθύνεται διασωστικά από τον εφημέριο είναι το ‘’εργαστήριο’’ της αλήθειας και το παιδευτήριο ‘’των φώτων και του Ευαγγελίου’’. Αποτελεί την εγγύηση και την θαυμαστή συνέχεια της ενότητας του ανθρωπίνου σώματός της. Είναι η διδακτική αποκάλυψη της έμπονης και διαρκούς αγωνίας του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Χριστού ‘’υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας’’.

  Σίγουρα η ενορία δεν μπορεί να είναι το συγκεκριμένο των ανθρώπων, που μπορούν μεν να διαθέτουν όραμα και προοπτική αληθινής εν Χριστώ ζωής. Να διαθέτουν αγωνία κάποιων καθημερινών ξεπερασμάτων, παραμένει όμως ο καθένας εγκλωβισμένος στο δικό του ‘’καβούκι’’ αγωνίας. Υπάρχει κινούμενος κάτω από τον επικίνδυνα παχυντικό ίσκιο του ατομισμού του και αρνείται υπερβάσεις αναστάσιμης διδαχής που οδηγούν προς το παιδευτικό λιμάνι του ‘’εμείς’’. Η ενορία είναι η ασφαλής άγκυρα της ελπίδας. Το ζωηφόρο κανάλι της ενότητας. Η ζεστή και στοργική αγκαλιά του Θεανθρώπου, που περπατάει με τα πόδια των Αγίων Του προστατεύοντας, διασώζοντας και αναπτύσσοντας την κοινότητα και την κοινωνία των ανθρώπων-μελών της. Έτσι αποκτούν την ευλογημένη και χαριτόβρυτη εκείνη ιερή ανησυχία της μυστικής και μυστηριακής ανάβασης ‘’προς τα άνω, προς τον Θεόν’’. Ανάβαση δημιουργικού αγώνα και διασωστικής ελευθερίας.

  Η ενορία σήμερα, εποχή ‘’των τελείων μέσων και των συγκεχυμένων σκοπών’’, είναι και παραμένει η ασίγαστη βρυσομάννα αίματος και Πνεύματος στον μοναδικό και σωτήριο χώρο της οποίας ο άνθρωπος να εργάζεται πνευματικά. Βιώνει μυστηριακά την μέγιστη προσφορά της Θεανθρώπινης θυσίας και ζει το ιερό παιδευτικό μυστήριο της εν Κυρίω μεταμόρφωσής του. Εδώ, σ’ αυτό τον Σταυραναστάσιμο χώρο, γνωρίζει την αληθινή συναδέλφωση και την κοινωνία της εν Χριστώ ελπίδας. Κατανοεί έτσι και αποδέχεται τον αποκαλυπτικό λόγο, πως στην ζωή ‘’ο άνθρωπος εργάζεται και ο Θεός ιδρώνει’’. Σε μία τέτοιας δυναμικής ενορία η κοινωνία της ιερής αυτής κοινότητας στηρίζεται στις ακλόνητες και σταθερές αξιολογικές βάσεις και αναστάσιμες προοπτικές της Ορθόδοξης Πνευματικότητας.

  Για την ποιμαντική δράση της ενορίας, που αποτελεί έκφραση και αποκάλυψη του θυσιαστικού μυστηρίου της Εκκλησίας, απαιτείται εφημέριος-λειτουργός με αθόλωτο πνεύμα Χριστού. Πολυσήμαντη ποιμαντική ευθύνη. Σώζουσα θυσιαστική αγάπη ‘’δίχως όπου και όρια’’. Αποδοχή, χωρίς προϋποθέσεις του ‘’άλλου’’. Απόρριψη του ‘’εγώ’’. Συνταύτιση με την πλουτοφόρο δωρεά του ‘’εμείς’’ και ταπεινό φρόνημα πολυμορφικής προσφοράς. Όπως ακριβώς διακονεί, προσφέρει και προσφέρεται, στην ενορία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου ο ευκλεής αδελφός π. Δημήτριος Καρανίκας.

  Η ενορία του αποτελεί πρότυπο παράδειγμα ζωντανής ενορίας. Εκφραστικό παράδειγμα ζωντανής ενορίας και αποκαλυπτικό στοιχείο μιας κατά Χριστόν κοινωνίας. Πολύπλευρο, πολυσήμαντο και παιδευτικά αναστάσιμο το έργο της στην σημερινή κοινωνία της αφθονίας των αναγκών και της υπεροχής του ατομισμού. Είναι σε όλους μας ισχυρά εκφραστικό παράδειγμα ιερής διδαχής. 

Ο π. Γεράσιμος ομιλών σε εκδήλωση των κατηχητικών σχολείων

 για την 28η Οκτωβρίου στο Ενοριακό Κέντρο Νεότητας

Οι προστάτες Άγιοι της Ενορίας μας και ο βίος τους

Ποιοι είναι και γιατί οι προστάτες Άγιοι της ενορίας μας…

 Όπως κάθε ενοριακός Ναός είναι αφιερωμένος στη χάρη κάποιου Αγίου ή Αγίας, έτσι και ο δικός μας, είναι αφιερωμένος στους Αγίους και Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Μια ενορία όμως για περισσότερη χάρη ευλογία και προστασία από τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας, τιμά και ευλαβείτε περισσότερους Αγίους. Πώς;

 Η κατασκευή παρεκκλησίων στον ενοριακό χώρο, η τοποθέτηση προσκυνηματικών εικόνων, η ονοματοδοσία ενός Αγίου/ας ως προστάτου μιας δραστηριότητας κ.λ.π., είναι μερικοί τρόποι.

 Η δικιά μας Ενορία πιο συγκεκριμένα, έχει την ευλογία να δοξάζει και να τιμά κι άλλους Αγίους εκτός από τους αγίους Πέτρο και Παύλο. Αυτό θα το δούμε παρακάτω… 

 Οι Άγιοι Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι Πέτρος κ Παύλος

  Το κέντρο της ενορίας μας, ο ναός στον οποίο παρακολουθούμε την κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, είναι αφιερωμένος στους αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο.  

  Ο Πέτρος καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίος και ήταν γιος του Ιωνά, αδελφός του αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου και ήταν ψαράδες στη λίμνη Γεννησαρέτ. Είχε νυμφευθεί στην Καπερναούμ, όπου έμενε οικογενειακά, μαζί με την πενθερά του. Ψαράς στο επάγγελμα, ήταν τύπος αυθόρμητος, ορμητικός και τη ζωή του κοντά στο Χριστό τη μαθαίνουμε από τα τέσσερα Ευαγγέλια, ενώ την αποστολική του δράση, από τις Πράξεις των Αποστόλων. Έγραψε και δύο Καθολικές Επιστολές, μέσα στις όποιες, να τι προτρέπει στους χριστιανούς:"Νήψατε,γρηγορήσατε,ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη". Δηλαδή εγκρατευθείτε, γίνετε άγρυπνοι και προσεκτικοί. Διότι ο αντίπαλος και κατήγορός σας διάβολος, σαν λιοντάρι που βρυχάται, περιπατεί με μανία και ζητάει ποιον να τραβήξει μακριά από την πίστη για να τον καταπιεί. Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, ο Πέτρος, δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Ιουδαία, στην Αντιόχεια, στον Πόντο, στην Γαλατία, στην Καππαδοκία, στην Ασία και τη Βιθυνία. Κατά την παράδοση έφτασε μέχρι τη Ρώμη, όπου επί Νέρωνος (54-68) υπέστη μαρτυρικό θάνατο, αφού τον σταύρωσαν χιαστί, με το κεφάλι προς τα κάτω.

  Ο δε Παύλος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και στην αρχή ήταν σκληρός διώκτης του χριστιανισμού. Όμως, με θαύμα γνώρισε το Χριστό και έγινε ο μεγαλύτερος κήρυκας του Ευαγγελίου, θυσιάζοντας μάλιστα και τη ζωή του, γι'αυτό ονομάστηκε Απόστολος των Εθνών και τη ζωή με τις περιπέτειες του θα τα δει κανείς, αν μελετήσει τις Πράξεις των Αποστόλων, αλλά και τις 14 Επιστολές του στην Καινή Διαθήκη.

  Ο Παύλος θέλει κάθε χριστιανός, όπως και ο ίδιος, να αισθάνεται και να λέει:"ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός". Δηλαδή, δε ζω πλέον εγώ, ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός. Και ακόμα, "τα πάντα και εν πόσι Χριστός". Να διευθύνει, δηλαδή, όλες τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης ζωής μας ο Χριστός. Ο απόστολος Παύλος υπέστη μαρτυρικό θάνατο (χωρίς αυτό να είναι απόλυτα διασταυρωμένο) διά αποκεφαλισμού στη Ρώμη.

  Τη μνήμη τους τιμάμε και πανηγυρίζουμε λαμπρά στην Ενορία μας στις 29 Ιουνίου κάθε χρόνο με ένα μεγάλο προσκύνημα και λιτανεύοντας την Ιερά Εικόνα των Αγίων, στις κεντρικές οδούς της συνοικίας.

Ο Άγιος Σπυρίδων ο θαυματουργός

  Στον υπόγειο χώρο του ναού μας, υπάρχει  και λειτουργεί το Ιερό Παρεκκλήσιο του αγίου Σπυρίδωνος του θαυματουργού.
  Άγιος των Κερκυραίων, και πολιούχος του νησιού, ο θαυματουργός Άγιος, ο οποίος έσωσε με τα θαύματα του πολλές φορές το νησί των Φαιάκων από την καταστροφή και την πείνα και στον οποίο προστρέχουν μέχρι και σήμερα χιλιάδες πιστοί αναζητώντας παρηγοριά και βοήθεια, δεν έζησε ποτέ στην Κέρκυρα.

Γεννήθηκε σε μία φτωχή οικογένεια στην Τριμυθούντα της Κύπρου, κοντά στη Σαλαμίνα, το 270 μ.Χ. Αν και ήταν ένας απλός και αγράμματος βοσκός ξεχώριζε για την πίστη του στο Θεό, την ταπεινοφροσύνη του και τη φιλανθρωπία του. Από το γάμο του απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη. Όταν χήρεψε στράφηκε ολοκληρωτικά στο Θεό και έγινε κληρικός. Η φήμη που απέκτησε ήταν τόσο μεγάλη, ώστε, όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος Τριμυθούντος, ο ίδιος ο πιστός λαός τον ανακήρυξε επίσκοπο.

Ακόμα και τότε ο Σπυρίδωνας δεν ξεχώριζε από τους υπόλοιπους φτωχούς ανθρώπους, που αποτελούσαν το ποίμνιο του. Φορούσε τα ίδια απλά και φτωχικά ρούχα με πριν, τον ίδιο σκούφο από φύλλα φοίνικα ενώ και ο βίος του ήταν το ίδιο φτωχικός καθώς όλα του τα υπάρχοντα εξακολουθούσε να τα μοιράζεται με τους φτωχούς. Παντού εξακολουθούσε να πηγαίνει με τα πόδια, ασχολείτο με τις αγροτικές εργασίες και συνέχιζε, ως καλός ποιμένας, να φυλάει το κοπάδι του. Η φήμη του μεγάλωσε ακόμη περισσότερο όταν με τα θαύματα του βοήθησε ανθρώπους που προσέτρεχαν στη βοήθεια του.

Ο άγιος Σπυρίδωνας στην Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 314 μ.Χ.

Ο Σπυρίδωνας ως επίσκοπος Τριμυθούντα πήρε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 314 μ.Χ., την οποία συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, προκειμένου να αποφανθούν οι Πατέρες της Εκκλησίας περί των θεωριών του Αρείου.

Ό Άρειος, μορφωμένος Πατέρας από την Αλεξάνδρεια, θεωρούσε το Χριστό κτίσμα του Θεού και απέρριπτε την τρισυπόστατη φύση του. Ο Σπυρίδωνας, ήδη πολύ γνωστός για το θεόπνευστο κήρυγμα του, μολονότι ουσιαστικά αμόρφωτος, επέτυχε να αντιταχθεί στο λόγο του Αρείου και να αποδείξει την αληθινή φύση του Θεού, το ομοούσιο της Αγίας Τριάδας, με το γνωστό θαύμα με το κεραμίδι.

Αφού συνέκρινε την Αγία τριάδα –Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα- με το κεραμίδι και τα τρία συστατικά του που το κάνουν Ένα – φωτιά, νερό και χώμα- κράτησε στο χέρι του ένα κεραμίδι και αμέσως ξεπετάχτηκε από το χέρι του φωτιά. Στη συνέχεια έτρεξε προς τη γη νερό και στο τέλος απέμεινε στο χέρι του μόνο χώμα. Μπροστά σ’ αυτό το θαύμα ο Άρειος καταντροπιασμένος ζήτησε συγνώμη.

Ο Σπυρίδωνας εκοιμήθη σε βαθιά γεράματα, στις 12 Δεκεμβρίου του 358 μ.Χ. σε ηλικία 88 ετών και ανακηρύχτηκε Άγιος από την Εκκλησία μας. Η ενορία μας τιμά των άγιο Σπυρίδωνα στις 12 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο στο παρεκκλήσιο του. 

Η Αγία Ταβιθά η ελεήμων

   Η αγία Ταβιθά είναι η προστάτις της φιλανθρωπικής δραστηριότητας των κυριών της Ενορίας μας. Πιο συγκεκριμένα οι κυρίες, που βρίσκονται και διακονούν στην εκκλησία μας, που προσφέρουν φιλανθρωπίες στους άπορους ανθρώπους της Ενορίας, είναι γνωστές σε εμάς ως "οι κυρίες της αγίας Ταβιθά". Έχουν δηλαδή ως προστάτη και οδηγό τους σε όλες τις δραστηριότητες τους την Αγία, η οποία ήταν υπόδειγμα φιλανθρωπίας. Η Αγία αυτή, όπως μας αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ήταν πολύ φιλάνθρωπος και συνεχώς έκανε καλά έργα και ελεημοσύνες. Στα συριακά η λέξη Ταβιθά ερμηνεύεται ως η Δορκάς, που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ζαρκάδι. 

  Η αγία Ταβιθά κατοικούσε στην πόλη Ιόππη, κι όπως πληροφορούμαστε από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, αυτή ασκούσε την τέχνη της υφάντριας, όπου ύφαινε χιτώνες και ιμάτια, τα οποία πωλούσε και τα λεφτά που μάζευε τα διέθετε για την ανακούφιση των φτωχών και ειδικά των χηρών και των ορφανών. Τη μέρα που ο απόστολος Πέτρος έφτασε στη Λύδδα της Παλαιστίνης για να διαδώσει το λόγο του Ευαγγελίου, την ίδια μέρα η Ταβιθά αρρώστησε και πέθανε, οπότε ο θρήνος ήταν μεγάλος ανάμεσα σε αυτούς που βοηθιόνταν από αυτήν. Κι ενώ ετοιμάζονταν για την κηδεία, έμαθαν ότι ο απόστολος Πέτρος βρισκόταν στη Λύδδα και έστειλαν δύο απεσταλμένους τους για να τον βρουν και να τον παρακαλέσουν να έλθει στην πόλη. Πράγματι, ο απόστολος ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους και φτάνοντας στην Ιόππη τον ανέβασαν στο υπερώο, όπου κειτόταν νεκρή η Ταβιθά. Τότε, χωρίς να μιλήσει, ο απόστολος τους έβγαλε όλους έξω κι αφού γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά είπε: "Ταβιθά ανάστηθι". Και αμέσως η νεκρή Δορκάς αναστήθηκε. Τότε, όλοι οιπαρευρισκόμενοι γέμισαν από χαρά και το νέο της ανάστασής της διαδόθηκε σ' όλη την πόλη μ' αποτέλεσμα πολλοί να πιστέψουν στον Χριστό. 

  Η αγία Ταβιθά έκτοτε έζησε πολλά χρόνια γεμάτα από αγαθοεργίες και ελεημοσύνες, μέχρι την ειρηνική τελείωσή της σε βαθιά γεράματα. 

  Eορτάζει στις 25 Οκτωβρίου με τις κυρίες της Ενορίας μας να ετοιμάζουν ένα λαμπρό πανηγύρι.  Πρόσφατα μάλιστα, στον προαύλιο χώρο του ναού μας, τοποθετήθηκε και καθιερώθηκε  το παρεκκλήσιο/εικονοστάσι της Αγίας για να μπορούμε να προσκυνούμε και να ανάβουμε κερί στη χάρη Της.

Η Αγία Αικατερίνα η μεγαλομάρτυς

  Η Ενορία μας έχει τη χαρά και την ευλογία να διακονεί και να φροντίζει τους πονεμένους γέροντες της πόλης μας. Στο Δημοτικό Γηροκομείο της Λάρισας, υπάρχει και λειτουργεί ο Ιερός Ναός της Αγίας Αικατερίνας. Το Ναό αυτό φροντίζει, να λειτουργείται ο εφημέριος της Ενορίας μας, ο οποίος είναι και υπεύθυνος και για την πνευματική καθοδήγηση των γερόντων του ιδρύματος. 

  Ή αγία Αικατερίνη αποτελεί κόσμημα στο χορό των μαρτύρων του 4ου αιώνα μ.Χ. Καταγόταν από την Αλεξάνδρεια και ήταν θυγατέρα ευγενών στην καταγωγή γονέων (του Βασιλίσκου Κώνστα). Ήταν ωραία στο σώμα, αλλά και στη χριστιανική ευσέβεια. Είχε έξοχη ευφυΐα και σε ηλικία 18 χρονών είχε σπουδάσει άριστα όλες τις ελληνικές επιστήμες, καθώς επίσης και τα δόγματα της χριστιανικής αλήθειας. Όταν, λοιπόν, επί αυτοκρατόρων Μαξιμιανού και Μαξεντίου οι χριστιανοί διώκονταν σκληρά, ή νεαρή Αικατερίνη δε δίστασε να παρουσιαστεί και να ομολογήσει Θεό το Σωτήρα Χριστό. ο έπαρχος πληροφορήθηκε ότι ή Αικατερίνη ήταν πολυμαθέστατη και φιλόσοφος, και προσπάθησε να την αποσπάσει από τη χριστιανική θρησκεία, φέρνοντας σε δημόσια συζήτηση μαζί της τους πιο σπουδαίους φιλοσόφους της Αλεξάνδρειας. Αλλά ή μόρφωση της Αικατερίνης, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τους "αντιλέγοντας έλέγχειν". Ωστε, δηλαδή, να αποστομώνει εκείνους πού αντιλέγουν στην ορθή διδασκαλία. Και μάλιστα, πολλούς απ' αυτούς έκανε χριστιανούς. Μπροστά σ' αυτόν τον κίνδυνο, ο έπαρχος αφού σκληρά τη βασάνισε, τελικά την αποκεφάλισε. Αργότερα, στο όρος Σινά ο Ιουστινιανός έκτισε στη χάρη της μοναστήρι, πού σώζεται μέχρι σήμερα. 

  Τη μνήμη της τιμάμε στις 25 Νοεμβρίου κάθε χρόνο πανηγυρίζοντας στον Ιερό Ναό της Αγίας, στο Γηροκομείο.

Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός          

  Μια άλλη ιερή υποχρέωση αλλά και ιδιαίτερη ευλογία για την Ενορίας μας, είναι και η φροντίδα των πονεμένων συνανθρώπων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της πόλης μας. Άνθρωποι οι οποίοι περνάνε τη δοκιμασία κάποιας αρρώστιας έχουν την ανάγκη μας, τη συμπόνια και προσευχή μας σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής τους. Την πνευματική καθοδήγηση (όπως Ιερά Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία) του νοσοκομείου έχει ο εφημέριος μας. Σ’ αυτή τη δύσκολη διακονία της Ενορίας μας, προστάτης και καθοδηγητής είναι ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.

  Ο Αγιος Αρχιεπίσκοπος Λουκάς ( Βαλεντίν Βόινο-Γιασενέτσκι ) , έζησε στήν χειρότερη περίοδο της νεώτερης Ευρωπαϊκής ιστορίας, μέσα σε ένα καθεστώς εχθρικό προς κάθε θρησκεία αλλά και ελευθερία. Έζησε και πάλεψε σαν Ιατρός και απλός πολίτης σε 2 παγκόσμιους πολέμους και δεκάδες κινήματα η επαναστάσεις. Τα βάσανα, οι φυλακές της Υπέρ Σιβηρίας και το πολικό κρύο θα έπρεπε να τον είχαν σκοτώσει δεκάδες φορές. Και μόνο το γεγονός της επιβίωσης του σε τόσο ακραίες συνθήκες επί μήνες, θα πρέπει να αποδοθεί σε σωρεία θαυματουργικών παρεμβάσεων. Η Θειική παρουσία  συνεχώς παρεμβαίνει και ενεργεί στην ζωή του Αρχιεπισκόπου. Το συνεχώς... αφορά πενήντα και πλέον χρόνια ! Μισό αιώνα ο Αγγελος του Θεού περιβάλλει με αόρατο πέπλο προστασίας εναν Ιατρό που χωρίς καν να το γνωρίζει έμελλε να σώσει χιλιάδες ζωές και να Αγιάσει σε εποχές σκότους. Ο Κύριος στο πρόσωπο του Αγίου Λουκά ευλόγησε και ανύψωσε την επιστήμη και την έρευνα των ανθρώπων, αρκεί αυτή να μένει πάντα συνδεδεμένη με την Πίστη και την Γνώση. Στα χρόνια του το κόμμα εκτελούσε χωρίς δίκη όποιον τολμούσε να κάνει ακόμα και το σημείο του Σταυρού. Χιλιάδες μοναχοί εκτελέστηκαν χωρίς δίκη. Ο Βαλεντίν Βόινο-Γιασενέτσκι, ,μετέπειτα επίσκοπος Λουκάς , διώχθηκε , συκοφαντήθηκε , φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Σε εποχές απόλυτης θρησκευτικής απαγόρευσης δεν κατέβασε ποτέ την εικόνα Της Παναγίας από το Χειρουργικό θάλαμο . Οταν τον ανάγκασαν να  το κάνει, απλά σταμάτησε να χειρουργεί . Χειρούργησε μόνο όταν ανέβηκε στον τοίχο η εικόνα Της πάλι.

  Για 55 ολόκληρα χρόνια προκαλούσε  με την ζωή, την πίστη και τα λόγια του, τις δυνάμεις του κακού και τις νικούσε καθημερινά, αποδεικνύοντας το μεγαλείο της Θείας προστασίας. 

  Στις 11 Ιουνίου εορτάζεται η μνήμη του αρχιεπισκόπου Κριμαίας Λουκά. Μετά την κοίμηση του, πλήθος θαυμάτων και θαυμαστών θεραπειών καταγράφονται σε όλον τον κόσμο. Πιστοί που επικαλούνται το όνομα Του και προσεύχονται σε Αυτόν, βρίσκουν θεραπεία. Η Εκκλησία Τον ανακηρύσσει  Αγιο, αφού ήδη εν ζωή είχε αναγνωριστεί ως Τέτοιος από τον πιστό λαό.

   Μάλιστα στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου, λειτουργεί ο Ναός του Αγίου ο οποίος είναι και ο προστάτης και φύλακας όλων των ασθενών. 

Ας τιμάμε τους προστάτες Αγίους της Ενορίας μας, με την παρουσία μας στην Εκκλησία την ημέρα που εορτάζουν και ας τους κάνουμε φύλακες, οδηγούς και προστάτες της ζωής μας, κάθε βράδυ με την προσευχή μας…

Ωφέλιμα βίντεο

Για να δείτε τα βίντεο που σας προτείνουμε, 

περιηγηθείτε στην σελίδα κατεβαίνοντας προς τα κάτω... 

 Τι είναι αυτό; (What is that? )

Ένα πολύ διδακτικό βίντεο (ταινία μικρού μήκους), για την αγάπη από και προς τους γονείς.

 Από τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο.

 Μικρές Χαρές (Small Pleasures )

Μια ακόμα ταινία μικρού μήκους από τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο. 

Ο Ευτύχης που ανακάλυψε το νόημα της ζωής.

H Πατρική αγαπη (fatherly love )

Η τρίτη κατά σειρά πολύ ενδιαφέρουσα ταινία μικρού μήκους, από τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο.

Η συνέχεια της ζωής μέσα από μια μικρή καθημερινή ιστορία.

Ένα πανέμορφο βίντεο για την Ορθοδοξία μας...!

Εικόνες από τη μοναστική ζωή στο ορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Σαγκάης και του Σαν Φρανσίσκο, το βίντεο αυτό μας δείχνει την κατάνυξη που υπάρχει στη ζωή των μοναχών.

ΠΑΙΔΙΚΟ - ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΙΟΡΔΑΝΙΤΗΣ

ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Η πρώτη πράξη της Λευκορωσικής ταινίας με τίτλο "Ψυχωφελείς ιστορίες και παραβολές 2". Η ιστορία αυτή έχει σαν θέμα της την "κατάκριση". Μετάφραση: Ευγενία Τελιζένκο. Επεξεργασία: Ενορία Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. 

Η δεύτερη πράξη της ευχάριστης ταινίας: "Ψυχοφελείς Ιστορίες και Παραβολές". Λευκορωσικής παραγωγής, με πολύ διδακτικό περιεχόμενο. Μετάφραση Ευγενία Τελιζένκο. Υποτιτλισμός: Ενορία Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. 

Η τρίτη πράξη της Λευκορωσικής ταινίας "Παροιμίες και παραβολές 2". Μετάφραση από τα ρωσικά: Ευγενία Τελιζένκο. Επεξεργασία : Ενορία Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. 

ΠΑΙΔΙΚΟ – ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ

"Ο δικός σου σταυρός" .Μετάφραση από τα ρωσικά: Ευγενία Τελιζένκο. Επεξεργασία: Ενορία Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου 40 Εκκλησιών, Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ

 ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

Η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΟΡΟΥ

Μια γυναίκα ζυμώνει πρόσφορο για τη Θεία Λειτουργία λέγοντας την ανάλογη προσευχή. 

Από το siatistaagiosnikolaos.gr

Διαβάστε το περιοδικό "Νεανικοί Διάλογοι"

Η νεανική κίνηση του Ιερού μας Ναού, εκδίδει και το περιοδικό έντυπο,

  
 Το περιοδικό που εκδίδουν οι κατηχητές του Ναού και οι νέοι του τμήματος των "Νεανικών Διαλόγων" (μαθητές - απόφοιτοι Λυκείου, Φοιτητές), εκδίδεται σε έκτακτες περιπτώσεις όπως Χριστούγεννα, Πάσχα, Εθνικές επετείους.

  Το τεύχος είναι οκτασέλιδο και η ύλη του αποτελείται από επίκαιρα και ενημερωτικά κείμενα (ανάλογα με τη θεματολογία του εκάστοτε τεύχους), όπως και άρθρα των νέων (εθνικού και θρησκευτικού περιεχομένου).

Διαβάστε το τεύχος Μαρτίου 2009, που είναι αφιερωμένο στην εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθώς επίσης και στην επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας με θέμα...  

"Η ζωή και το έργο του Μεγάλου Στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη". 

(Για να δείτε το εξώφυλλο πατήστε στην εικόνα επάνω) 

                              

Περιοδικό "ΝΕΑΝΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ" τεύχος Μαρτίου 2009

Διαβάστε το τεύχος Μαρτίου 2010, που είναι αφιερωμένο στην εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καθώς επίσης και στην επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας με θέμα... "1821:Από την Άλωση στα νεότερα χρόνια".

(Για να δείτε το εξώφυλλο πατήστε στην εικόνα επάνω) 

Περιοδικό "ΝΕΑΝΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ" τεύχος Μαρτίου 2010

. ..

Η τέλεση του Μνημοσύνου στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο απο του νέους της Ενορίας

  Πρωτοβουλία και Ιερό έθιμο πλέον είναι στην Ενορία μας και το καθιερωμένο Μνημόσυνο  στον τελευταίο Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τους ηρωικούς προμάχους της Βασιλεύουσας, οι οποίοι έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι κατά την αποφράδα ημέρα της αλώσεως.

  Το Ιερό Μνημόσυνο τελείται κάθε χρόνο, την πλησιέστερη Κυριακή της επετείου (29 Μαΐου) στον Ιερό Ενοριακό μας Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, κατά τη διάρκεια της  Θείας Λειτουργίας, με πρωτοβουλία του Τμήματος των Νεανικών Διαλόγων της Ενορίας και με την συμμετοχή πλήθους κόσμου.Κύριος σκοπός τους να αφυπνίσουν εθνικά τον ευσεβή λαό και να συμβάλουν, ώστε να κρατηθεί άσβεστη η αγάπη για την Μαρτυρική Πόλη του Γένους και η μνήμη όλων εκείνων που θυσιάστηκαν για την προάσπισή Της.

   Κατά την περασμένη (Μάιος 2011) θλιβερή επέτειο της αλώσεως, οι νέοι της Ενορίας, συνέταξαν και διένειμαν στο εκκλησίασμα ένα επετειακό δίπτυχο, το οποίο περιείχε σκέψεις αναφορικά με την άλωση της Κωνσταντινούπολης και την σύνδεσή της με την σημερινή δύσκολη κατάσταση, την οποία διέρχεται η Πατρίδα μας.Το περιεχόμενό του φυλλαδίου είχε ως εξής:

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ

Πεντακόσια πενήντα οκτώ χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την αποφράδα εκείνη ημέρα, κατά την οποία η Πόλη της Θεοτόκου, η Πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Βασιλεύουσα Πόλη, η Πόλη των Πόλεων έπεσε στα χέρια των Τούρκων και μαζί της οδηγήθηκε στη σκλαβιά και στο σκοτάδι για περισσότερα από τετρακόσια χρόνια το Γένος των Ρωμιών, το οποίο είχε μεγαλουργήσει εκεί για αιώνες ακολουθώντας το λαμπρό παράδειγμα των αρχαίων προγόνων Του.

Ήταν εκείνη η μαύρη και σκοτεινή Τρίτη 29 Μαΐου του 1453, όταν οι ήρωες Ρωμιοί της Πόλης με επικεφαλής τον Μαρτυρικό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, αφού πρώτα λειτουργήθηκαν και μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων, έδωσαν την ύστατη μάχη υπέρ βωμών και εστιών, μια μάχη σαφώς άνιση, αφού η στρατιωτική δύναμη των Τούρκων ήταν πολλαπλάσια της δική τους, μια μάχη προφανώς χαμένη, αφού ούτε τα όπλα, ούτε και τα τείχη μπορούσαν πλέον να σώσουν την Βασιλεύουσα, αλλά και μια μάχη γεμάτη μεγαλείο, όχι άδικα δοσμένη, μια μάχη που ξεχείλιζε από ηρωισμό και αυτοθυσία, Πίστη στο Θεό και ελπίδα ακόμα και για το αδύνατο!

Η αποστομωτική απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου προς τον Μωάμεθ, όταν εκείνος με υποτιμητική διάθεση και έχοντας βέβαιη την νίκη ζήτησε από τους Ρωμιούς να παραδοθούν αμαχητί, μένει στο διάβα των αιώνων ως μνημείο ηρωισμού και αντηχεί μέχρι σήμερα προκαλώντας ρίγη συγκινήσεως σε κάθε γνήσια Ελληνική ψυχή: «Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ' εμόν εστίν, ουτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών.»

Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, ως άλλος Λεωνίδας, κοίταξε κατάματα τις ορδές των Τούρκων, οι οποίοι σαν λυσσασμένα σκυλιά είχαν περικυκλώσει την Πόλη και με ανδρεία βροντοφώναξε ένα ακόμη «μολών λαβέ», χωρίς καθόλου να υπολογίσει την ζωή του, ούτε πολύ περισσότερο να σκεφθεί, έστω για μια στιγμή, να εγκαταλείψει τον λαό και την Πόλη του! Έμεινε όρθιος εκεί μέχρι την τελευταία ώρα, όταν από την Κερκόπορτα οι Τούρκοι κατάφεραν να εισέλθουν στην Πόλη, και έπεσε ηρωικά μαχόμενος μαζί με τους υπόλοιπους μάρτυρες της αλώσεως.

Η βαθειά οδύνη για την άδικη απώλεια της Πόλης κατέλαβε όλη την υπόδουλη Ρωμιοσύνη, η οποία δεν μπορούσε με τίποτε να παραδεχτεί πως όλο εκείνο το μεγαλείο είχε γίνει πια βορά στα χέρια των απίστων κατακτητών. Κανείς δεν ήθελε να πιστέψει, πως η Μεγάλη Εκκλησιά μας, η Αγιά Σοφιά, είχε λεηλατηθεί, πως είχε πλημμυρίσει από το αίμα εκατοντάδων αθώων θυμάτων, πως είχε «μαγαριστεί από τα άπιστα σκυλιά». Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει με την ανθρώπινη λογική το πως και το γιατί έγινε αυτή η καταστροφή. Έτσι, ως μόνη αιτία για τον χαλασμό αυτόν απέμεινε, το «θέλημα Θεού», στο οποίο δεν μπορεί να εναντιωθεί κανείς.

Σε αυτό το θέλημα του Θεού υπακούουν μέχρι σήμερα η Μαρτυρική Πόλη και οι λίγοι Ρωμιοί, που έχουν απομείνει με επικεφαλής τον σεπτό Πατριάρχη του Γένους. Παραμένουν, υπομένουν και περιμένουν καρτερικά εκεί «άχρι καιρού», σηκώνοντας καθημερινά τον δικό τους δυσβάσταχτο Σταυρό του Μαρτυρίου, για να κρατούν εσαεί αναμμένη την φλόγα της Ορθοδοξίας και της Ρωμιοσύνης.

Σήμερα, που η Πατρίδα μας κινδυνεύει από μια νέα άλωση, από μια νέα, διαφορετικής μορφής σκλαβιά, από έναν ζυγό διαφορετικό, αλλά εξίσου δυσβάσταχτο με τον τουρκικό, το παράδειγμα των ηρώων της Βασιλεύουσας είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρο. Πρέπει κι εμείς οι Νεοέλληνες να δείξουμε την ίδια Πίστη στον Θεό, τον ίδιο ηρωισμό, την ίδια αυτοθυσία, την ίδια αγάπη για την Πατρίδα με εκείνους. Σήμερα όσο ποτέ, είναι ανάγκη να διδαχθούμε από την Ιστορία μας, να έχουμε μνήμη των αγώνων και των θυσιών του Γένους, να αντισταθούμε σθεναρά σε όποιους επιβουλεύονται την Πατρίδα μας, να παραμείνουμε αμετακίνητοι σε όσα παρέδωσαν σε μας οι πρόγονοί μας, να τα διαφυλάξουμε χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς, και να τα παραδώσουμε ακέραια στις γενιές, που θα ακολουθήσουν.

Όσες δυσκολίες κι αν περάσουμε, όσες μικρές ή μεγαλύτερες ήττες κι αν τύχει να δοκιμάσουμε, όσο κι αν ταπεινωθούμε, πρέπει να αντισταθούμε με ηρωισμό και να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του υπόδουλου τότε Γένους, το οποίο έκανε τον πόνο τραγούδι και παρηγορώντας την δακρυρροούσα Παναγία, κατόρθωσε να λάβει κουράγιο, δύναμη και ελπίδα για να ορθοποδήσει, να συνεχίσει την πορεία Του και να λυτρωθεί από την σκλαβιά. Την δε θυσία του τελευταίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και των Μαρτύρων της Πόλης έκανε θρύλο, ώστε όσα χρόνια κι αν περάσουν, να μην σβήσει ποτέ το ελπιδοφόρο μήνυμα:

«πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ' ναι»!!

   

Φροντιστήριο Κατηχητών Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου

Κατά την απονομή των διοριστηρίων στους νέους κατηχητές, στην αίθουσα του "Επιουσίου".

   Η Ενορία μας  είχε την μεγάλη χαρά και ευλογία, να φιλοξενήσει στον ενοριακό μας Αρχονταρίκι το Φροντιστήριο Κατηχητών της Ιεράς Μητροπόλεως.
Οι συναντήσεις για τους ενδιαφερόμενους υποψήφιους κατηχητές γίνονται κάθε 15 μέρες και συγκεκριμένα κάθε δεύτερη Δευτέρα στη φιλόξενη αίθουσα του Αγίου Νικολάου Λαρίσης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Ιεράς μας Μητρόπολης, "το φροντιστήριο κατηχητών έχει ως στόχο την επιμόρφωση, τη γνωριμία και την επικοινωνία των κατηχητών, με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων και την εξεύρεση λύσεων πάνω σε προβλήματα που προκύπτουν κατά την κατηχητική   δραστηριότητα.

   Διδάσκουν ειδικοί επιστήμονες πολλών ειδικοτήτων, οι οποίοι μεταδίδουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους, ώστε να καταστούν ωφέλιμες και χρήσιμες κατά τη διακονία των κατηχητών. Καθηγητές θεολόγοι καταρτίζουν τους κατηχητές σε θέματα που άπτονται της Αγίας Γραφής, των αγίων, του δόγματος και άλλων θεμάτων της ορθόδοξης χριστιανικής ζωής. Έμπειροι κατηχητές παρουσιάζουν υποδειγματικά μαθήματα κατηχήσεως και μοιράζονται τα δικά τους βιώματα από την ενασχόληση μ' αυτό το τόσο σημαντικό και ιερό έργο. Επίσης, γίνεται κατάρτιση σε παιδαγωγικά θέματα και κοινωνικά θέματα.

 Το Φροντιστήριο Κατηχητών της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που έχει τη θέληση και την όρεξη να αφιερώσει λίγο από το χρόνο του στην κατήχηση των νέων βλαστών της Εκκλησίας μας και να καταστεί κατηχητής και στέλεχος της τοπικής μας Εκκλησίας. Ο κύκλος σπουδών είναι διετούς φοιτήσεως και, στο τέλος, σε εκείνους που θα παρακολουθήσουν τα μαθήματα θα επιδοθούν ειδικά διπλώματα.