Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Η διανομή των Βαΐων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας


Εμπειρία ζωής, μια ευλογημένη συνήθεια...
του Δημήτρη Αντωνόπουλου


   Ἀκομε πολλούς νθρώπους μας σήμερα νά ποκαλον ς μπειρία ζως μία κδρομή σ’ να παράξενο καί περίεργο μέρος, μία νάβαση κατάβαση σ’ να φαράγγι, μία κατάδυση στό βυθό τς θάλασσας καί τι κόμη μπορε νά σέ συνεπάρει καί δέν εναι φικτό νά τό κάνει κάθε νθρωπος καθημερινά. Κανείς δέν λέει τι δέν εναι καί θά συμφωνήσω μέ λους ατούς. Μέ μία βασική μως διευκρίνιση. Ατή μπειρία ζως φορ τόν διο του τόν αυτό καί τήν εχαρίστηση τς πιθυμίας του.
  Τί γίνεται μως, ταν κάνεις κάτι μέ μοναδικό σκοπό τήν εχαρίστηση καί τήν χαρά το συνανθρώπου σου καί χι το διου σου το αυτο
  Μία τέτοια μπειρία ζως εχαμε σήμερα τήν εκαιρία νά βιώσουμε λοι κενοι πού νταποκριθήκαμε στό κάλεσμα τς νορίας το Ι. Ν. τν γίων ποστόλων Πέτρου & Παύλου γιά νά μοιράσουμε βάγια στό Πανεπιστημιακό Νοσοκομεο Λάρισας. 
  Μία τέτοια μέρα γιορτινή, πού λοι λίγο πολύ τήν περνον οκογενειακά, κάποιοι συνάνθρωποί μας βρίσκονται στό κρεβάτι το πόνου. Ατούς τούς νθρώπους προσπαθήσαμε νά τούς κάνουμε νά ασθανθον καλύτερα, καί πέρα πό τίς εχές καί τήν ελογία μέ τά βάγια, νά τούς θυμίσουμε τι ρχεται τό Πάσχα καί νάσταση το ησο Χριστο. λλωστε μετά τήν Σταύρωση ρχεται νάσταση. τσι καί γι’ ατούς τούς νθρώπους, δική τους «Σταύρωση», ρρώστια πού βιώνουν, νά εναι προσωρινή καί γρήγορα νά πιστρέψουν στά σπίτια τους καί τούς δικούς τους νθρώπους. 
   Μετά τό πέρας τς Θ. Λειτουργίας μασταν τοιμοι γιά τήν «κδρομή» μας. Μέ τίς ελογίες το γίου Τριαδικο Θεο καί τίς εχές το φημερίου π. Δημητρίου, ξεκινήσαμε γιά τό νοσοκομεο. Χωριστήκαμε σέ μάδες καί ρχίσαμε τίς πισκέψεις στά δωμάτια τν σθενν δελφν μας.
Ο στιγμές πού κολούθησαν ταν μολογουμένως συγκινητικές. Ο σθενες καί ο συνοδοί τούς μς δεχόντουσαν μέ χαρά καί μέ κόμη μεγαλύτερη παιρναν τά ελογημένα βάγια. Κάποιοι μέσα στόν πόνο τους δέν χουν συνειδητοποιήσει τι εναι Κυριακή τν Βαΐων. Δακρύζουν πό χαρά πού βρεθήκαμε μες γιά νά τούς τό θυμίσουμε. Μς εχαριστον γιά τά βάγια καί ταυτόχρονα γιά τήν πίσκεψη. νας ξένος στό δωμάτιο γιά εχές δέν περν παρατήρητος.
   Σ’ να δωμάτιο πού μπαίνουμε μς δέχεται μία μητέρα, πού χει στό κρεβάτι το πόνου τό παιδί της πό τροχαο. Τά δάκρυα τς εναι μφαν καί παίρνοντας τά βάγια μς λέει: « Μόλις λεγα, Παναγία μου χρονιάρα μέρα σήμερα καί εμαστε μόνοι μας . Δέν θά ρθει νας νθρωπος νά μς πε χρόνια πολλά…. Καί νοίγει πόρτα καί μπαίνετε σες…» νστικτωδς παντήσαμε περαστικά καί γρήγορα σπίτι σας, μως στό μυαλό σκέψη εναι μία: Ζε Κύριος Θεός.
  εχάριστη ατή ξόρμηση, σιγά σιγά τελειώνει καί παίρνουμε τό δρόμο γιά τά σπίτια μας, γεμάτοι χαρά τι συμβάλαμε στό νά νιώσει καλύτερα σθενής δελφός μας. λοι μαζί δώσαμε πρτα Θεός ραντεβού, το χρόνου Κυριακή τν Βαΐων στήν νορία, γιά νά μς ξιώσει Καλός Θεός νά πολαύσουμε μία κόμη μπειρία ζως.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου