Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Ο Ακάθιστος Ύμνος στην Υπεραγία Θεοτόκο

   Μέ  διαίτερη γάπη καί ξεχωριστό σεβασμό, περιβάλλει τίς μέρες ατές πιστός λαός την Ακολουθία τν Χαιρετισμν, μέ ποκορύφωμα ατή του Ακαθίστου μνου. Μία γάπη καί νας σεβασμός, πού μπνέεται πό τό πρόσωπο στό ποο πευθύνεται κολουθία, τήν περαγία Θεοτόκο, τήν πέρμαχο Στρατηγό τς ρθοδοξίας μας, τς ποίας χάρη γεμίζει σφυκτικά τους Ναούς τς Πατρίδας μας τα πογεύματα τς Παρασκευς καθ’ λη τή διάρκεια τς Μεγάλης Τεσσαρακοστς. 
"Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς"
  Οι Χαιρετισμοί τς Παναγίας μας, τι νώτερο καί ραιότερο χει γραφτε πρός τό πρόσωπό Της, χουν χαρακτήρα διηγηματικό, θεολογικό καί δοξαστικό. Κυρία πόθεση ἔχουν τον Εαγγελισμό τς Θεοτόκου καί γενικότερα, τήν νανθρώπιση το Χριστο, ν κόμη, γίνεται λόγος γιά τό θικό καί πνευματικό μέγεθος καί ψος τς Παναγίας καί τν προσφορν Της στόν κόσμο.
   Η κολουθία το κάθιστου μνου ποτελεται, κατά βάση, πό τον Ακάθιστο μνο καί τον Κανόνα του κάθιστου μνου, πλαισιωμένα με ψαλμούς, πολυτίκια καί εχές. Ακάθιστος μνος πεκράτησε νά νομάζεται το Κοντάκιο, τό ποιο ψάλλουμε πρός τιμήν τς Θεοτόκου, τμηματικά κάθε Παρασκευή στίς τέσσερις πρτες βδομάδες τς Μ. Σαρακοστής (6 οκοι μέ πόδειπνο - Χαιρετισμοί), και ολόκληρο τήν πέμπτη βδομάδα (24 οκοι). Περιέχει προοίμιο καί 24 «οκους». ς προοίμιο το μνου ψάλλεται σήμερα τό «Τή υπερμαχω στρατηγω», τό ποο μως, καθώς φαίνεται, δέν εναι τό ρχικό. ντίθετα, ς γνήσιο προοίμιο φέρεται τό, σήμερα, ατομελό πολυτίκιο «Τό προσταχθεν μυστικς λαβών εν γνώσει», πού χει μεσότερη σχέση μέ τό περιεχόμενο το μνου, ναφερόμενο κι ατό στό γεγονός το Εαγγελισμο
"Χαρε, κτίς νοητο λίου"
    νομασία το μνου...
  Η ονομασία του μνου επεκρατησε λόγω το τι οι πιστοί σέ κάθε εκαιρία καί φορμή, τόν ψαλαν ρθιοι καί π’ τήν ρχή συνδεθηκε μέ τήν ορτή το Εαγγελισμο, το ποίου τήν κολουθία τό κκλησίασμα παρακολουθοσε ρθιο.
     χρόνος καί τά ατια τς σύνθεσής του...
"Χαρε, τό νθος 
τς φθαρσίας"
Σύμφωνα μέ το Συναξαριστή, μνος δημιουργήθηκε το 626, μετά τη σωτηρία τς Κωνσταντινούπολης απο τήν πολιορκία τν βάρων καί τν Περσν, ποτε καί ψάλει γιά πρώτη φορά. Κατά τό τος 626 Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε πό τούς Πέρσες καί βάρους. βασιλέας ράκλειος πουσίαζε στή Μικρά σία σέ πόλεμο κατά τν Περσν. Τότε φρούραρχος Βνος μαζί μέ τόν Πατριάρχη Σέργιο νέλαβαν τήν περάσπιση τς ατοκρατορίας. Πατριάρχης περιέτρεχε τή πόλη μέ τήν εκόνα τς Παναγίας τς Βλαχερνίτισσας καί νεθάρρυνε τά πλήθη καί τούς μαχητές. Ξαφνικά γινε φοβερός νεμοστρόβιλος πού δημιούργησε τρικυμία καί κατέστρεψε τόν χθρικό στόλο καί τή νύκτα τς 7ης πρός τήν 8η Αγούστου, ναγκάσθηκαν νά φύγουν πρακτοι.
  Ὁ λαός πανηγυρίζοντας τή σωτηρία του, συγκεντρώθηκε στό Ναό τς Παναγίας τν Βλαχερνν καί λοι ρθιοι ψαλλαν τόν πό τότε λεγόμενο «κάθιστο μνο» στήν Παναγία, ποδίδοντας τά «νικητήρια» καί τήν εγνωμοσύνη τους στήν «Τή υπερμαχω στρατηγω». 
"Χαρε, Νύμφη νύμφευτε"
"Χαρε, Παραδείσου 
θυρν νοικτήριον"
   Σύμφωνα μέ τούς μελετητές μνος ατός πρέπει να προϋπρχε στή λειτουργική πράξη καί νά ψάλθηκε τήν μέρα κείνη με εγκωμιαστικό καί δοξαστικό τρόπο πρός τό πρόσωπο τς Θεοτόκου, γιά τή μεσολάβησή της στε νά διασωθε Βασιλεύουσα. 
    μνογράφος...
    συνθέτης, χρόνος καί τά ατια τς σύνθεσης δέν χουν κόμα ξακριβωθε. Σύμφωνα  με την παραδοση όμως,  έξοχος ατός μνος ποδίδεται απο τους μελετητές, στόν κατ’ ξοχήν πρίγκηπα τν βυζαντινν μνογράφων, τόν Ρωμανό τό Μελωδό. λλες δύο περιπτώσεις μνογράφου, ναφέρονται καί στά πρόσωπα των Γερμανού ΄ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως καί Κοσμ το  Μελωδο.


   πό τίς πολυτιμότερες εκόνες τς Παναγίας εναι   τν «Χαιρετισμν» το «κάθιστου» πο βρίσκεται στήν ερά Μονή Διονυσίου το γίου ρους. πό τίς πιό παλαιές χρονολογικά, στό δέ γιον ρος εναι πιό ρχαιότερα.
   Εναι κατασκευασμένη πό κηρομαστίχα καί μέ μύρο περιρρεομένη. Στό πίσω μέρος σέ ργυρ πλάκα, εναι τετυπωμένος Ατοκράτορας λέξιος Γ Κομνηνός καί σιος Διονύσιος κτήτορας τς Μονς καί εναι γραμμένο τό ξς: «Ατή εκων Θαυματουργός στι τήν ποίαν βάσταξε Σέργιος Πατριάρχης περιερχόμενος τά τείχη τς Κωνσταντινουπόλεως δίωξε τούς πολεμίους καί τήν ποίαν Ατοκράτωρ λέξιος διοχείρως δώρησε τ γιω Διονυσίω».

Εναι λοιπόν κείνη τήν ποίαν Σέργιος κατά τήν στορική κείνη βραδιά του 626 κρατώντας τήν περιήρχετο μαζί μέ κλρο καί λαό τά τείχη τς Κωνσταντινουπόλεως καί μψύχωνε τό λαό καί τόν λιγάριθμο στρατό πο περάσπιζε τήν Πόλη.





 Οι κατηχητές του Ιερού Ναού




   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου